Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών

Το χρονογράφημα του Μ. Σαββάτου

Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών
της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝΑ ΜΙΚΡΗ, κάθε Μεγάλη Εβδομάδα ένα κουρέλι γινόμουνα. Όλη αυτή η πορεία του Χριστού προς τη Σταύρωση ερείπιο μ΄ έκανε! Ίσως έφταιγε κι ο τρόπος που μας τα διδάσκανε στο Δημοτικό. Θυμάμαι είχαμε μια δασκάλα που λογικά πριν γίνει εκπαιδευτικός θα πρέπει να είχε διατελέσει «Capo» στο Άουσβιτς. Δεν εξηγείται αλλιώς η σαδιστική ηδονή με την οποία περιέγραφε τα φριχτά μαρτύρια του Ιησού.
Μπροστά σε ένα τσούρμο έντρομα παιδάκια, ξεδίπλωνε τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη σύλληψη, το μαστίγωμα, τα βασανιστήρια, το ακάνθινο στεφάνι (εκεί ειδικά γυάλιζε το μάτι της), τη σταύρωση, το σφουγγάρι με το ξίδι και τελικά τον μαρτυρικό Του θάνατο. Έπεφτα να κοιμηθώ τη νύχτα και στα αυτιά μου κροτάλιζε ο ήχος του βούρδουλα. Τιναζόμουνα από εφιάλτες ότι μου καρφώνανε τα χεράκια με καρφιά.
ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΑΛΑΛΙΑΣΕΙ αυτή η γυναίκα.
Ήθελα, πρώτον, να τη …

σπάσω στο ξύλο και, δεύτερον, να μπουκάρω μέσα στην ιστορία και να αλλάξω τη ροή της. Να την ξαναγράψω, ρε παιδί μου.
Τα δικά μου παιδικά Πάθη άρχιζαν από την Κυριακή των Βαΐων. Εκεί όπου ο Χριστούλης έμπαινε στα Ιεροσόλυμα πάνω στο γαϊδουράκι και όλα αυτά τα λαμόγια Τον έραιναν με βάια. Ήμουνα απόλυτα πεπεισμένη πως ο Ιησούς ήταν ανυποψίαστος για αυτά που είχε να τραβήξει. Δεν ξέρω τι έλεγαν οι Γραφές και οι προφήτες, εμένα γνώμη δεν μου άλλαζες. Ο Χριστός βάδιζε ξυπόλητος στα αγκάθια. Ήθελα να μπω μέσα στην Ιστορία, να Του φωνάξω «φύγε, τρέχα να σωθείς, πάρ΄ το αλλιώς το τιμόνι, γύρνα πίσω στο μαραγκούδικο με τον Ιωσήφ, μάθε τέχνη κι άστηνε, Χριστούλη μου, πολύ σε παρακαλώ!».
Το δεύτερο σοκ το πάθαινα με τον Μυστικό Δείπνο. (Τι «Μυστικός» δηλαδή, βούκινο έγινε, μέχρι τον Ντα Βίντσι έφτασε η χάρη του!) Αυτό το δείπνο στον λαιμό μού καθόταν. Με τίποτα δεν κατέβαινε η μπουκιά κάτω. Μα να ξέρεις ότι θα σε προδώσουν και να μην κάνεις τίποτα; Σήκω να του αστράψεις του άλλου μια ξανάστροφη, μια μπούφλα, ένα κάτι! Για αγκαλιές και φιλιά είμαστε τώρα;
ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ αργύρια πολύ με προβλημάτιζαν. Επειδή αδυνατούσα να κάνω την ισοτιμία αργυρίου + δραχμής (τότε ακόμα) ποτέ μου δεν είχα καταλάβει αν ήταν πολλά ή λίγα. Διαβάζοντας, ψιλοκατάλαβα ότι το ποσόν ήταν της πλάκας- αλλά απ΄ την άλλη ποτέ δεν ξέρεις τι ανάγκες είχε ο άνθρωπος.
Την επόμενη ταραχή την πάθαινα στο όρος Ελαιών. Να Τον σκέφτομαι Τον Χριστούλη μου γονατισμένο να προσεύχεται και να κοντοζυγώνουν οι βρωμορωμαίοι; Ήθελα να Τον αρπάξω απ΄ το χέρι και να αρχίσουμε να πιλαλάμε βουνά, λόγγους, ραχούλες, μπας και προλάβει να σωθεί!
Κι άντε και Τον πιάσανε τα ρεμάλια. Κι άντε και Τον μαστιγώσανε τα κτήνη. Αυτό που δεν άντεχα με τίποτα ήταν το «Ιησούς ή Βαραββάς».
Μα είναι δίλημμα τώρα αυτό, στον Θεό που πιστεύεις δηλαδή!
ΚΑΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ο όχλος υπέρ του Βαραββά, που ήταν ένα κάθαρμα και μισό. Για να μην πιάσω στο στόμα μου και τον Πόντιο Πιλάτο (αυτόν τον πόντιο που έκανε πιλάτες). Και που δήλωσε το ζώον το όρθιο «νίπτω τας χείρας μου!». Τι νίπτεις τας χείρας σου, ρε μαλάκα, για τέτοια είμαστε τώρα;
Σώσε πρώτα τον άνθρωπο και μετά τράβα πλύσου, γελοίε, ξεφτίλα, απόβρασμα! Δεν κάνω πλάκα, δεν χαριτολογώ, ακόμα και τώρα, ακόμα και σήμερα που είμαι μεγάλη γυναίκα, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!
Ξέρω πως αν δεν υπήρχε η Σταύρωση, δεν θα υπήρχε η Ανάσταση. Ξέρω… ξέρω… ξέρω…
Όπως το παιδί που κρύβω μέσα μου υπερφαλαγγίζει τη λογική της γυναίκας… Το παιδί που κρύβω μέσα μου ακόμα θα ήθελε ο όχλος να είχε σταυρώσει τον Βαραββά. Να άφηναν ελεύθερο τον Χριστό, να παντρευόταν, να έκανε πολλά παιδάκια και να συνέχιζε τη διδασκαλία του μέχρι τα ήρεμα και γαλήνια βαθιά του γεράματα!
Όμως η φωνή του κοριτσιού που έγινε γυναίκα πνίγεται πάντα στη βοή του όχλου…
Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας!

Advertisements

Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών

Το χρονογράφημα του Μ. Σαββάτου

Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών
της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝΑ ΜΙΚΡΗ, κάθε Μεγάλη Εβδομάδα ένα κουρέλι γινόμουνα. Όλη αυτή η πορεία του Χριστού προς τη Σταύρωση ερείπιο μ΄ έκανε! Ίσως έφταιγε κι ο τρόπος που μας τα διδάσκανε στο Δημοτικό. Θυμάμαι είχαμε μια δασκάλα που λογικά πριν γίνει εκπαιδευτικός θα πρέπει να είχε διατελέσει «Capo» στο Άουσβιτς. Δεν εξηγείται αλλιώς η σαδιστική ηδονή με την οποία περιέγραφε τα φριχτά μαρτύρια του Ιησού.
Μπροστά σε ένα τσούρμο έντρομα παιδάκια, ξεδίπλωνε τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη σύλληψη, το μαστίγωμα, τα βασανιστήρια, το ακάνθινο στεφάνι (εκεί ειδικά γυάλιζε το μάτι της), τη σταύρωση, το σφουγγάρι με το ξίδι και τελικά τον μαρτυρικό Του θάνατο. Έπεφτα να κοιμηθώ τη νύχτα και στα αυτιά μου κροτάλιζε ο ήχος του βούρδουλα. Τιναζόμουνα από εφιάλτες ότι μου καρφώνανε τα χεράκια με καρφιά.
ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΑΛΑΛΙΑΣΕΙ αυτή η γυναίκα.
Ήθελα, πρώτον, να τη …

σπάσω στο ξύλο και, δεύτερον, να μπουκάρω μέσα στην ιστορία και να αλλάξω τη ροή της. Να την ξαναγράψω, ρε παιδί μου.
Τα δικά μου παιδικά Πάθη άρχιζαν από την Κυριακή των Βαΐων. Εκεί όπου ο Χριστούλης έμπαινε στα Ιεροσόλυμα πάνω στο γαϊδουράκι και όλα αυτά τα λαμόγια Τον έραιναν με βάια. Ήμουνα απόλυτα πεπεισμένη πως ο Ιησούς ήταν ανυποψίαστος για αυτά που είχε να τραβήξει. Δεν ξέρω τι έλεγαν οι Γραφές και οι προφήτες, εμένα γνώμη δεν μου άλλαζες. Ο Χριστός βάδιζε ξυπόλητος στα αγκάθια. Ήθελα να μπω μέσα στην Ιστορία, να Του φωνάξω «φύγε, τρέχα να σωθείς, πάρ΄ το αλλιώς το τιμόνι, γύρνα πίσω στο μαραγκούδικο με τον Ιωσήφ, μάθε τέχνη κι άστηνε, Χριστούλη μου, πολύ σε παρακαλώ!».
Το δεύτερο σοκ το πάθαινα με τον Μυστικό Δείπνο. (Τι «Μυστικός» δηλαδή, βούκινο έγινε, μέχρι τον Ντα Βίντσι έφτασε η χάρη του!) Αυτό το δείπνο στον λαιμό μού καθόταν. Με τίποτα δεν κατέβαινε η μπουκιά κάτω. Μα να ξέρεις ότι θα σε προδώσουν και να μην κάνεις τίποτα; Σήκω να του αστράψεις του άλλου μια ξανάστροφη, μια μπούφλα, ένα κάτι! Για αγκαλιές και φιλιά είμαστε τώρα;
ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ αργύρια πολύ με προβλημάτιζαν. Επειδή αδυνατούσα να κάνω την ισοτιμία αργυρίου + δραχμής (τότε ακόμα) ποτέ μου δεν είχα καταλάβει αν ήταν πολλά ή λίγα. Διαβάζοντας, ψιλοκατάλαβα ότι το ποσόν ήταν της πλάκας- αλλά απ΄ την άλλη ποτέ δεν ξέρεις τι ανάγκες είχε ο άνθρωπος.
Την επόμενη ταραχή την πάθαινα στο όρος Ελαιών. Να Τον σκέφτομαι Τον Χριστούλη μου γονατισμένο να προσεύχεται και να κοντοζυγώνουν οι βρωμορωμαίοι; Ήθελα να Τον αρπάξω απ΄ το χέρι και να αρχίσουμε να πιλαλάμε βουνά, λόγγους, ραχούλες, μπας και προλάβει να σωθεί!
Κι άντε και Τον πιάσανε τα ρεμάλια. Κι άντε και Τον μαστιγώσανε τα κτήνη. Αυτό που δεν άντεχα με τίποτα ήταν το «Ιησούς ή Βαραββάς».
Μα είναι δίλημμα τώρα αυτό, στον Θεό που πιστεύεις δηλαδή!
ΚΑΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ο όχλος υπέρ του Βαραββά, που ήταν ένα κάθαρμα και μισό. Για να μην πιάσω στο στόμα μου και τον Πόντιο Πιλάτο (αυτόν τον πόντιο που έκανε πιλάτες). Και που δήλωσε το ζώον το όρθιο «νίπτω τας χείρας μου!». Τι νίπτεις τας χείρας σου, ρε μαλάκα, για τέτοια είμαστε τώρα;
Σώσε πρώτα τον άνθρωπο και μετά τράβα πλύσου, γελοίε, ξεφτίλα, απόβρασμα! Δεν κάνω πλάκα, δεν χαριτολογώ, ακόμα και τώρα, ακόμα και σήμερα που είμαι μεγάλη γυναίκα, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!
Ξέρω πως αν δεν υπήρχε η Σταύρωση, δεν θα υπήρχε η Ανάσταση. Ξέρω… ξέρω… ξέρω…
Όπως το παιδί που κρύβω μέσα μου υπερφαλαγγίζει τη λογική της γυναίκας… Το παιδί που κρύβω μέσα μου ακόμα θα ήθελε ο όχλος να είχε σταυρώσει τον Βαραββά. Να άφηναν ελεύθερο τον Χριστό, να παντρευόταν, να έκανε πολλά παιδάκια και να συνέχιζε τη διδασκαλία του μέχρι τα ήρεμα και γαλήνια βαθιά του γεράματα!
Όμως η φωνή του κοριτσιού που έγινε γυναίκα πνίγεται πάντα στη βοή του όχλου…
Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας!

Φασούλι το φασούλι,αδειάζει το σακούλι

της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ


ΒΓΗΚΕ, ΠΟΥ ΛΕΣ, ο άλλος ο παπάρας ο οικονομολόγος στην τηλεόραση και μας έδωσε ντιρεκτίβα: «Να ψωνίζετε για να κινηθεί η αγορά!». Ναι, αγόρι μου, αλλά την τελευταία φορά που τσεκάρισα η αγορά δεν κινιόταν με μαρουλόφυλλα. Δεν έδινες μια δωδεκάδα αυγά για να αγοράσεις σώβρακο! Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί να μπήκα σε λάθος μαγαζί!
Όμως στο λάθος αυτό μαγαζί, ευρώ ζητούσανε στο ταμείο, όχι μισό κιλό μπρόκολα!Κι εκεί που λέγαμε πως αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο, βρεθήκαμε μούρη με μούρη με τον πάτο. Αγκαλιά εγώ κι εσύ στο αμπαζούρ το θαλασσί από κάτω- με τον πάτο! Η χειρότερη οικονομική κρίση από τη μεταπολεμική Ελλάδα μέχρι σήμερα! Το τραγικότερο αδιέξοδο των τελευταίων 60 χρόνων!Κι έχεις και μερικούς αφελείς να αμφιβάλλουν ότι ο Καραμανλής τύλιξε πρόχειρα τη χώρα στη λαδόκολλα και την έδωσε στα χέρια του Παπανδρέου! Όχι ότι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις- του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου- δεν τα έκαναν σκατά! Αλλά αυτό το ΕΓΚΛΗΜΑ, αυτό το κακούργημα του κοινού ποινικού δικαίου το χρεώνεται ο Καραμανλής και η παρέα του! Βύθισαν έναν λαό στην απόγνωση, στην ανέχεια, στο τίποτα και στο πουθενά! Και παίρνουν τώρα τα μούτρα τους να κάνουν και κριτική! Χαζός δεν είναι ο Σαμαράς που αποστασιοποιήθηκε πλήρως από τους προηγούμενους. Αλλά, συγγνώμη κιόλας, δεν μπορώ τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε, ας δούμε τώρα πώς θα πάμε παρακάτω»!
Διότι με την ίδια λογική κι ένας τσαντάκιας που κλέβει το πορτοφόλι του συνταξιούχου θα μπορούσε να πει στην Ασφάλεια «ό,τι έγινε, έγινε, πάμε παρακάτω» και να τον αφήσουν ελεύθερο. Έλα όμως που δεν τον αφήνουν! Έλα όμως που τον μπουζουριάζουν κανονικά και με τον νόμο! Αν λοιπόν, αυτός ο όποιος νόμος ισχύει για το κλεφτρόνι, γιατί δεν ισχύει για μια κυβέρνηση που κατέστρεψε μια ολόκληρη χώρα; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, αντί να είναι αραχτοί και λάιτ, δεν περνάνε από δικαστήριο; Γιατί είναι στο απυρόβλητο; Γιατί δεν τους πατάμε κάτω, όπως μας πατήσανε κι αυτοί;
ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ που ανεβαίνουμε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδωσε…….

πρώτος το άριστο παράδειγμα ζητώντας συρρίκνωση των απολαβών του! Το ίδιο έκανε και η Νάνα Μούσχουρη που αποποιήθηκε τη σύνταξη της ευρωβουλευτού (προσπερνάω το γεγονός ότι δεν έχω καταλάβει γιατί ένας βουλευτής/ ευρωβουλευτής δικαιούται συντάξεως ύστερα από ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ θητεία 4-5 χρόνων ενώ όλοι εμείς οι υπόλοιποι θέλουμε 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή μέχρι να βγούμε στη σύνταξη).
Τουλάχιστον έγινε μια χειρονομία καλής θελήσεως. Και μη βγει κανένας να πει «η Μούσχουρη είναι πλούσια, τι ανάγκη έχει;»! Γιατί πρώτον τα λεφτά της δεν τά ΄χει κλεμμένα, σαν μερικούς όνομα και μη χωριό! Και δεύτερον, τους είδαμε και τους άλλους τους «παμπλούτου» στα ζόρια. Ολους αυτούς τους εφοπλιστές και τους βιομηχάνους με του γιαλού τα καβουράκια στις τσέπες τους! Που μέσα στην κρίση σφυράνε αδιάφορα κι ας δηλώνουν πολίτες μιας χώρας που έβγαλε μέγιστους ευεργέτες όπως ο Αρσάκης, ο Ζάππας, ο Αβέρωφ, ο Συγγρός, ο Μπενάκης. Και τώρα δεν δίνουν φράγκο για τη χώρα που τους έκανε να χεστούν στο τάλιρο!
ΚΙ ΟΣΟ για την Εκκλησία, αυτόν τον θηριώδη οικονομικό κολοσσό, καλά θα κάνει να μην κινητοποιείται μόνο με τους κρετινισμούς και τις μπαρούφες του Ελτον Τζον! Καλά θα κάνει να βοηθήσει, να συντρέξει, να συνδράμει τον κοσμάκη. Και ναι, να φορολογηθεί κάποτε αυτός ο εκκλησιαστικός πακτωλός. Να φορολογηθεί η ενορία περισσότερο από τον ενορίτη! Και μη δω στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση mails υβριστικά: Είμαι χριστιανή ορθόδοξη, είμαι πιστή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα στρουθοκαμηλίσω κιόλας! Κι έχω μεγάλες ελπίδες γιατί κεφαλή της Εκκλησίας μας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος! Αυτός ο φωτισμένος άνδρας που- αν τον αφήσουνε οι μικρόνοες αντιδραστικοί- θα κάνει το καθήκον του! Γιατί περί καθήκοντος πρόκειται- όχι περί επιλογής!
Όσο για τα κόμματα… Στις δύσκολες στιγμές καλό είναι να αφήνουμε τη μικροπολιτική στην άκρη! Καλό είναι να συσπειρωθούμε άπαντες!
Καλό είναι να μη βαράει το κάθε κόμμα το δικό του ντέφι! Καλό είναι να συντονιστούμε!
Και τελικά- καλό είναι να διακτινιστούμε όλοι στον ίδιο πλανήτη!
Γιατί τον πάτο του πηγαδιού τον εμπεδώσαμε πια!

Φασούλι το φασούλι,αδειάζει το σακούλι

της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ


ΒΓΗΚΕ, ΠΟΥ ΛΕΣ, ο άλλος ο παπάρας ο οικονομολόγος στην τηλεόραση και μας έδωσε ντιρεκτίβα: «Να ψωνίζετε για να κινηθεί η αγορά!». Ναι, αγόρι μου, αλλά την τελευταία φορά που τσεκάρισα η αγορά δεν κινιόταν με μαρουλόφυλλα. Δεν έδινες μια δωδεκάδα αυγά για να αγοράσεις σώβρακο! Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί να μπήκα σε λάθος μαγαζί!
Όμως στο λάθος αυτό μαγαζί, ευρώ ζητούσανε στο ταμείο, όχι μισό κιλό μπρόκολα!Κι εκεί που λέγαμε πως αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο, βρεθήκαμε μούρη με μούρη με τον πάτο. Αγκαλιά εγώ κι εσύ στο αμπαζούρ το θαλασσί από κάτω- με τον πάτο! Η χειρότερη οικονομική κρίση από τη μεταπολεμική Ελλάδα μέχρι σήμερα! Το τραγικότερο αδιέξοδο των τελευταίων 60 χρόνων!Κι έχεις και μερικούς αφελείς να αμφιβάλλουν ότι ο Καραμανλής τύλιξε πρόχειρα τη χώρα στη λαδόκολλα και την έδωσε στα χέρια του Παπανδρέου! Όχι ότι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις- του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου- δεν τα έκαναν σκατά! Αλλά αυτό το ΕΓΚΛΗΜΑ, αυτό το κακούργημα του κοινού ποινικού δικαίου το χρεώνεται ο Καραμανλής και η παρέα του! Βύθισαν έναν λαό στην απόγνωση, στην ανέχεια, στο τίποτα και στο πουθενά! Και παίρνουν τώρα τα μούτρα τους να κάνουν και κριτική! Χαζός δεν είναι ο Σαμαράς που αποστασιοποιήθηκε πλήρως από τους προηγούμενους. Αλλά, συγγνώμη κιόλας, δεν μπορώ τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε, ας δούμε τώρα πώς θα πάμε παρακάτω»!
Διότι με την ίδια λογική κι ένας τσαντάκιας που κλέβει το πορτοφόλι του συνταξιούχου θα μπορούσε να πει στην Ασφάλεια «ό,τι έγινε, έγινε, πάμε παρακάτω» και να τον αφήσουν ελεύθερο. Έλα όμως που δεν τον αφήνουν! Έλα όμως που τον μπουζουριάζουν κανονικά και με τον νόμο! Αν λοιπόν, αυτός ο όποιος νόμος ισχύει για το κλεφτρόνι, γιατί δεν ισχύει για μια κυβέρνηση που κατέστρεψε μια ολόκληρη χώρα; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, αντί να είναι αραχτοί και λάιτ, δεν περνάνε από δικαστήριο; Γιατί είναι στο απυρόβλητο; Γιατί δεν τους πατάμε κάτω, όπως μας πατήσανε κι αυτοί;
ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ που ανεβαίνουμε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδωσε…….

πρώτος το άριστο παράδειγμα ζητώντας συρρίκνωση των απολαβών του! Το ίδιο έκανε και η Νάνα Μούσχουρη που αποποιήθηκε τη σύνταξη της ευρωβουλευτού (προσπερνάω το γεγονός ότι δεν έχω καταλάβει γιατί ένας βουλευτής/ ευρωβουλευτής δικαιούται συντάξεως ύστερα από ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ θητεία 4-5 χρόνων ενώ όλοι εμείς οι υπόλοιποι θέλουμε 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή μέχρι να βγούμε στη σύνταξη).
Τουλάχιστον έγινε μια χειρονομία καλής θελήσεως. Και μη βγει κανένας να πει «η Μούσχουρη είναι πλούσια, τι ανάγκη έχει;»! Γιατί πρώτον τα λεφτά της δεν τά ΄χει κλεμμένα, σαν μερικούς όνομα και μη χωριό! Και δεύτερον, τους είδαμε και τους άλλους τους «παμπλούτου» στα ζόρια. Ολους αυτούς τους εφοπλιστές και τους βιομηχάνους με του γιαλού τα καβουράκια στις τσέπες τους! Που μέσα στην κρίση σφυράνε αδιάφορα κι ας δηλώνουν πολίτες μιας χώρας που έβγαλε μέγιστους ευεργέτες όπως ο Αρσάκης, ο Ζάππας, ο Αβέρωφ, ο Συγγρός, ο Μπενάκης. Και τώρα δεν δίνουν φράγκο για τη χώρα που τους έκανε να χεστούν στο τάλιρο!
ΚΙ ΟΣΟ για την Εκκλησία, αυτόν τον θηριώδη οικονομικό κολοσσό, καλά θα κάνει να μην κινητοποιείται μόνο με τους κρετινισμούς και τις μπαρούφες του Ελτον Τζον! Καλά θα κάνει να βοηθήσει, να συντρέξει, να συνδράμει τον κοσμάκη. Και ναι, να φορολογηθεί κάποτε αυτός ο εκκλησιαστικός πακτωλός. Να φορολογηθεί η ενορία περισσότερο από τον ενορίτη! Και μη δω στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση mails υβριστικά: Είμαι χριστιανή ορθόδοξη, είμαι πιστή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα στρουθοκαμηλίσω κιόλας! Κι έχω μεγάλες ελπίδες γιατί κεφαλή της Εκκλησίας μας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος! Αυτός ο φωτισμένος άνδρας που- αν τον αφήσουνε οι μικρόνοες αντιδραστικοί- θα κάνει το καθήκον του! Γιατί περί καθήκοντος πρόκειται- όχι περί επιλογής!
Όσο για τα κόμματα… Στις δύσκολες στιγμές καλό είναι να αφήνουμε τη μικροπολιτική στην άκρη! Καλό είναι να συσπειρωθούμε άπαντες!
Καλό είναι να μη βαράει το κάθε κόμμα το δικό του ντέφι! Καλό είναι να συντονιστούμε!
Και τελικά- καλό είναι να διακτινιστούμε όλοι στον ίδιο πλανήτη!
Γιατί τον πάτο του πηγαδιού τον εμπεδώσαμε πια!

Αρέσει σε %d bloggers: