Η αβάσταχτη ελαφρότητα της πολιτικής προσωπικότητας του Παπανδρέου του γ’

Γράφει ο Τρελλάκιας

Τελικά είναι να μένεις με την απορία, ήταν ηθελημένο το όλο σκηνικό της απασφάλισης του βλακώδους σκηνικού τον Οκτώβριο του 2009 ή τυχαίο; Τώρα που έχει περάσει ένας ικανός χρόνος, με δύο Μνημόνια, με απείρου κάλους πολιτικές πράξεις υποτέλειας, μιας κυβέρνησης, που ειλικρινά κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως πράττει έτσι! Αναρωτιέσαι άραγε ο τίτλος «κουτόφραγκοι» που έχει δώσει ο φιλόσοφος λαός για τους ξένους «συμμάχους» μας είναι σωστός;

Δεν θα κουραστώ να φωνάζω πως η κρίση ήρθε στην Ελλάδα το 2009, υπό κυβέρνησης Καραμανλή, που για ένα χρόνο προσπαθούσε να δώσει μια λύση. Σε ένα περιβάλλον άκρως εχθρικό, που ο Ζαβός της Μάργκαρετ, είχε καταλάβει πως η κρίση αυτή ήταν το εισιτήριο του για την εξουσία. Ήταν σε γνώση του, ήταν δηλαδή κύριο μέλημα του, η κάθετη διαφωνία του με οποιαδήποτε ενέργεια της τότε κυβέρνησης, που θα μπορούσε να φέρει κάποιο αποτέλεσμα στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Κάθετη αντίσταση στην νόμιμη κυβέρνηση, καμία σύμπνοια, καμία συνεννόηση, παρά μόνο άρνηση, παρόλες τις επισημάνσεις του Προβόπουλου προεκλογικά, και τον υπεύθυνο λόγο Καραμανλή για την επικίνδυνη οικονομική τροχιά που έμπαινε η χώρα. Τότε που υπήρχε ο χρόνος, τότε που το ζήτημα ήταν μόνο μεταξύ κάποιων οικονομικών γραφείων που έβλεπαν τα προβλήματα, και κυρίως εντός της χώρας. Πάλι η ανεύθυνη, έως προδοτική, εγωκεντρική, μισαλλόδοξη κίνηση του βλαμμένου της Μάργκαρετ να βγει στο εξωτερικό για να κάνει γνωστό το πρόβλημα, με την μετατόπιση του προβλήματος από εσωτερικό σε διεθνές έφερε την αλματώδη άνοδο των spreads, και το  πρόβλημα του χρέους έγινε πρόβλημα δανεισμού. Έχοντας δε και την αμέριστη συμπαράσταση των ΗΠΑ, που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, που ετοίμαζε την λύση μέσω της προσέγγισης  Πούτιν, και της αγοράς ελληνικού χρέους, και την σταδιακή απεξάρτηση από το άρμα των ΗΠΑ, είδαν τον Ζαβό ως λύση. Σήμερα που πια έχει περάσει και η περίοδο των «αγαθών σχέσεων» μεταξύ του δανειζόμενου, και των δανειστών, της πολιτικής των «γιέσμαν» που έκανε ο βλαμμένος κυρίαρχη, με τα βραβεία που έπαιρνε από τις τράπεζες που δανειζόταν, στην εποχή της οικονομικής κρίσης που όλοι έβλεπαν την οικονομική χίμαιρα να έρχεται και αυτοί έβγαζαν σίγουρα λεφτά, εις βάρος του ελληνικού λαού. Δεν είχαν όμως σκεφτεί κάτι! Την απέραντη  ανικανότητα του Ζαβού! Την αβάσταχτη ελαφρότητα της πολιτικής προσωπικότητας του Παπανδρέου! Η σιγουριά των επενδύσεων στα δάνεια της Ελλάδος που είχαν εμμέσως σκοπό την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών  πηγών μας, ξαφνικά έγιναν βρόγχος στην Ευρώπη. Και αυτό γιατί η ανικανότητα του καθεστώτος Πασοκ να εφαρμόσει το σχέδιο του Μνημονίου, την κάθετη αντίδραση του λαού, και την εκ γενετής βραδύτητα του πράσινου παρακράτους στην εφαρμογή των νόμων που είναι αντίθετοι στην κομματική νοοτροπία τους , έφερε τα αποτελέσματα της ουσιαστικής διάλυσης κάθε μορφής κράτους σήμερα. Πληρώνουν λοιπόν τις επιλογές τους, πληρώνουν για άλλη μια φορά την κοντόφθαλμη επιλογή τους. Μια αργή πορεία θανάτου της ευρωπαϊκής ενοποίησης, που θα συμπαρασύρει και την αμερικανική οικονομία που στηρίζεται στις κινέζικες τοποθετήσεις στα αμερικανικά ομόλογα! Η απασφάλιση της «περόνης» που έγινε με την άνοδο του Ζαβού στην εξουσία το 2009, έφερε και προβλήματα που δεν τα είχαν καν φανταστεί οι αμερικανοί σύμμαχοι μας! Για άλλη μια φορά έκαναν το λάθος!

Και ως γνωστών τα λάθη …….πληρώνονται!

Μας πάνε καρφί για “selective default”!!!

Προσέξτε να δείτε πως όλα συνδέονται μεταξύ τους. Πριν από λίγες ημέρες ο Ευάγγελος Βενιζέλος έφερε στη ζωή μας αυτόν τον οικονομικό όρο.

Η κυβέρνηση θέλησε κατευθείαν να χαμηλώσει τους τόνους, μιλώντας μαζί με τις δηλώσεις Παπανδρέου για μερική στάση πληρωμών, για «τεχνικές παρεξηγήσεις».

Κι όμως. Ο στόχος τους είχε επιτευχθεί και η προετοιμασία του λαού άμεση.

Λίγες ημέρες μετά, την ημέρα της συνόδου κορυφής, όλοι οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι παρουσιάζονται ανοιχτοί για «επιλεκτική χρεοκοπία».

Για πρώτη φορά η ΕΚΤ, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο «επιλεκτικής χρεοκοπίας», λέγοντας ότι θα δέχεται ελληνικά ομόλογα ακόμα και σε αξιολόγηση “selective default”.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ολλανδός Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος δήλωσε στο CNBC ότι δεν αποκλείεται «επιλεκτική χρεοκοπία».

Επιμένουν ακόμα στην κυβέρνηση ότι αυτές οι δηλώσεις ήταν τυχαίες και όχι άκρως στοχευμένες;

Απο τον  economikos  και το  Ολυμπια

η Αθήνα θα ζητήσει αποζημίωση…εδώ γελάνε.

Από το πρωί κάνει το γύρο της Γερμανίας,γράφει το γειτονικό taxalia ,  δημοσίευμα της εφημερίδας Handelsblatt, η οποία επικαλείται αποκλειστικές πληροφορίες, σύμφωνα με το οποίο η Αθήνα θα ζητήσει αποζημίωση  200 εκ. ευρώ από τη Siemens, εξαιτίας του σκανδάλου με τις προμήθειες της γνωστής εταιρείας.  Μάλιστα, όπως λέγεται,  η ελληνική πλευρά πρόκειται να υποβάλλει το αίτημα της τις επόμενες ημέρες χωρίς να αναφέρονται άλλες λεπτομέρειες.

Το πιθανότερο είναι ότι η κίνηση μας -αν φυσικά ισχύει το δημοσίευμα- γίνεται για λόγους αντιπερισπασμού αφού, όπως είναι ήδη γνωστό, η Siemens έχει ανακοινώσει πως πρόκειται να καταθέσει αγωγή κατά του ελληνικού κράτους προκειμένου να αναγνωριστεί πως δεν έχει υποχρέωση αποζημίωσης. 

Μήπως το θέμα απασχολήσει και τη σημερινή συνάντηση Παπανδρέου-Μέρκελ; Μήπως το αίτημα πρέπει να υποβληθεί το πολύ μέχρι 5 Αυγούστου ; Μήπως “κυκλοφορεί” πολύ μα πάρα πολύ στάχτη στα μάτια ;;; Γιατί κάποιο πουλάκι δυο τρία άρθρα πριν, μας τραγούδησε άλλα πράγματα……    Διαβάστε  τι γράφαμε μόλις πριν όχι εμείς…..   το πουλάκι.

Η ώρα της δραχμής και των συσσιτίων πλησιάζει…

Η Μέρκελ είναι αλλού!
Ενώ η Άνγκελα Μέρκελ δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα παραστεί στη Σύνοδο κορυφής της Πέμπτης, ο Βενιζέλος και οι λοιποί κυβερνητικοί διαστρεβλωτές της πραγματικότητας, δηλώνουν αισιόδοξοι για τ αποτελέσματά της!
Απ’ αυτή τη Σύνοδο το μόνο που θα προκύψει είναι Ραντεβού το Σεπτέμβρη!
Ως τότε δεν θα έχει μείνει τίποτε όρθιο σ αυτή εδώ τη χρεοκοπημένη χώρα που επιστρέφει γκαζωμένη η δραχμή και τα συσσίτια…

Διαβάστε το άρθρο του Δημ. Καζάκη που δημοσιεύτηκε πριν ένα χρόνο στο “Ποντίκι” για να αντιληφθείτε πόσο βουτηγμένοι στα σκατά είμαστε  :
thumb
Η χρεοκοπία της χώρας είναι δεδομένη.
Όχι επειδή την επιδιώκουν κάποιοι καταχθόνιοι και σκοτεινοί κερδοσκόποι, αλλά διότι το κράτος και η οικονομία της χώρας δεν μπορούν πια να σηκώσουν το βάρος της εξυπηρέτησης των δανείων. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβει συστηματικά η κυβέρνηση από τον ελληνικό λαό.
* Ο κ. Παπανδρέου, μιλώντας στην 8η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20.3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει».
Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν, σε διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσωμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως».
Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία, αντί για ευρώ, την ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας, που ήταν κλειδωμένο με τη χρυσή αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς κ.λπ.), ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.
Λαϊκά συσσίτια
Για να στηριχθούν η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα.
Το κράτος, προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια, και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απ’ αυτούς απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.
Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές.
Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συνετρίβη και η χώρα κήρυξε επίσημα τη χρεοκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεοστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους, έφεραν ξανά στη χώρα τον βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922, και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.
Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας, επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν ήταν η «ατάσθαλος οικονομική πολιτική» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθεια διάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα», ας πέθαιναν η χώρα και ο λαός της.
Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για τη στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ό,τι άλλο πολύτιμο έχουν «διά την εθνικήν υπόθεσιν».
Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεοστάσιο, και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται…
Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά ως χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός. Σύμφωνα μ’ αυτόν, οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δισ. ευρώ το 2000 στα 84,2 δισ. ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009!
Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού για εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει είτε όχι.
Πού οφείλεται αυτός ο δανεισμός; Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στον δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δισ. ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δισ. ευρώ. Απ’ αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.
Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δισ., ο νέος δανεισμός του Δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στον νέο δανεισμό του Δημοσίου μόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι, όσο κι αν περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτιστεί το δημόσιο χρέος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπερνά το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.
Γιατί η κυβέρνηση, που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το Δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας.
Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;
Προς τα πού βαδίζουμε;
Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του περίπου πάνω από 450 δισ. ευρώ.
Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία πάνω από σχεδόν 155 δισ. ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό Δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δισ. ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην ανέχεια;
Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με τη συνεπικουρία της Ε.Ε. Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα στοιχεία των ελλειμμάτων στην παραγωγή, στο εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δισ. δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα κ.λπ.) του εξωτερικού!
Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, τα οποία φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.
Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δισ. ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς, θα ανακαλύπταμε την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.
Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι, σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1.000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετησίως η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην Ε.Ε. η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας!
Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση στην Ε.Ε. ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθούν η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία κ.ο.κ.
Το ελληνικό κράτος υπήρξε από της ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό επειδή οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και τον λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξ υπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι, από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20ού αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50 από αυτά.
Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στη χρεοκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης διά του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της Βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.
Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό διότι φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της Ελλάδας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της Ε.Ε.
Έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ό,τι μπορούν.
Οι συζητήσεις στην Ε.Ε., οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων αφορούν την προετοιμασία του εδάφους και την τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της Ε.Ε., του ΔΝΤ ή ενός συνδυασμού και των δύο; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σ’ ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος;
Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση, την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.

Από τον Δημ. Καζάκη (Ποντίκι & Κουρδιστό Πορτοκάλι).

Νέα βόμβα Καμμένου> Κερδίσαμε στη Χάγη αποζημίωση για τη σφαγή στο Δίστομο και ο Παπανδρέου τη χαρίζει στη Μέρκελ!..

Νέα βόμβα Καμμένου κατά Παπανδρέου.
Ο βουλευτής της ΝΔ, απαντώντας σε σχόλιο αναγνώστη του olympia.gr, αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα κέρδισε στο δικαστήριο της Χάγης αποζημίωση για τη σφαγή του Διστόμου και ο Παπανδρέου τη χαρίζει στη Μέρκελ!…

“Διαβάζω τα σχόλια σας γιά τή siemens με ιδιαίτερη προσοχή

Πρέπει όμως νά σάς παρουσιάσω τή πλήρη εικόνα.

1.Αγνόησαν όλα τα πρακτικά καί το πόρισμα ,προφανώς λόγω συνδιαλλαγής μέ τούς εμπλεκόμενους.

2.Όλα τά περί αγωγών ήταν παραμύθια τώρα κάνει η siemens αγωγή κατά τής Ελλάδος πού αφού ξεζούμισε ζητά καί τά ρέστα.

3. Είναι τόσο ξεφτιλισμένοι καί παραδομένοι στούς γερμανούς χρηματοδότες τους πού ενώ κερδίσαμε γιά τό Δίστομο στή Χάγη καί πρέπει νά καταθέσουν προτάσεις γιά αποζημίωση έως 5 Αυγούστου ο αδελφός του andrikos ζήτησε  συνάντηση με Μerkel για να  διαβεβαιώσει ότι παραιτήται κάθε αξίωσης.

Είναι σίγουρο αυτό μου το ομολόγησε στενός συνεργάτης του ΓΑΠ πού τον έδωσε γιατί δέν αντέχει τήν προδοσία .

Κατόπιν τών παραπάνω πιά δέν υπάρχει περιθώριο κοινοβουλευτικού διαλόγου παρά μόνο ενεργοποίησης τού ακροτελεύτιου άρθρου τού Συντάγματος κατήργησαν τήν Βουλή σάς υπενθυμίζω ότι αρνούνται νά απαντήσουν στήν ερώτηση γιά τα CDS παρότι πέρασε τό συνταγματικό όριο των 30 ημερών.”

Πάνος Καμμένος

Δέστε το πρωτότυπο σχόλιο εδω

Αρέσει σε %d bloggers: