>Ψάχνουν στα τυφλά οι διαφωνούντες … να μην διέγραφαν τον Π. Κουρουπλή ;-)….

>

psila to kefali

Αντί συγχαρητηρίων

Στον αντιπρόσωπο του Έθνους Παναγιώτη Κουρουπλή

Μπορεί σε κάποια μάχη
γραμμένο η μοίρα νάχει
να μη γυρίσουμε,
μα πάμε με καμάρι
και λέμε όποιον πάρει
και θα νικήσουμε…
Ευαγόρας Παλληκαρίδης
Για την αντιγραφή, Σωτήριος Καλαμίτσης για τη “μεταφορά”  Περίοπας.

Την τύφλα μου μέσα… απ το Ποντίκι :  

Η αντάρα που έχει πέσει στο ΠΑΣΟΚ  δεν  περιορίζεται στους κατά καιρούς διαφω­νούντες υπουργούς, βου­λευτές και άλλους που διαφωνούν δημοσίως, αποχωρούν, παραιτούνται ή δεν ψηφίζουν τα νομοσχέδια που η κυβέρνηση φέρνει στη Βουλή. Σε ένα χαμηλότερο στελεχικό επίπεδο επι­κρατεί αναβρασμός και μεταξύ αν­θρώπων που έχουν ήδη αποχωρήσει ή παραμένουν στο κόμμα αναζητώ­ντας τρόπο να εκφράσουν τη διαφω­νία τους με τις κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Έτσι το τελευταίο διάστημα, ενώ οι οργανώσεις του κόμματος βιώ­νουν πρωτοφανή απομαζικοποίηση, πυκνώνουν οι επαφές μεταξύ ΠΑΣΟ-Κων, πρώην ΠΑΣΟΚων, ΠΑΣΟΚογενών που έχουν ήδη αποχωρήσει, ενώ ήδη διαμορφωμένα σχήματα, όπως το εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενο Άρμα Πολι­τών του Γ. Δημαρά και η «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη, συμμετέχουν σε έναν κατ’ αρχήν διάλογο, του οποίου η εμβέλεια φτάνει μέχρι τις παρυφές του… ΣΥΡΙΖΑ! Ας τα δούμε όμως λίγο πιο συγκεκριμένα.

Οι «εσωτερικοί»

Ένας κλάδος όλης αυτής της κι­νητικότητας βρίσκεται ακόμη εντός του ΠΑΣΟΚ και αναζητεί τρόπο δια­μόρφωσης ενός «αντιμνημονιακού» πόλου στο εσωτερικό του κόμματος. Αποτελείται, χωρίς κάποια μορφή συ­γκρότησης μέχρι σήμερα, από στελέ­χη όπως ο Ν. Κοτζιάς (κάποτε στενός συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου και πρώην πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ), ο τρι­ανταπεντάρης Δ. Σακελλάρης (μέλος του Εθνικού και του Πολιτικού Συμ-βουλίου), διάφορα άλλα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, αλλά και κινή­σεις – τάσεις στο πλαίσιο του κόμμα­τος, ο Θ. Τζήμας και άλλοι.

Η χαλαρή αυτή συνομάδωση δεν δείχνει προς το παρόν τάση αποχώρη­σης από το κόμμα, αλλά διερευνά όλα τα ενδεχόμενα.

Χαρακτηριστική είναι μια σύναξη στην Καλλιθέα την περασμένη εβδομά­δα, στην οποία συμμετείχε και ο Στέφα νος Τζουμάκας, ο οποίος επέμεινε στην παραμονή όλων στο κόμμα και στην προ­σπάθεια να δημιουργηθεί ένα ενδοΠΑ-ΣΟΚικό ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα.

Οι… «μέσα – έξω»

Ένα άλλο ρεύμα, με στενή ιδεολο­γική συγγένεια, αποτελείται από επι­μέρους κινήσεις που έχουν ως βάση εκκίνησης το ΠΑΣΟΚ, αλλά έχουν και εξωκομματικά μέλη με νεολαιίστικα χαρακτηριστικά και συγκλίνουν στην αναζήτηση σοσιαλιστικών μοντέλων. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

♦  «Νέος Αγωνιστής», μια κίνηση από μέλη και μη μέλη του ΠΑΣΟΚ, αυτο-προσδιοριζόμενων ως σοσιαλιστών, με πανελλαδικό δυναμικό περί τα 1.000 άτομα.

♦ «Νέοι Σοσιαλιστές», μια κίνηση νεολαί­ων που ήδη μετρά πέντε χρόνια ζωής.

♦ «Ενεργοί Σοσιαλιστές», κίνηση με σύν­θημα τη «σοσιαλιστική ανασύνθεση», της οποίας οι θέσεις παρουσιάζονται από το energoisosialistes.blogspot.com. Από τα πιο γνωστά ονόματα είναι και ο αρχι­τέκτονας Γ. Παπαγιαννόπουλος, από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και ένας εκ των συντακτών της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη.

Οι ομάδες αυτές βρίσκονται σε ευ­θεία επαφή με όσους προσφάτως έχουν εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ και ανα­ζητούν τη διαμόρφωση ενός νέου πολι­τικού σχήματος.

Οι «έξω»

Το κύριο πεδίο διεργασιών ωστόσο εντοπίζεται σε όσους ήδη βρίσκονται εκτός ΠΑΣΟΚ. Οι διαγραμμένοι ή απο­χωρήσαντες βουλευτές Γ. Δημαράς, Β. Οικονόμου, Σοφία Σακοράφα, Ευ. Πα-παχρήστος, καθώς επίσης ο Αλ. Μητρό-πουλος, με την Ένωση για την Υπερά­σπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝΥΠΕΚΚ), ο Ν. Μαριάς, ο συ­νταγματολόγος Γ. Κατρούγκαλος, ο κα­θηγητής Μ. Γκίβαλος και άλλες προσω­πικότητες προερχόμενες από το ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη εγκαινιάσει τον διάλογο που διερευνά το αν υπάρχουν περιθώρια δημιουργίας ενός νέου σχήματος, ανε­ξάρτητα από την ύπαρξη του Άρματος Πολιτών των Δημαρά – Οικονόμου, οι οποίοι συμμετέχουν ως παρατηρη­τές και άμεσα ενδιαφερόμενοι στη διαδικασία.

Προς Φόρουμ διαλόγου και… βλέπουμε

Η συζήτηση μεταξύ όλων των παραπάνω βρίσκεται προφανώς σε πολύ αρχικό στάδιο. Ήδη έχει γίνει μιαπρώτη συνάντηση και θα ακολουθήσει άλλη μία την ερχόμενη Τετάρτη, 3 του μηνός. Ωστόσο η προοπτική δημιουργίας πολιτικού σχηματισμού δεν φαίνεται να είναι ώριμη και ενδεχομένως να αντιμετωπίσει αρκετές δυσκολίες.

Μία απ’ αυτές είναι το φλερτ με κομματικά ή τέως κομματικά στελέχη του «κλίματος» Άκη Τσοχατζόπουλου, για τα οποία όμως οι συνθήκες δεν είναι οι καλύτερες, τουλάχιστον μέχρι το οριστικό ξεκαθάρισμα της υπόθεσης του πρώην υπουργού Άμυνας του ΠΑΣΟΚ. Ακόμη θα πρέπει να ξεκαθαριστούν οι όροι και οι προϋποθέσεις συμμετοχής σε οποιοδήποτε εγχείρημα, δεδομένου ότι κατ’ αρχάς το κλίμα δεν είναι θετικό για όσους έχουν αναλάβει θέσεις εξουσίας στο παρελθόν.

Επιπλέον θεωρείται αδύνατον να έχει γίνει οτιδήποτε – έστω σε επίπεδο πολιτικής διερεύνησης – μέχρι τον Σεπτέμβριο. Έως τότε αναμένεται να γίνουν ραντεβού και εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, οι οποίες θα αποτελέσουν βαρόμετρο για τη δυνατότητα οργανωτικής επιβίωσης οποιουδήποτε πολιτικού διαβήματος.

Πάντως σε αυτή τη φάση το ζητούμενο είναι η δημιουργία ενός φόρουμ πολιτικού διαλόγου και προβληματισμού, ενδεχόμενο το οποίο φαίνεται να συγκινεί και τη «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη, η οποία θα συμμετάσχει στη συνάντηση της Τετάρτης.

Μια ακόμη ενδιαφέρουσα παράμετρος είναι η διάθεση ορισμένων εκ των συμμετεχόντων σε όλο αυτό το φάσμα να δουν και το ενδεχόμενο σύγκλισης με τον ΣΥΡΙΖΑ, στον χώρο του οποίου υπήρχαν πέρυσι οι ακριτομυθίες περί δημιουργίας μιας «σοσιαλιστικής συνιστώσας», ενώ φέτος προβάλλεται επισήμως μια πολύ πιο διευρυμένη πολιτική οπτική περί δημιουργίας μιας «νέας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας», η οποία θα περιλαμβάνει την ευρύτερη δυνατή Αριστερά και θα φτάνει έως τις παρυφέςτου ΠΑΣΟΚ.

Σε κάθε περίπτωση η συζήτηση άρχισε, οι δυσκολίες είναι πολλές και οι συμμετέχοντες στον διάλογο έχουν ποικίλες επιδιώξεις και κατευθύνσεις, επομένως ας μη διακινδυνεύσουμε εκτιμήσεις, μέχρι τουλάχιστον να δούμε κάτι συγκεκριμένο να διαμορφώνεται…

πηγη

Advertisements

>Πρέπει να τρέξετε.. αν θέλετε να προλάβετε.. να με φάτε εσείς πρώτοι!!!!!

>

Το έφερες το θηρίο μπρος στα μάτια σου; Ε, τώρα ετοιμάσου να το παλέψεις… Λείπω μέρες από το μέτωπο, άφησα (για πόσο; όσο) τη μάχη. Συνέβη κάτι που έκανε να σταματήσουν τα πάντα γύρω μου. Όχι μόνο ο χρόνος. Έπαψε η γης να γυρνά.
Μετά την υπερ-προσπάθεια που κάναμε, τις ώρες που καταναλώσαμε, τις υποχρεώσεις που αφήσαμε, την κούραση, το ξύλο, τις συλλήψεις, τα χημικά, το άδικον του πράγματος (αυτοί συνεχίζουν ακάθεκτοι να ρημάζουν τη χώρα), το ότι τελικά μάς ανάγκασαν να αφήσουμε το τερέν..
ήρθε το τελειωτικό χτύπημα. Πάθαμε ό,τι ακριβώς απευχόμασταν. Αυτό που, με τον αγώνα μας, προσπαθούσαμε να αποτρέψουμε..
Η συναγωνίστριά μου η Μάρω (η μία εκ των τριών του Συντάγματος), έχασε τον άντρα της.
Ο άντρας της αυτοκτόνησε. Για οικονομικούς λόγους.
Μέχρι χθες παλεύαμε γιατί μας πήρατε το χαμόγελό μας, γιατί δεν αφήσατε στα παιδιά μας επιλογή, γιατί μας κλέψατε το αύριο.. Αλλά τις ζωές μας ρε φίλε; Τις ζωές μας; Να φεύγουμε εμείς γιατί ΕΣΕΙΣ αρέσκεστε στο να πηδάτε την αξιοπρέπειά μας;;;;;
(Ναι, αυτό είναι απειλή). Ό,τι είδατε μέχρι σήμερα ήταν.. ΤΙΠΟΤΑ! Τώρα θα δείτε τι σημαίνει μάχη.
Το αίμα των τίμιων, δίκαιων, αξιοπρεπών, αντρών ήταν πολύ. Παραπάνω από αρκετό. Εδώ μπαίνει το στοπ.
Ήρθε η ώρα να αρχίσει να τρέχει σαν ποτάμι το αίμα των προδοτών.
Για κάθε σταγόνα που χύθηκε δίκαιου αντρός, τόνους θα τρέξει αδίκων.
Ετοιμαστείτε για μια άλλη μάχη.. μια μάχη που δεν την έχετε ξαναδεί. Τώρα θα παλέψετε με το θεριό.. (Φαντάσου το, φτιάξ’ το με τη φαντασία σου. Δες εμάς… μια καρδιά… μια γροθιά)……………. Το έφερες το θηρίο μπρος στα μάτια σου; Ε, τώρα ετοιμάσου να το παλέψεις.

Στεφανία Λυγερού (Επωνύμως. Φυσικά. Πρέπει να τρέξετε.. αν θέλετε να προλάβετε.. να με φάτε εσείς πρώτοι!!!!! Ούννοι. Βάρβαροι. Ουστ!!!!!!!!)

>Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη

>

Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την  Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της  ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ισως προκαλεί έκπληξη που αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης….Γράφει ο  Μαρκ  Μαζάουερ  Βρετανός  ιστορικός και συγγραφέας Kαθ. Ιστορίας στο  Κολούμπια των ΗΠΑ  στην εφημερίδα  : “The  New York Times      30.06.2011”

Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία  από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο  δραπέτευσης από τη φυλακή της  αυτοκρατορίας. Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. “Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου”,έγραψε ο Σέλεϊ στο ποιημά του “Ελλάς”, “το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! ” Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην “ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη” στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική , εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη.

Μετά  τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για  το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας  που βγήκε στο προσκήνιο. Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των  πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Αξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο – ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα. Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας.

Αλλά  στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη  γερμανική κατοχή. Η κυριαρχία  των ναζιστών έφερε μαζί της την  πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την  βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο  πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις.

Μόλις λίγα χρόνια μετά την  ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε  ξανά στο επίκεντρο  της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης. Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της  Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε  τέλος στις αδυναμίες και την  εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ενωση. Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ‘90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη. Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή.

Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία  της δεκαετίας  του ‘90 και μια  νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα θέσει το ερώτημα: “ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;”.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποτίθεται ότι  θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα. Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

Citypress-gr.blog   αντιγραφή απ το olympia.gr

Αρέσει σε %d bloggers: