Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι….

Θα κάτσω σπίτι…..
 Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ   ela@ath.forthnet.gr

Κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό..
Διαβάστε το, ίσως αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας…
Μας αφορά όλους εμάς του @διαδικτύου…

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ, θ΄ αράξω σπίτι από την πόρτα δεν πρόκειται να βγω Θα κάτσω σπίτι θ΄ αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό…
Η φωνή το Λουκιανού Κηλαηδόνη ενώνεται με τη δική μου… Δεν το συζητώ, θα κάτσω σπίτι! Χτισμένη στους τέσσερις τοίχους, αμπαρωμένη, αποχαυνωμένη, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι! Ζαπ ζαπ ζαπ!
Όποιος να ΄ναι, ό,τι να ΄ναι, εγώ ακλόνητη στις ιδεολογικές πεποιθήσεις μου: ζαπ ζαπ, ζαπ!
    Άλλωστε, μου το λέει και ο παρουσιαστής ειδήσεων με μια ασύλληπτη ηδονή: «Κάτσε
μέσα και μην το κουνήσεις! Ρούπι μην κάνεις!
Έξω κυκλοφορούν κλέφτες, τσαντάκηδες, γρίπες, χοίροι, νέφος, όζον!

Με ποιον θα μιλήσεις;
Πού θα παρκάρεις;
Ανάσα πώς θα πάρεις;
Κάτσε σπίτι και ζαπ ζαπ ζαπ, δώσε μου τηλεθέαση!».
   Θα κάτσω σπίτι. Κι άμα βαρεθώ την τηλεόραση, έχω και το κομπιούτερ! θα πιούμε τα ουζάκια μας παρέα με το Διαδίκτυο. Ανθρώπινη επικοινωνία δεν θες, ηλίθια; Μπες στο facebook και στείλε καρδούλες και λουλουδάκια στους άλλους έγκλειστους της τεχνολογίας! Θα περάσει η ρημάδα η βραδιά, στο χέρι της δεν είναι! Κι αύριο πάλι, μια απ΄ τα ίδια. Μόνο να έχω μπαταρίες. Πολλές μπαταρίες. Για το τηλεκοντρόλ, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι, το κινητό, την ψηφιακή μηχανή.
Ανοίγω το συρτάρι και ξεμπλέκω με τις ώρες τα καλώδια των φορτιστών. Ποιο φορτίζει τι, θα σας γελάσω… Μόνο το νευρικό μου σύστημα παραμένει σταθερά φορτισμένο χωρίς έξωθεν ηλεκτρονική βοήθεια! Οι φορτιστές μου, οι μπαταρίες μου κι εγώ: η παρέα της φεγγαρόπετρας!
Έτσι κι αλλιώς, και την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου να επιχειρήσεις, τι βλέπεις γύρω σου; Ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά! Ανθρώπους να τους ξεχειλίζει το στρες από το σώβρακο! Με το βλέμμα το τρελό της πιστωτικής της απλήρωτης! Το βλέπεις το δάνειο, την βλέπεις την τράπεζα, το βλέπεις το κοινόχρηστο, το φως-νερό-τηλέφωνο: όλα τα βλέπεις στο μάτι το τρελό! Το επίδομα που ΔΕΝ δόθηκε, το φάρμακο που ΔΕΝ εγκρίθηκε, το ραπάνι που ΔΕΝ μπήκε στο καλάθι, τη σύνταξη της πλάκας, το πουρμπουάρ των 700 ευρώ!

      Τι να του πεις τώρα εσύ του αλαλιασμένου;

Φωτογραφία
 
«Καλημέρα σας, τι κάνετε»; Θα σ΄ αρχίσει στις κλωτσιές- και με το δίκιο του ο άνθρωπος! 
    
  ΚΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ότι πλήρωσε μια δόση και βρίσκεται σε επικοινωνιακό τσακίρ κέφι!   Κι άντε και θέλει μια κουβέντα να σου πει! Ή, μάλλον, μια κουβέντα να σου ουρλιάξει, αφού για να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον, επικοινωνούμε πλέον με ντουντούκα: καθόμαστε στα απέναντι πεζοδρόμια και ωρυόμαστε: «ΠΟΛΥ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑΑΑΑΑ!» «ΚΙ ΕΓΩΩΩΩΩ!» Πάνε, τέρμα αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες! «Πολύ χάρηκα που σε είδα, μίασμα της κοινωνίας, γρίπη των χοίρων, περιπλανώμενο μικρόβιο!» ΚΙ ΕΓΩΩΩΩ!

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ! Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία! Όλοι οι φίλοι στα σπίτια μας κλειστήκαμε. Κι όσο να πεις, της γενιάς μας (που δεν μεγάλωσε με ένα μόντεμ δίπλα στην πιπίλα) όλο αυτό το πακέτο της πέφτει κομμάτι βαρύ. Γιατί εμείς προλάβαμε τις αλάνες. Προλάβαμε τις γειτονιές και τις αυλές! Εμείς παίζαμε με άλλα παιδάκια κι όχι με άλλα κομπιουτεράκια. Βγαίναμε βολτίτσα και ο αέρας μύριζε πασχαλιά την άνοιξη. Και θυμάρι, και χαμομήλι.

Τα προλάβαμε… Κι αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μας! Η μυρωδιά έχει μνήμη! Κι εκεί που χτίζεις ένα φρούριο από μπαταρίες και φορτιστές, έρχεται η μνήμη η άτιμη, η ύπουλη, και σου τραβάει μια χαστούκα ξεγυρισμένη! Φραπ! μες τα μούτρα έρχονται οι μυρωδιές, και τα γέλια, και τα παιχνίδια, και τα χέρια να κλειδώνουν σφιχτά το ένα στο άλλο, και τα κλεμμένα εφηβικά φιλιά… Και η πλατεία, που ήταν γεμάτη απ΄ το νόημα που ΄χε κάτι απ΄ τις φωτιές… Οι φωτιές, που σβήστηκαν κι έμειναν αποκαΐδια…. Και οι εμπρηστές των ονείρων μας την έκαναν για άλλες πολιτείες. Πέρα και πίσω απ΄ τον χάρτη!

Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι. Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!

Advertisements

reality της Καγιά!

«Κάθησα, που λες, και το είδα! Τα είδα τα καψερά τα κοριτσάκια να φωτογραφίζονται αγκαλιά με τη σπαλομπριζόλα. Τα είδα να κάνουν ακροβατικά λες και ήταν συμβασιούχοι στο τσίρκο Μεντράνο. Τα είδα να βουτάνε ντυμένες σε πισίνες. Τα είδα να αγχώνονται, να ξεκατινιάζονται, να ωρύονται, να αγωνιούν να «μικρομεγαλίζουν». Τα είδα να ….

..μαθαίνουν από μικρά τους νόμους της ζωής: «Πάτα με να σε πατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό». Ή μάλλον, όχι: Εγώ θα ανέβω στο βουνό και θα γκρεμοτσακίσω εσένα!

Επειδή η κράση του Ελληνα είναι ανθεκτική, το σοκ που με περίμενε ούτε που το είχα υποψιαστεί. Εντάξει, ούτε το πρώτο ριάλιτι είναι  ούτε το τελευταίο. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κοριτσάκια. Με νέα παιδιά που τώρα διαπλάθουν χαρακτήρα. Τώρα η ζωή και τα όνειρα παίρνουν σχήμα. Τώρα…
Όταν η απόρριψη, η άρνηση χτυπάει την πόρτα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ολέθρια. Όλα έχουν ένα όριο. Και το δικό μου όριο το συγκεκριμένο ριάλιτι το ξεπέρασε.

Ενιωσα θυμό, ένιωσα οργή… Όχι σαν τηλεθεάτρια: Σαν μάνα!

Βλέπω ΣΤΗΝ οθόνη μου ένα κορίτσι (συνομήλικο του γιου μου) να μιλάει στο τηλέφωνο με τον πατέρα της. Τον ρωτούσε αν πήγε στον λυκειάρχη για να της δικαιολογηθούν οι απουσίες του σχολείου. Συγγνώμη… Συγγνώμη, πριν τρελαθούμε ομαδικώς: Υπάρχει ποτέ περίπτωση ένας λυκειάρχης να δικαιολογήσει απουσίες για να μπει μαθητής σε ριάλιτι;

Δηλαδή πώς έγινε η φάση; Η μικρή αποφάσισε – αντί να πάει σχολείο- να μπει στο ριάλιτι; Και το είπε στους γονείς της; Και οι γονείς της την άφησαν; Την αντιμετώπισαν ως απολύτως λογική όλη αυτήν την παράνοια;

Και πες ότι το κοριτσάκι τους το είπε. Κα πες ότι οι γονείς το θεώρησαν πολύ φυσικό. Μετά; Τι κάνανε μετά; Πήγανε στο σχολείο και είπανε:
– Το παιδί μας θα μπει σε ριάλιτι και σας παρακαλούμε να δικαιολογήσετε τις απουσίες της;

Και άντε ότι αυτοί οι άνθρωποι το ξεστόμισαν το ανείπωτο! Ο λυκειάρχης; Δεν τους το ξέκοψε; Φλου το άφησε το θεματάκι;

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι το κορίτσι ΟΝΤΩΣ δεν πήγε σχολείο; Ότι ΟΝΤΩΣ μπήκε στο σπίτι με τις κάμερες; Και τελικά, λέει, ΑΦΟΥ μπήκε, κάπου έκοψε η μαγιονέζα και έπρεπε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στα θρανία! Γιατί- surprise, surprise!- απουσίες για ριάλιτι δεν προβλέπει το υπουργείο Παιδείας!

Τα είδα όλα! Στο Λύκειο επιτρέπονται 114 ωριαίες ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ απουσίες. Ετσι κι ταβλιαστεί το παιδί μας με πυρετό, εμείς μετράμε τις ωριαίες με τα μπακαλοτέφτερα!

Πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους άρρωστα στο σχολείο για να μη χάσουν την τάξη. Αντικοινωνική συμπεριφορά- γιατί θα κολλήσει και τα υπόλοιπα παιδιά; Τέτοια ώρα τέτοια λόγια!

Κι όταν λέμε δικαιολογημένες απουσίες εννοούμε από παιδίατρο, όχι από τη Βίκυ Καγιά! Δεν το χωράει ο νους μου, τρελαίνομαι! Παρατάει ένα παιδί το σχολειό για να μπει στο ριάλιτι; Κι ο γονιός το αφήνει;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η Βίκυ Καγιά να αποκαλεί μια κοπελίτσα «μοσχαράκι» γιατί έχειλέει- παραπανίσια κιλά.

Κι όλα αυτά σε μια εποχή όπου η νευρική ανορεξία θερίζει κυρίως στις έφηβες. Κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά οδηγούνται στον θάνατο από αυτήν τη μάστιγα. Πολλά μοντέλα παίρνουν και κοκαΐνη για να ελέγχουν την όρεξή τους και να μην τρώνε πολύ! Υπάρχει μια ευκαιρία να περάσεις ένα μήνυμα σε χιλιάδες νέα κορίτσια κι εσύ τα αποκαλείς «μοσχαράκια»; Θα τρελαθούμε τελείως;

Και δεν είναι μόνο αυτό! Είναι το μήνυμα που περνάει η παρουσιάστρια σε όλους τους τόνους: Λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ούτε σπουδές, ούτε στόχους, ούτε αξίες, ούτε όνειρα νεανικά. Μόνο λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ναι, έχω θυμώσει! Σαν μητέρα, σαν άνθρωπος έχω θυμώσει πολύ! Και κάποτε- κάποιος, κάπου, όταν, άμα, εάν και εφόσον- θέλω να απαντήσει στο ερώτημά μου:

Τελικά έχει πάτο αυτό το πηγάδι;»

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
Συμφωνουμε και προσυπογραφουμε  .

reality της Καγιά!

«Κάθησα, που λες, και το είδα! Τα είδα τα καψερά τα κοριτσάκια να φωτογραφίζονται αγκαλιά με τη σπαλομπριζόλα. Τα είδα να κάνουν ακροβατικά λες και ήταν συμβασιούχοι στο τσίρκο Μεντράνο. Τα είδα να βουτάνε ντυμένες σε πισίνες. Τα είδα να αγχώνονται, να ξεκατινιάζονται, να ωρύονται, να αγωνιούν να «μικρομεγαλίζουν». Τα είδα να ….

..μαθαίνουν από μικρά τους νόμους της ζωής: «Πάτα με να σε πατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό». Ή μάλλον, όχι: Εγώ θα ανέβω στο βουνό και θα γκρεμοτσακίσω εσένα!

Επειδή η κράση του Ελληνα είναι ανθεκτική, το σοκ που με περίμενε ούτε που το είχα υποψιαστεί. Εντάξει, ούτε το πρώτο ριάλιτι είναι  ούτε το τελευταίο. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κοριτσάκια. Με νέα παιδιά που τώρα διαπλάθουν χαρακτήρα. Τώρα η ζωή και τα όνειρα παίρνουν σχήμα. Τώρα…
Όταν η απόρριψη, η άρνηση χτυπάει την πόρτα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ολέθρια. Όλα έχουν ένα όριο. Και το δικό μου όριο το συγκεκριμένο ριάλιτι το ξεπέρασε.

Ενιωσα θυμό, ένιωσα οργή… Όχι σαν τηλεθεάτρια: Σαν μάνα!

Βλέπω ΣΤΗΝ οθόνη μου ένα κορίτσι (συνομήλικο του γιου μου) να μιλάει στο τηλέφωνο με τον πατέρα της. Τον ρωτούσε αν πήγε στον λυκειάρχη για να της δικαιολογηθούν οι απουσίες του σχολείου. Συγγνώμη… Συγγνώμη, πριν τρελαθούμε ομαδικώς: Υπάρχει ποτέ περίπτωση ένας λυκειάρχης να δικαιολογήσει απουσίες για να μπει μαθητής σε ριάλιτι;

Δηλαδή πώς έγινε η φάση; Η μικρή αποφάσισε – αντί να πάει σχολείο- να μπει στο ριάλιτι; Και το είπε στους γονείς της; Και οι γονείς της την άφησαν; Την αντιμετώπισαν ως απολύτως λογική όλη αυτήν την παράνοια;

Και πες ότι το κοριτσάκι τους το είπε. Κα πες ότι οι γονείς το θεώρησαν πολύ φυσικό. Μετά; Τι κάνανε μετά; Πήγανε στο σχολείο και είπανε:
– Το παιδί μας θα μπει σε ριάλιτι και σας παρακαλούμε να δικαιολογήσετε τις απουσίες της;

Και άντε ότι αυτοί οι άνθρωποι το ξεστόμισαν το ανείπωτο! Ο λυκειάρχης; Δεν τους το ξέκοψε; Φλου το άφησε το θεματάκι;

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι το κορίτσι ΟΝΤΩΣ δεν πήγε σχολείο; Ότι ΟΝΤΩΣ μπήκε στο σπίτι με τις κάμερες; Και τελικά, λέει, ΑΦΟΥ μπήκε, κάπου έκοψε η μαγιονέζα και έπρεπε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στα θρανία! Γιατί- surprise, surprise!- απουσίες για ριάλιτι δεν προβλέπει το υπουργείο Παιδείας!

Τα είδα όλα! Στο Λύκειο επιτρέπονται 114 ωριαίες ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ απουσίες. Ετσι κι ταβλιαστεί το παιδί μας με πυρετό, εμείς μετράμε τις ωριαίες με τα μπακαλοτέφτερα!

Πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους άρρωστα στο σχολείο για να μη χάσουν την τάξη. Αντικοινωνική συμπεριφορά- γιατί θα κολλήσει και τα υπόλοιπα παιδιά; Τέτοια ώρα τέτοια λόγια!

Κι όταν λέμε δικαιολογημένες απουσίες εννοούμε από παιδίατρο, όχι από τη Βίκυ Καγιά! Δεν το χωράει ο νους μου, τρελαίνομαι! Παρατάει ένα παιδί το σχολειό για να μπει στο ριάλιτι; Κι ο γονιός το αφήνει;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η Βίκυ Καγιά να αποκαλεί μια κοπελίτσα «μοσχαράκι» γιατί έχειλέει- παραπανίσια κιλά.

Κι όλα αυτά σε μια εποχή όπου η νευρική ανορεξία θερίζει κυρίως στις έφηβες. Κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά οδηγούνται στον θάνατο από αυτήν τη μάστιγα. Πολλά μοντέλα παίρνουν και κοκαΐνη για να ελέγχουν την όρεξή τους και να μην τρώνε πολύ! Υπάρχει μια ευκαιρία να περάσεις ένα μήνυμα σε χιλιάδες νέα κορίτσια κι εσύ τα αποκαλείς «μοσχαράκια»; Θα τρελαθούμε τελείως;

Και δεν είναι μόνο αυτό! Είναι το μήνυμα που περνάει η παρουσιάστρια σε όλους τους τόνους: Λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ούτε σπουδές, ούτε στόχους, ούτε αξίες, ούτε όνειρα νεανικά. Μόνο λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ναι, έχω θυμώσει! Σαν μητέρα, σαν άνθρωπος έχω θυμώσει πολύ! Και κάποτε- κάποιος, κάπου, όταν, άμα, εάν και εφόσον- θέλω να απαντήσει στο ερώτημά μου:

Τελικά έχει πάτο αυτό το πηγάδι;»

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
Συμφωνουμε και προσυπογραφουμε  .

Αρέσει σε %d bloggers: