Το κορίτσι-τεντυμπόϋ στο ταμείο

Image

Σημ. Περίοπα : Το κείμενο περιέχει “κάποιες” λέξεις που δεν τόλμησα να αλλοιώσω..Συγχωρήστε το θράσος μου, αλλά θα ήταν ασέβεια στον συντάκτη του αν το έκανα..Η ευθύνη της απόφασης ,δική μου..

Γεννήθηκε και τη έδωσαν το όνομα Μαρία. Μια γυναίκα τόσο συνηθισμένη με ένα τόσο συνηθισμένο όνομα. Απολύθηκε. Πριν από λίγες ώρες. Και τώρα; Τώρα κάθεται εκεί, πάνω από την κατσαρόλα, μαγειρεύει μπάμιες, σκουπίζει μύξες και δάκρυα. Περιμένει τον Σωτήρη να γυρίσει από τη δουλειά, να του βάλει να φάει. Εντάξει, αυτό το κάνει κάθε μέρα. Χρόνια τώρα. Αλλά το άλλο; Πως θα καταφέρει να του ξεστομίσει πως τη διώξανε. Κι εντάξει να τη διώξουν, αλλά αν μάθει το πως και το γιατί; Κι όμως πριν από λίγο, όταν άκουσε το μαλάκα το Σταματιάδη να ουρλιάζει, ανακοινώνοντας την απόλυσή της ένιωσε μεγάλη περηφάνια. Ο Σταματιάδης είναι ο προϊστάμενος της στο σούπερ μάρκετ. Ρουφιάνος.

Σεπτέμβρης ήταν, όταν φέρανε στο κατάστημα τα σχολικά είδη. Είχε πάρει ένα από κείνα τα μπλε τα τετράδια και τον ζωγράφιζε. Από μικρή της άρεσε το σχέδιο. Αν και δεν κατάφερε ποτέ να παρακολουθήσει μαθήματα, σκίτσαρε αρκετά καλά. Μόνο που δεν μπορούσε να αποδώσει πιστά τα πρόσωπα. Ποτέ δεν της άρεσαν τα πρόσωπα. Έτσι στη θέση της ηλίθιας μάπας του Σταματιάδη έβαζε μια κουκούλα. Κάτι που ταίριαζε γάντι στην ιδιότητά του. Αυτή του ρουφιάνου.

Στη δουλειά ξεκίνησε όταν αποκτήσαν το δεύτερο παιδί τους, τον Παναγιώτη της. Δυσκολευόντουσαν αρκετά. Τα έξοδα έτρεχαν. Είχαν κόψει και στο Σωτήρη δυο μισθούς. Στην αρχή γκρίνια και καυγάδες. Μετά τα έβαλαν κάτω και τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε. Έπρεπε να ξεκινήσει πάλι να βοηθάει. Δούλευε και παλιότερα σε μια βιοτεχνία, αλλά σταμάτησε για να ασχοληθεί με την φροντίδα των παιδιών. Πήρε μια εφημερίδα κι άρχισε να αναζητά.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

>Ο Νόμος για το Άσυλο και ο Νόμος 4000

>

Επιθυμώ να υπενθυμίσω προς όσους πιστεύουν ότι με διάφορες απαγορεύσεις θα ανακοπεί η λαϊκή οργή, πως στις χώρες όπου αυτές τις μέρες σημειώνονται μεγάλες εξεγέρσεις κατά αυθαίρετων και διεφθαρμένων καθεστώτων, ούτε άσυλο υπάρχει, ούτε καμιά άλλη δημοκρατική ελευθερία. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τους λαούς αυτών των χωρών να αψηφούν τους κινδύνους και να απαιτούν την απομάκρυνση των διεφθαρμένων.

Γράφει η  Σοφία Βούλτεψη

Ποιος θυμάται τους «τεντιμπόηδες»;  Για να αντιμετωπιστεί το διαρκώς εξαπλούμενο φαινόμενο νεαρών που ασχημονούσαν, πετώντας γιαούρτια και παρενοχλώντας τον κόσμο στους δρόμους, ψηφίστηκε (το 1958) ο περίφημος Νόμος 4000. Προέβλεπε κούρεμα με την ψιλή, σχίσιμο των ρεβέρ των πανταλονιών και δημόσια διαπόμπευση των ταραχοποιών.

Έγινε και τότε μεγάλη συζήτηση για το αν έπρεπε να ψηφιστεί ένας τέτοιος νόμος. Αυτοί που αντιδρούσαν, είπαν το απλό: «Οι τεντιμπόηδες είναι μόδα και θα περάσει. Ο νόμος θα μείνει». Και είχαν δίκιο. Για όποιον δεν θυμάται, με το Νόμο 4000 παραπέμφθηκαν και δικάστηκαν οι περισσότεροι από αυτούς που αντιτάχθηκαν στην δικτατορία των Συνταγματαρχών.

Αυτή την ξεχασμένη ιστορία έφερε στο νου μου η συζήτηση περί ασύλου που ξεκίνησε με αφορμή την κατάληψη της Νομικής από τους λαθρομετανάστες. Από την ανάποδη, βέβαια. Στην περίπτωση των τεντιμπόηδων φτιάχτηκε νόμος για την αντιμετώπισή τους, που έμεινε και χρησιμοποιήθηκε κατά των αντιστασιακών που δικάζονταν ως… τεντιμπόηδες.

Στη σημερινή περίπτωση, έχουμε νόμο για το πανεπιστημιακό άσυλο και ζητούμε να τον καταργήσουμε, επειδή δεν μπορούμε να τον εφαρμόσουμε!

Είναι δε απορίας άξιον πώς η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να εμφανίζεται ότι επιδιώκει την κατάργηση ενός χρήσιμου θεσμού (χρήσιμου, ποιος ξέρει, και για τους  διαδηλωτές κατά των επόμενων μέτρων λιτότητας), προσφέροντας στο ΠΑΣΟΚ το προνόμιο να τον υπερασπίζεται!

Άκουσα μάλιστα επιχειρήματα του τύπου  «αφού δεν μπορεί να εφαρμοστεί ο νόμος, τότε να καταργηθεί». Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Μεγαλύτερη ομολογία αποτυχίας του πολιτικού συστήματος δεν μπορούσε να υπάρξει.

Από την άλλη πλευρά, άκουσα και τον Προκόπη Παυλόπουλο στη Βουλή να λέει (ξεκαθαρίζοντας την προσωπική του θέση) ότι πρέπει να αποκαταστήσουμε το άσυλο σύμφωνα με τον σκοπό του, προκειμένου να μπορέσει να λειτουργήσει το πανεπιστήμιο. Άλλο πράγμα αυτό και άλλο η ολική κατάργηση του ασύλου.

Από την άλλη πλευρά ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος Αθηναίων  (και καθηγητής πανεπιστημίου) υποστήριξε περίπου πως το άσυλο έχει έννοια όταν υπάρχει δικτατορία.  Μα πιστεύει κανείς ότι μια δικτατορία θα σεβόταν το άσυλο; Σεβάστηκε κανένα άσυλο η δική μας δικτατορία; Η δικτατορία είναι δικτατορία επειδή ακριβώς καταλύει όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Σεβάστηκε η δικτατορία το άσυλο της Νομικής στα γεγονότα του 1973;  Όλοι γνωρίζουμε πως – άσυλο ξε-άσυλο -  έπεσε το ξύλο της αρκούδας.

Σεβάστηκε η δικτατορία το άσυλο του Πολυτεχνείου; Μα όλοι γνωρίζουμε πως το τανκ γκρέμισε την πόρτα και κανένα άσυλο δεν εμπόδισε τις ερπύστριες.

Η Δημοκρατία είναι Δημοκρατία επειδή γίνονται σεβαστές οι δημοκρατικές αρχές και οι δημοκρατικοί θεσμοί. Όταν αρχίζουμε να αφαιρούμε από την Δημοκρατία έναν-έναν αυτούς τους θεσμούς, τότε παραμένει Δημοκρατία μόνο κατ’ όνομα.

Τέλος, επιθυμώ να υπενθυμίσω προς όσους πιστεύουν ότι με διάφορες απαγορεύσεις θα ανακοπεί η λαϊκή οργή, πως στις χώρες όπου αυτές τις μέρες σημειώνονται μεγάλες εξεγέρσεις κατά αυθαίρετων και διεφθαρμένων καθεστώτων, ούτε άσυλο υπάρχει, ούτε καμιά άλλη δημοκρατική ελευθερία.

Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τους λαούς αυτών των χωρών να αψηφούν τους κινδύνους και να απαιτούν την απομάκρυνση των διεφθαρμένων.

Αλίευση απο  Ελεύθερη Ζώνη

Αρέσει σε %d bloggers: