Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται

Επρεπε να καταφύγει ο τότε πρωθυπουργός στον μηχανισμό του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για να πειστούμε ότι οι ακριβοπληρωμένοι αξιωματούχοι, που κατοικοεδρεύουν στις Βρυξέλλες, έχουν χάσει κάθε επαφή με τους λαούς της Ευρώπης και βέβαια με την πραγματικότητα. Οι δηλώσεις τους και οι πράξεις τους προκαλούν οργή, οι απειλές και οι εκβιασμοί είναι το «φαγητό ημέρας». Και μ’ όλα αυτά οδηγούν τα ελληνικά πράγματα σε αντίθετη πορεία από αυτήν που δήθεν επιθυμούν.

Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, αντιμετωπίζει την ελληνική οικονομική κρίση με προσο­χή και περισσή ευαισθησία, και όταν δηλώνει πως «ανα­γνω­ρίζει τις θυσίες του ελληνικού λαού» το εννοεί και το αποδεικνύει. Πιστεύω πως η Ανγκελα Μέρκελ και οι υπό­λοιποι δυνατοί της Ευρώπης θα έκαναν το απόλυτον μη­δέν για να αντιμετωπιστεί η κρίση, εάν δεν τους

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ελλάδα, μια δύσκολη αποστολή

Παραθυράνθρωποι με ενημερώνουν διαρκώς για δυστυχείς συμπολίτες μου που μεγαλώνουν παιδιά και δεν έχουν δουλειά και θα τους πάρουν τα σπίτια και μου λένε ότι φταίω εγώ και μου λένε για νούμερα, ποσοστά και δείκτες λες και η ζωή μου, η ζωή του δυστυχή και το μέλλον της ανθρωπότητας είναι κάτι που μπορεί να επιλυθεί με τη βοήθεια της επιστήμης των οικονομικών.

Αχρωμοι, άοσμοι, απάτριδες επαναστάτες με κοκκινόμαυρες σημαίες έρχονται για να προασπίσουν τα συμφέροντα μου.  Μιλούν κι αυτοί με νούμερα, με ποσοστά και δείκτες. Αλλά τουλάχιστον αυτωνών τα νούμερα τρώγονται. Ο μισθός θα συνεχίσει να πέφτει, και η σύνταξη θα ξαναγίνει εγγυημένη. Δεν έχει σημασία αν θα επιτρέψω να γίνει η Ελλάδα διεθνής πόλος έλξης μεταναστών, ή αν θα επιτρέψω να αποδυναμωθεί ο στρατός, ή αν χάσω όλα μου τα διαπραγματευτικά χαρτιά στην εξωτερική μου πολιτική, αν θα χάσω εδάφη για τα οποία οι παπούδες μου πολέμησαν, αν θα χάσω κυριαρχικά μου δικαιώματα, δεν έχει σημασία πια τίποτα.

Σημασία έχει να

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ελλάδα, μια δύσκολη αποστολή 2

δυσκολη

Είπαμε , αν θές ..

Αλλά αν δε θές , αν είσαι μαθημένος μόνο στα εύκολα και στη καλοπέραση ,αν θες να σου χαϊδεύουν τα αυτιά με πράγματα που θες να ακούς για να τα πιστεύεις πιο εύκολα…
Αν θές μόνο το σπιτάκι σου και τον κωλαράκο σου εξασφαλισμένο ,να ξέρεις πως μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις.Κι αυτό επίσης είναι μια “δύσκολη αποστολή” ,που τη φορτώθηκες απ τη μέρα που γεννήθηκες σε αυτά τα ματωμένα χώματα.
Αλλο τι έκανες όμως μέχρι σήμερα.Μέχρι χθές σε “μάθανε” να κάνεις τη δουλίτσα σου μόνο.Να μή νοιάζεσαι για τον διπλανό σου.. Η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα “έγινε” ξύλινος λόγος μπροστά σε οθόνες και στα γήπεδα οργή, όταν εκτόνωνες τα ένστιγκτά σου εναντίον των αντιπάλων ομάδων.Ποιοί αντίπαλοι βρε χαχόλε ; Ελληνες παραμυθιασμένοι σαν κι εσενα ήταν κι αυτοί..
Η “αλληλεγγύη” σου ξοδευόταν μόνο στα ταξίδια στη Γάζα , υπέρ των αλλοεθνών σε άλλη επικράτεια.Υπέρ των ομοεθνών σου όμως δεν “έμαθες” να νοιάζεσαι ,είπαμε : τη δουλίτσα σου μόνο!! Κι αν βρέθηκες με λίγη “ροπή” προς τη μάθηση παραπάνω ,έγινες πρωταθλητής στο

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Μάτια ερμητικά κλειστά …

Όταν ήμουν μικρός και μου ερχόταν μια ατυχία έκλεινα σφιχτά τα μάτια και ευχόμουνα μόλις τ’ ανοίξω να έχουν λυθεί όλα ως δια μαγείας. Και ήταν μαγεία. Αυτά τα δύο τρία δευτερόλεπτα με κλειστά τα μάτια ήταν λουσμένα στην ηρεμία και την εσωτερική λευτεριά. Κάτι ας πούμε σαν γιόγκα.

Αυτά όταν ήμουν μικρός. Τώρα, ξέρω πως όταν ανοίξω τα μάτια μου τα προβλήματά μου απλά θα έχουν επιμηκυνθεί, επιβαρυνθεί κατά δύο-τρία δευτερόλεπτα. Αυτό το ενδιάμεσο απειροελάχιστο διάστημα δεν συνεχίζει πλέον να αποτελεί χαλάρωση, μάλλον το αντίθετο .

Κουρασμένος απίστευτα από τον συνεχή βομβαρδισμό των ΜΜΕ για τσουνάμι αυξήσεων τον Ιούνιο, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ακυβερνησία, και στρατόπεδα συγκέντρωσης επιχείρησα να βάλω σε δοκιμασία την αντοχή μου με κάτι περισσότερο. Παρακολούθησα του Τσίμα την εκπομπή  “Έρευνα”…

Ψυχοπλακώθηκα, αλώθηκα, διαλύθηκα. Γνώριζα τα συμβαίνοντα στην Βουλγαρία από μια επίσκεψη για δουλειά που είχα κάνει πριν δυό χρόνια. Άλλο αυτό κι άλλο ν’ ακούς την γυναίκα των 65-70 χρονών να σου λέει για σύνταξη 70ευρώ για πείνα, κρύο, ανέχεια. “Πέρασα τον χειμώνα χωρίς θέρμανση”.

Το χειρότερο όμως ήταν η αποτύπωση μιας φοβερής αλήθειας, μιας συγκλονιστικής αποκάλυψης. “Ο Βούλγαρος δεν γελάει πιά!”

Η πρόγευση ξεκινούσε από την Ροδόπη με τις μειώσεις των μισθών και τις απομειώσεις του εργατικού δυναμικού σε τεράστια μεγέθη. Από 17.000 εργαζόμενους σε 800! Από 1500ευρώ σε 950! Και τον εργοδότη να αποκαλύπτει πως η μείωση του μισθού δεν λύνει το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας ξεβρακώνοντας έτσι τον αχώνευτο Τόμσεν και ρίχνοντάς τον στον καιάδα της ανυποληψίας.

Έκλεισα τα μάτια μου για δύο-τρία δεύτερα και όταν τα άνοιξα βρισκόμουν πάλι εκεί με τα προβλήματα γερασμένα κατά δύο-τρία δεύτερα. Τίποτε δεν άλλαξε. Μόνο …

Μόνο μια εικόνα σ’ αυτό το μικρό διάστημα. Μια εικόνα, κυκεώνας εικόνων, fractals. Παρελθόν της δεκαετίας του πενήντα με την μικρή ξυλόσομπα στη μέση του μικρού σαλονιού με αναπνοές ν’ αχνίζουν και για μεσημεριανό ψωμί, ελιές, ντομάτα και πολύ όρεξη.

Ενσταντανέ από την πολύπαθη δεκαετία του εξήντα με αγώνες νεανικούς. Με την ποιότητα ζωής να μας ακολουθεί από απόσταση είκοσι χρόνων. Αλλά ο δρόμος έβγαζε κάπου . Το βλέπαμε, το νιώθαμε και γι αυτό αγωνιζόμασταν.

Μια εικόνα του εβδομήντα μεταπολιτευτική ύστερα από ένα επτάχρονο διάλειμμα-δοκιμασία θεσμών και αξιών. Μια δεκαετία ζωηρή και ελπιδοφόρα ντυμένη με το καινούριο το φρέσκο, την αλλαγή.

Οι επόμενες δύο δεκαετίες “φτιαγμένες” από την παρουσία του Λαού στην εξουσία και του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και την δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και τα ξωτικά λεύτερα να αλώνουν δημόσιο, χρηματιστήρια, συνδικαλισμό. Μια εποχή που μοιράζονταν δωράκια για “εξυπηρετήσεις” μισθωτών υπηρεσιών. Και η δημιουργία μιας τάξης κίβδηλης, ψεύτικης, δήθεν μεσαίας.

Η προτελευταία εικόνα της τελευταίας δεκαετίας με φούσκες, φανφάρες, απάτες. Ένας ψεύτικος παράδεισος τυλιγμένος στο απαστράπτον σελοφάν μιας Ολυμπιάδας και παραδομένος στην μοιραία του πορεία προς την καταστροφή.

Και η καταστροφή ήρθε στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας  της τρίτης χιλιετίας με μαυρισμένα πρόσωπα και ψυχές παραδομένα στην εκδικητική μανία αυτών που απέτυχαν με βία και όπλα να υποτάξουν την ψυχή και το πνεύμα μας πριν εβδομήντα χρόνια. Και συνεχίζουν να αποδεικνύουν ποιοι πραγματικά είναι  αρνούμενοι την αναποζημείωτη αισχρή εγκληματική τους ενέργεια σε άμαχο πληθυσμό έστω και με χρήματα.

Και το πετυχαίνουν χάρις στην αναξιότητα και ιδιοτέλεια ηγετίσκων μας και ανεγκέφαλων χειροκροτητών τους που διέβρωσαν όλο το  κοινωνικοπολιτικό σύστημα με πραγματικό στόχο διάσωσης εαυτούς και τράπεζες. Χάρη στην δική μας αποχαύνωση, μεμψιμοιρία και τον μεγάλο φόβο, σ’ αυτόν ποντάρουν, την επιστροφή στην φτώχεια του πενήντα. Δυστυχώς αυτός ο δρόμος οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια εκεί.

Χάθηκε ο παράδεισος των λίγων δευτερολέπτων με μάτια ερμητικά σφιχτά, και μαζί του χάθηκε ο ανθρωπισμός, η ελπίδα. Το διάλειμμα τελείωσε και …στα καφενεία έμειναν μόνο οι μεγάλοι, και μια παραφρασμένη παροιμία.

Φτωχοί-πλούσιοι όλοι εύποροι, με ευκολία πρόσβασης σ’ όλα τα βιοτικά επίπεδα και όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Γίνεται;

Και η μεγάλη θλιβερή διαπίστωση  **Ο Έλληνας δεν γελάει πιά**

Αν αυτός ήταν ο στόχος σας, εσείς οι από του Μαξίμου κυβερνώντες, να μας εξισώσετε με τους Βούλγαρους, έ τότε αποτύχατε!

Αύριο θα είμαστε πολύ πολύ χαμηλότερα απ’ αυτούς, προς μεγάλη σας δόξα και τιμή! Και ίσως σε κάποιο BAR στο Πετρίτσι ο ευρηματικός ιδιοκτήτης να γράφει “Προσεχώς Ελληνίδες” (Έτσι άρχιζε το αφιέρωμα. Με το Bar στην Λάρισα, αλλά με Βουλγάρες)

Έγραψε ο αρισταρχος  στο   αἰέν ἀριστεύειν

Περί ορυκτού πλούτου…

Αγαπητοί  αναγνώστες .

Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για τον ορυκτό μας πλούτο.

Σε έναν Ελεύθερο λαό, ενός ευνομούμενου και δημοκρατικού κράτους, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έρθει κάποιος και να του πάρει τον ορυκτό του πλούτο, χωρίς να είναι προετοιμασμένος να χύσει αίμα για να τα καταφέρει.

Όταν όμως ο λαός βρίσκεται εδώ και δύο – τρία χρόνια σε κατάσταση ΣΟΚ από την εξαθλίωση και αυτοκτονεί καθημερινά επειδή δεν μπορεί να ταΐσει τα παιδιά του, όταν υπάρχει κατάλυση της Δημοκρατίας κι επιβολή μιας μοντέρνας οικονομικής Χούντας με την στήριξη όλων των πολιτικών δυνάμεων, τόσο της Ελλάδος όσο και της Ευρώπης, του προέδρου της δημοκρατίας και όλων των ΜΜΕ, τότε είναι φυσικό κι επόμενο να μας πάρουν και τα σώβρακα, όχι μόνον τον ορυκτό μας πλούτο και μάλιστα να μην ανοίξει ούτε μύτη. Εδώ δεν έχουμε να φάμε, τι να μας νοιάξει ποιος θα πάρει το αέριο και τον χρυσό;;;;;

Όσο δεν αντιδρούμε, τόσο θα μας καβαλάνε, θα μας υποβαθμίζουν και θα μας χτυπάνε απ’ όλες τις πλευρές. Και τα σκόπια θα λέγονται σε λίγο μακεδονία και το Αιγαίο θα είναι ελληνοτουρκικό και στην Θράκη θα κυματίζει η τουρκική σημαία και στα Ιωάννινα η αλβανική. Ντροπή ρε Νεοέλληνες. Δεν έχουμε

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Περί ορυκτού πλούτου…

Αγαπητοί  αναγνώστες .

Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για τον ορυκτό μας πλούτο.

Σε έναν Ελεύθερο λαό, ενός ευνομούμενου και δημοκρατικού κράτους, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έρθει κάποιος και να του πάρει τον ορυκτό του πλούτο, χωρίς να είναι προετοιμασμένος να χύσει αίμα για να τα καταφέρει.

Όταν όμως ο λαός βρίσκεται εδώ και δύο – τρία χρόνια σε κατάσταση ΣΟΚ από την εξαθλίωση και αυτοκτονεί καθημερινά επειδή δεν μπορεί να ταΐσει τα παιδιά του, όταν υπάρχει κατάλυση της Δημοκρατίας κι επιβολή μιας μοντέρνας οικονομικής Χούντας με την στήριξη όλων των πολιτικών δυνάμεων, τόσο της Ελλάδος όσο και της Ευρώπης, του προέδρου της δημοκρατίας και όλων των ΜΜΕ, τότε είναι φυσικό κι επόμενο να μας πάρουν και τα σώβρακα, όχι μόνον τον ορυκτό μας πλούτο και μάλιστα να μην ανοίξει ούτε μύτη. Εδώ δεν έχουμε να φάμε, τι να μας νοιάξει ποιος θα πάρει το αέριο και τον χρυσό;;;;;

Όσο δεν αντιδρούμε, τόσο θα μας καβαλάνε, θα μας υποβαθμίζουν και θα μας χτυπάνε απ’ όλες τις πλευρές. Και τα σκόπια θα λέγονται σε λίγο μακεδονία και το Αιγαίο θα είναι ελληνοτουρκικό και στην Θράκη θα κυματίζει η τουρκική σημαία και στα Ιωάννινα η αλβανική. Ντροπή ρε Νεοέλληνες. Δεν έχουμε μάθει να χάνουμε, πόσο μάλλον αμαχητί. Σταματήστε να φοβάστε σαν τις στρουθοκαμήλους και να βάζετε το κεφάλι μέσα στο χώμα, αφήνοντας τον κώλο σας εκτεθειμένο, γιατί κάποιος θα έρθει από πίσω….

Εδώ, μέχρι πριν λίγους μήνες, ο Προδότης παπανδρεου, μαζί με τον Προδότη παγκαλο, τον Προδότη βενιζελο και τους λοιπούς Προδότες, μάς έλεγαν ότι δεν υπάρχουν πετρέλαια και ειρωνεύονταν σχετικά με την ύπαρξη του ορυκτού μας πλούτου, τάχα πως μόνο ο χαρδαβέλας λέει τέτοια φανταστικά πράγματα.

Άσχετα βέβαια που έχουμε επίσημες κρατικές μελέτες από επίσημους κρατικούς φορείς, που αποδεικνύουν το αντίθετο και καθορίζουν τις ποσότητες που υπάρχουν.

Όσο δεν υπάρχει ένας πατριώτης Έλληνας αρχηγός κράτους που να κοιτάει τα συμφέροντα της Ελλάδος, για όσο την Ελλάδα κυβερνούν τα κατάλοιπα του σάπιου πολιτικού μας συστήματος, που επιτρέπει σε επικίνδυνους τύπους όπως ο σημίτης κι ο παπαδήμος να γίνονται πρωθυπουργοί και τύποι σαν τον μπομπολα να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, όσο οι Έλληνες βολεύονται με μια θεσούλα στο δημόσιο και μια μεταγραφή από το ξένο ιδιωτικό πανεπιστήμιο σττο ελληνικό χωρίς εξετάσεις, τόσο αι μεγάλαι προστάτιδες δυνάμεις θα μας πηγαίνουν όπως τα πρόβατα στον σφαγέα.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή. Ποιος σύγχρονος Έλληνας το πιστεύει ακόμη αυτό; Ποιος θα έδινε την ζωή του γι’ αυτήν την φράση;;

Είναι ώρα να ξυπνάμε Αδέρφια και να μην περιμένουμε από καραμανλήδες, σαμαράδες, βενιζέλους, κουβέληδες, τσίπρες, καρατζαφέρηδες, ντόρες, παπαρήγες και τα υπόλοιπα πουλημένα και προσκυνημένα λαμόγια να μας σώσουν. Το ξέρω πως εκνευρίζω το σύστημα κι αυτούς που θίγω, το ξέρω πως εκνευρίζω όλους όσοι υποστηρίζουν τους παραπάνω πολιτικάντηδες μαυρογιαλούρους (τον θυμάστε τον μαυρογιαλούρο στην ελληνική ταινία με τον Κωνσταντάρα;), αλλά δεν μπορώ να μην τα πω, γιατί θα σκάσω. Με πνίγουν όλα αυτά που νιώθω και που βλέπω καθημερινά να συμβαίνουν γύρω μου και να περνάνε τα χειρότερα μέτρα χωρίς καμία αντίδραση. Στεναχωριέμαι για το μέλλον που θα παραδώσω στα παιδιά μας.

Για τον Καμμένο, περιμένουμε (στην γωνία). Υποστηρίζουμε την αντιμνημονιακή πολιτική του προς το παρόν και περιμένουμε με θεττικό πρόσημο στην σκέψη μας κι ελπίδα για το νέο.

Θέλει ΑΡΕΤΗ και ΤΟΛΜΗ η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ;;;;;;;;

ΑΝΑΞ

Μπορούμε να αλλάξουμε ρότα και ζωή και κόσμο…

Στην προεκλογική φρεσκοκουρεμένη πατρίδα μας, δύο γραμμές παραγωγής έχουμε σε κυριολεκτικά τρομακτικούς ρυθμούς να λειτουργούν. Η μία βγάζει στην αγορά το ένα κόμμα και το άλλο κίνημα με τη σέσουλα και διαδικασίες του κατεπείγοντος. Ωσάν όλα, σε συνθήκες δημοκρατικότατης εξαθλίωσης του πληθυσμού, να πρέπει να συμμετάσχουν, να προλάβουν δηλαδή, όχι στο γολγοθά αλλά στην πολυδιαφημισμένη ανάσταση των κουρεμένων. Η άλλη γραμμή παραγωγής βγάζει σε πολύχρωμη ιδεολογική συσκευασία μια αλυσίδα φιλάνθρωπων κι ένα στρατό αφυπνισθέντων αστών που είδαν ξαφνικά ότι περικυκλώθηκαν από στίφη πεινασμένων άνεργων κι οργισμένων κοινών θνητών και αυτομαστιγώνονται ή κορδώνονται δημοσίως ότι τώρα ξέρουν και μπορούν να συνεισφέρουν στην απάλυνση του γενικευμένου πόνου. Ξερατό. Η υποκρισία σε πληθωριστικό τύπωμα άκρως χρήσιμων νομισμάτων «ίματζ» με την αφεντομουτσουνάρα του καθενός στη θέση της κορόνας και αντίτιμο την ανάγκη των μαζών που την ποιούν φιλοτιμία…

Στην ποιητική των δρόμων οι πιο πεπειραμένοι, αυτοί που πέρασαν μια ζωή με πολέμους, κατοχή πραγματική, εμφύλιο και χούντα, μεταπολιτευτική φούσκα προσωρινής καταναλωτικής ευημερίας και προκάτ δημοκρατία, άνθρωποι με εγγόνια, μικρές συντάξεις και μεγάλα βάσανα, συνταξιοδοτημένοι με την υποκειμενική και αντικειμενική ανάγκη να ζήσουν με ό,τι υπολείμματα αξιοπρέπειας και περηφάνιας τους έχουν απομείνει, είναι αμείλικτοι όταν θυμούνται. Αμείλικτοι. Ο ένας θα σου πει, με κείνο το γερασμένο χαμόγελο της καυστικής, σαρκαστικής κι επεξεργασμένης εμπειρίας, μέσα σε πέντε λέξεις την πολιτική των ημερών, εξοντώνοντας και τον τελευταίο καθηγητή κι αναλυτή απ’ αυτούς που κατέκλυσαν ως νέες «περσόνες» τα μάτια και τ’ αυτιά των μυριάδων έγκλειστων στον ξεφτιλισμένο καπιταλιστικό παράδεισο του 21ου αιώνα. «Αμα δουν κάποιον να λυπάται τον πεινασμένο τον λένε φιλάνθρωπο. Αμα κάποιος ρωτήσει γιατί πεινάει ο άνθρωπος, τον λένε κομμουνιστή…».

Ο άλλος, δημόσιος υπάλληλος, στα 89 του, με μυαλό ξουράφι, χειριστής και υπολογιστών, που σημαίνει με όραση και ακοή και μνήμη (χωρίς αλτσχάιμερ ή πάρκινσον ή τέλος πάντων τις «φυσικές» ατέλειες της ηλικίας) και πάντως οπωσδήποτε χωρίς την εξοντωτική αλλοτρίωση που φέρνει τους ανθρώπους στη θέση να διαφημίζουν τη νομοτέλεια «δεν αλλάζει τίποτα», καλμάροντας έτσι τις δικές τους τύψεις, αδυναμίες και καταθλίψεις, είναι κυνικά προειδοποιητικός. «Με ένα βόλι μπορείς να σκοτώσεις έναν εχθρό. Με μια ψήφο μπορείς να σκοτώσεις το παιδί σου»!!! Μ’ αυτές τις… οδηγίες της ζωής έχει καθείς και καθεμιά τη ρεαλιστικότερη κι αντικειμενικότερη ανάλυση της πραγματικότητας. Δεν είναι ανάγκη να ξέρεις οικονομικά της σχολής του Σικάγου, της Φρανκφούρτης ή του Λονδίνου για να συνειδητοποιείς γιατί πεινάς. Και δεν τολμάς να πας στην κάλπη, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, χωρίς τη συναίσθηση ότι η ψήφος σου είναι εν τέλει βόλι, που σήμερα τη ρίχνεις κι αύριο σου τρώει το παιδί και δεν μπορείς να το πενθείς ανάμεσα σε αυτουργούς του φόνου που θα σε παρηγορούνε για την …ατυχία σου.

Μπήκαμε χρόνια τώρα στο Κολοσσαίο τους. Μας τάισαν τόνους εκπομπών μαγειρικής και σεφ και γκουρμέδικες συνταγές. Τώρα μας περιλούσανε με τόνους πατάτας στ’ αζήτητα, με ξοφλημένους και πεινασμένους τους αγρότες, με κόλπο τον ιδεολογικό πουρέ που εκτοξεύεται με κανονάκια πάνω στα πλήθη. Χορταίνει κι ο φτωχός άμα έχει πρόσβαση στο σημείο διανομής, αισθάνεται και φιλάνθρωπη επαναστάτρια η μαντάμ που έστειλε τη Φιλιππινέζα να πάρει 200 κιλά, κάνει διατροφή, αλλά ξέρει ότι και να φυτρώσουν σε δέκα μέρες δε χάθηκε ο κόσμος, ήταν φθηνές. Πουρές κι οι αντικομμουνιστικές προσπάθειες για αυτοοργάνωση, πατατοσυνείδηση κι ό,τι άλλο, φτάνει να μην είναι ταξική.

Σ’ αυτές τις επόμενες βδομάδες και μέρες, πράγματι ιστορικές, ακόμη περισσότερο αν είναι προεκλογικές, δεν παίζονται απλώς τα κέρδη τους κι η φτώχεια μας. Παίζεται το μέλλον των παιδιών, η ζωή και η υγεία ολωνών, η ποιότητα ζωής των γέρων, η κοινωνία στη λοταρία των επιλογών. Παίζεται όμως και το τέλος των απαλλαγών από τις ενοχές. Και ξέρουμε και ζούμε και μπορούμε να αλλάξουμε ρότα και ζωή και κόσμο. Σήμερα η αρχή, αύριο η συγκομιδή.

Έγραψε η Λιάνα Κανέλλη

Πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης»

Σχολίασαν στο  olympia.gr  οι  :

Πέτρος είπε

Μαρτίου 14, 2012 στις 6:54 μμ

Απ’το κεφάλι βρωμάει το ψάρι.

Κι όταν οι επιλογές για το κανακάρι ή την κανακάρισσα είναι κολέγιο αθηνών (κι όλοι ξέρουμε την ελιτίστικη νοοτροπία με την οποία γαλουχείται εκεί μέσα το σκουπιδιαριό που λέγεται ελληνική μεγαλοαστική τάξη στην οποία παρεπιπτώντος ανήκεις και εσύ κα Κανέλλη) και στη συνέχεια μεταπτυχιακά στο άνδρο του ιμπεριαλισμού.., καταλαβαίνει και ο πιο αφελής ότι κοροϊδεύεις-εύετε. Για την αρχηγό σου μιλάω.

Εντάξει, ίσως να γλύτωσες την απροκάλυπτη ευθυγράμμιση με πολιτικές προδοσίας που σου επιφύλασε η δεξιά (αλλά και το Πασόκ αν το επέλεγες), αλλά όχι ότι η γουανα μπι τρίτος δρόμος προσδοκία πείθει.

Κάντε το συντομότερο δυνατό εσωτερικές εκλογές εκεί πέρα και απομακρύνεται το δυσλεκτικό, που θα έλεγε η Μαλβίνα, και ανέλαβε εσύ ή ο Μπογιόπουλος να τελειώνουμε ….

ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ. είπε

Μαρτίου 14, 2012 στις 6:59 μμ

Χαίρε Λιάνα.

Ωραία τα γράφεις.Ο λόγος ρέει. Τέρπει κι αφυπνίζει.

Εχεις εξάλλου και το χάρισμα. To Duente,θα μπορούσα να πώ.

Οπου σε πετυχαίνω,σε απολαμβάνω. Σε ”ρουφάω”.Μελετώ την

κάθε σου λέξη .Και είναι όλες μαγικές. Αρωματισμένες,με Ελλάδα.

Και στα περισσότερα που λές-γράφεις,έχεις δίκιο.Κρυστάλλινο δίκιο.

Ελάχιστοι θα μπορούσαν, να διαφωνήσουν μαζί σου.

Ομως , Λιάνα………………Ομως……….Ομως………..Ομως………

Σκέφτηκες ποτέ, πως σπαταλιέσαι φορώντας ταμπελλίτσα ;

Σκέφτηκες ποτέ,πως εσύ ΔΕΝ χωράς ΠΟΥΘΕΝΑ, παρά μόνον στην Πατρίδα ;

Λιάνα σοφή,Λιάνα ξεχωριστή,Λιάνα προικισμένη απ’τους ΘΕΟΥΣ,

αγαπημένη μας Λιάνα, ΜΗΝ περιχαρακώνεσαι. Είναι κρίμα.

Σέβας και θαυμασμός, ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ.

Αρέσει σε %d bloggers: