Γελάει καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος..

20120223-230119.jpg

Συνταγή κοκτέιλ…

Μετά τους πρόσφατους “σεισμούς” στη Χώρα μας έχουν ισοπεδωθεί πολλές “κατασκευές”, συμπεριλαμβανομένων βέβαια και των πολυκατοικιών.
Οπωσδήποτε μπορούμε ακόμη να ξεχωρίζουμε τις γκρεμισμένες πολυκατοικίες από τις γκρεμισμένες μονοκατοικίες διότι, είναι πολύ περισσότεροι οι περιφερόμενοι “σεισμόπληκτοι” καθώς και τα ατάκτως ειρημένα χαλάσματα.
Η εποχή των απλών ρηγμάτων πέρασε ανεπιστρεπτί για όλα τα κόμματα του κατεστημένου πολιτικού συστήματος.
Οι “σεισμοί” είναι δυνατοί, δεν αφήνουν τίποτε όρθιο.
Πρέπει να αποφασίσω που θα βγάλω την παγωμένη νύχτα.
Κάποιοι στήνουν αντίσκηνα και με καλούν για camping. Με κοροιδεύουν……
Κάποιοι επιδιορθώνουν στα γρήγορα και με καλούν ….στο (ο Θεός να φυλάξει) νεοκλασσικό
τους . Με κοροιδεύουν……
Κάποιοι κλαίνε κι οδύρονται συνεχίζοντας

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Γελάει καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος..

20120223-230119.jpg

Συνταγή κοκτέιλ…

Μετά τους πρόσφατους “σεισμούς” στη Χώρα μας έχουν ισοπεδωθεί πολλές “κατασκευές”, συμπεριλαμβανομένων βέβαια και των πολυκατοικιών.
Οπωσδήποτε μπορούμε ακόμη να ξεχωρίζουμε τις γκρεμισμένες πολυκατοικίες από τις γκρεμισμένες μονοκατοικίες διότι, είναι πολύ περισσότεροι οι περιφερόμενοι “σεισμόπληκτοι” καθώς και τα ατάκτως ειρημένα χαλάσματα.
Η εποχή των απλών ρηγμάτων πέρασε ανεπιστρεπτί για όλα τα κόμματα του κατεστημένου πολιτικού συστήματος.
Οι “σεισμοί” είναι δυνατοί, δεν αφήνουν τίποτε όρθιο.
Πρέπει να αποφασίσω που θα βγάλω την παγωμένη νύχτα.
Κάποιοι στήνουν αντίσκηνα και με καλούν για camping. Με κοροιδεύουν……
Κάποιοι επιδιορθώνουν στα γρήγορα και με καλούν ….στο (ο Θεός να φυλάξει) νεοκλασσικό
τους . Με κοροιδεύουν……
Κάποιοι κλαίνε κι οδύρονται συνεχίζοντας σαστισμένοι να ζουν μέσα στα χαλάσματα της σαθρής οικοδομής τους. Κι αυτοί με καλούν αλλά, κανείς δεν τους εμπιστεύεται πια…….κανείς δεν θα τους βοηθήσει ούτε να χτίσουν , ούτε να επιδιορθώσουν.
Κι οι σεισμοί συνεχίζονται και γίνονται δυνατότεροι . Η μαύρη νύχτα πλησιάζει.
Ποιός επιτέλους θα θελήσει να κτίσει κάτι νέο, πραγματικά ισχυρό, ζεστό και προ παντός Αντισεισμικό.
Εκεί θα πάω να μείνω στα σίγουρα.
Για να το χτίσει όμως, θα χρειασθεί πολύ κόσμο μαζί του.
Αν είναι “αυτός που περιμένω”, εγώ θα πάω.

Εν τω μεταξύ τώρα λένε “ΝΑΙ σε όλα” και στη ΝΔ επειδή …… “άλλαξαν τα δεδομένα”…….
Θα πρέπει να άλλαξαν πολύ, ανάθεμά τα….διότι, δεν συγκρίνονται αυτά που έλεγαν 2 ολόκληρα χρόνια μ’ αυτά που λένε σήμερα.
Το “ΝΑΙ” της ΝΔ ήταν η μεγαλύτερη προσβολή που μου έλαχε ποτέ !

Αρκετοί βέβαια από τη ΝΔ είπαν “ΟΧΙ”. Σκέφτηκα ότι, κάτι καλό παίζεται εδώ. Δεν μπορεί είπα, κάτι ετοιμάζουν οι συναγωνιστές….
Αναθάρρησα, αλλά….. όταν είδα την επομένη κάποιους εκ των “ηρώων” βαθύτατα σκεπτικούς και μετανοημένους με ύφος παρόμοιο με αυτό του Αποστόλου Πέτρου στο 3ο λάλημα του πετεινού, άρχισα κι εγώ να κακαρίζω………………… όχι όπως ο αλέκτωρ αλλά, όπως ο Βασίλης στην ταινία “Ξύπνα Βασίλη”.
Άσπρα Κοράκια , Μαύρα κοράκια……Πράσινα κοράκια , Μπλέ κοράκια………

Επιτέλους, είπαν το αποφασιστικό “ΌΧΙ” και κάποιοι ήρωες του ΠΑΣΟΚ.
Αφού μου έσπασαν το κεφάλι και το στομάχι , αφού μου έκοψαν τα πόδια, αφού μου πήραν τα ρούχα και τα εσώρουχα, είπαν “ΌΧΙ” !
Δηλαδή,μέχρι τώρα, έλεγαν όλοι “ΝΑΙ”, αφού ως φαίνεται τα επιβαλλόμενα μέτρα είχαν σχέση με την καταπολέμηση “παρανόμων και μαφιόζων”, ενώ από τώρα και στο εξής, κάποιοι θα λένε “ΌΧΙ” μιας και τα μέτρα αγγίζουν αθώους ανθρώπους…….
Ξέρετε κάτι ρε παιδιά στο ΠΑΣΟΚ ; Ήμουν κάποτε αθώος, με φάγατε εύκολα αλλά…… θα προσπαθήσω να ‘μαι δυσκολοχώνευτος……

Το ‘ΌΧΙ” πρέπει να είναι “ΌΧΙ” ρε.
Απ’ εκεί και πέρα βέβαια υπάρχει το “ποιός ξέρει ίσως”, το “τραβάτε με κι ας κλαίω”, το “θέλω και δεν θέλω”, το “έτσι και γιουβέτσι” και άλλα παρόμοια που τα ακούμε συνήθως από ηθοποιούς σε κωμικές θεατρικές παραστάσεις.
Μήπως σας ξεγέλασαν τα χειροκροτήματα ;
Όχι δεν είστε θίασος , ούτε μας κάνετε να γελάμε !

Καλύτερα όμως που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Μα την αλήθεια , καλύτερα που αποκαλύφθηκαν πρόωρα κάποια πρόσωπα.
Καλύτερα για μας , καλύτερα και για σένα που περιμένω να έρθεις.
Αργείς όμως και μέχρι τότε :

Είπε η τρόικα και είπε η Μέρκελ και είπε ο Σόιμπλε και είπε ο Όλι Ρεν και είπαν οι Γερμανοί και είπε κι η μικρή Ολλανδέζα…..
(Δεν έβαλα τη Φιλανδή , γιατί αυτή θα τα λέει αλλού αυτές τις ημέρες…… Βοήθειά του…..)

Και ήρθε η Τρόικα , κι έφυγε η Τρόικα αλλά έστειλε email και…..ξανάρθε η τρόικα και ξανάφυγε αλλά ….θα ξανάρθει και πριν ξανάρθει μας έστειλε τελεσίγραφο, μας έστειλε σήματα καπνού, μας πήρε και τηλέφωνο ……… μας πήρε και στο πλυσταριό και ήταν όλα υπέροχα !
Ανάσαναν……
Σήμερα, λίγες ώρες μετά το “πλυσταριό” γελάνε κάποιοι ευτυχισμένοι……
Ανάσαναν.
Έφυγε ένα βάρος από πάνω μας …. 110 δις Ευρώ !!
Ανασαίνω κι εγώ , ξανανασαίνω και ξανανασαίνω μήπως και μυρίσω λίγα ευρώ από τα πολλά που ανάσαναν , αλλά τίποτε.
Αέρας κοπανιστός , αέρας βρωμερός , ψεύτικα χρέη απεχθή σαν τα ψεύτικα διλήμματα.
Γελάνε ακόμη….. Μεγάλη επιτυχία…..
Γελάει όμως καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος.
Μάκης Π.

>Είστε λοιπόν τόσο ανόητοι, άφρονες και ανιστόρητοι;

>

Γράφει ο Δευκαλίων

Όταν στις 23 Απριλίου 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε στην εμβρόντητη κοινή γνώμη ότι αποφάσισε να εντάξει την χώρα υπό τον οικονομικό έλεγχο της Ε.Ε. του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, ελάχιστοι ήταν αυτοί που πρόβλεψαν το μέλλον.

Οι περισσότεροι φοβισμένοι από το ενδεχόμενο μίας οικονομικής καταστροφής αποδέχθηκαν την φαλκίδευση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας για να μην χαθούν «μισθοί, συντάξεις και καταθέσεις». Στους λίγους που είπαν εκείνη την εποχή ΟΧΙ άνηκαν ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς και η Γενική Γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα.

Όπως προείπαμε, πέρασε ήδη ένας χρόνος. Σε αυτό το χρονικό διάστημα αποδείχτηκε και για τους πλέον δύσπιστους ότι:

· Η ένταξη της χώρας σε καθεστώς οικονομικού ελέγχου δεν ήταν μονόδρομος για να αντιμετωπισθούν οι πιεστικές οικονομικές συνθήκες. Παρόμοιες συνθήκες αντιμετώπισε η χώρα και στο παρελθόν αλλά με άξιες ηγεσίες απέφυγε τον εξευτελισμό του οικονομικού ελέγχου.

· Η ένταξη της χώρας σε καθεστώς οικονομικού ελέγχου δεν ήταν απαραίτητη για να αντιμετωπισθούν οι δανειακές ανάγκες. Η Ελλάδα χρωστάει συνολικά (δημόσιο και ιδιωτικό χρέος) πολύ λιγότερα από αυτά που χρωστάνε οι περισσότεροι δανειστές της.

· Η ένταξη της χώρας στο καθεστώς οικονομικού ελέγχου δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα της οικονομικής συγκυρίας αλλά προϊόν κρυφού και υπόγειου σχεδιασμού που έγινε ερήμην και πίσω από τις πλάτες του Ελληνικού Λαού.

· Η ένταξη της χώρας στο καθεστώς οικονομικού ελέγχου καθώς και τα μετέπειτα γεγονότα που διαμόρφωναν πτωτικά τις τιμές ελληνικών ομολόγων και μετοχών προσέφεραν τεράστια κέρδη σε όσους έπαιξαν μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 την αγορά «κάτω» δηλαδή τους περιβόητους «σορτάκηδες». …

· Η ένταξη της χώρας στο καθεστώς οικονομικού ελέγχου θεωρήθηκε και δηλώθηκε δημοσίως από πολλά μέλη της εγχώριας πολιτικό-οικονομικής ελίτ και της ηγετικής κυβερνητικής ομάδας ότι είναι η πανάκεια και το θείο δώρο που θα εκσυγχρονίσει την Ελληνική Οικονομία.

· Η ένταξη της χώρας στο καθεστώς οικονομικού ελέγχου δεν βοήθησε καθόλου την δημοσιονομική εξυγίανση αλλά αντίθετα έριξε την οικονομία της πατρίδας μας στο περιβόητο σπιράλ του θανάτου. Δηλαδή σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και ανεργίας ο οποίος καθημερινά γίνεται πιο μεγάλος και πιο βαθύς ενώ ταυτόχρονα απέτυχε να υλοποιήσει ούτε ένα από τους στόχους που η ίδια η κυβέρνηση έθεσε.

· Η ένταξη της χώρας στο καθεστώς οικονομικού ελέγχου έγινε το επικοινωνιακό-πολιτικό και δημοσιονομικό άλλοθι στα πλαίσια του νομισματικού πολέμου για την υποτίμηση του ευρώ και την συνεπακόλουθη αύξηση των παραγγελιών-πωλήσεων των Βιομηχανιών των Βορείων Ευρωπαϊκών Χωρών.

Αυτές τις ημέρες η αποτυχία και τα αδιέξοδα της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής και του περιβόητου μνημονίου, είναι πλέον φανερά και στους πλέον καλοπροαίρετους και αδαείς.

Ζητούν λοιπόν ανερυθρίαστα η περιβόητη τρόικα, ο Γιώργος Παπανδρέου και η ηγετική του ομάδα, νέους συνένοχους πέραν των γνωστών της φίλο-μνημονιακής συμμαχίας (Γιώργο Καρατζαφέρη-Ντόρα Μπακογιάννη-Φώτη Κουβέλη) για να συνεχίσουν την εγκληματική τους πολιτική.

Αλλά συνενόχους δεν πρόκειται να βρουν. Ο Λόγος εξαιρετικά απλός.

Πέρσι τέτοια εποχή είσαστε πανίσχυροι και σας απαντήσαμε ΟΧΙ.

Εφέτος που έχουμε δικαιωθεί και εσείς παραπαίετε και ηττάσθε σε όλα τα μέτωπα, πως είναι δυνατόν να σας απαντήσουμε ΝΑΙ;

Είστε λοιπόν τόσο ανόητοι, άφρονες και ανιστόρητοι;

==========================
"O σιωπών δοκεί συναινείν"

>Όταν ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει* έτσι …

>

..τότε λέμε ότι πλησιάζει το Θείο : Ενας λάκκος από ματαιωμένους γερο-φάσιον βίκτιμ, από σκυλάδες με ασυντήρητα 4×4 και πολλά τσακισμένα ταλέντα.

Το μαλακό χέρι του Κώστα Σημίτη χάιδεψε τρυφερά τα πρώτα χαρτονομίσματα του ευρώ μπροστά από τις δύο κάμερες: της τηλεόρασης και του ΑΤΜ. Της όψης και της άποψης. «Νέα ακμή, καθεστώς ισοδυναμίας στην ευρωπαϊκή ενότητα των 12». Περίπου έτσι.

Η Ελλάδα έλυσε τους κάβους και απέπλευσε προς το δυτικό φαντασιακό. Ξεκόλλησε από τα βαλκανικά σύνορά της, από τις ανατολικές απειλές και άρχισε να επιπλέει προς τη Δύση, χωρίς τις ενοχλητικές ανασχέσεις της Αριστεράς, του παλιού «λαϊκιστικού» ΠΑΣΟΚ και των ευρωφοβικών.

Η πλεύση άφησε πίσω της μια αφρισμένη αντιιμπεριαλιστική κούραση και κατέληξε εκεί όπου καταλήγει πάντα το ψεύδος: στο βυθό. Τι μένει από την ιδεοληπτική περιπέτεια της ένωσης με το ευρώ; Πλήρως και εντέχνως κατεστραμμένη οικονομία, τετραπλασιασμός του κόστους ζωής, πλήρως κατεστραμμένη αγροτική παραγωγή, αλλά και πλήρως κατεστραμμένη πολιτική και πολιτιστική άποψη περί οικονομίας και αγροτικής παραγωγής.

Ενας λάκκος από ματαιωμένους γερο-φάσιον βίκτιμ, από σκυλάδες με ασυντήρητα 4×4 και πολλά τσακισμένα ταλέντα. Σκέφτομαι ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να ακολουθήσει άλλη οδό οικονομικής ανάπτυξης, αφού ήδη εδώ και δεκαετίες είχε προσχωρήσει στο πολιτιστικό υπόδειγμα της επίδειξης, του παροντισμού και της αδούλευτης και αντιπαραγωγικής φούσκας.

Το σύστημα και οι εμβριθείς «νεοορθόδοξοι», από τον Στ. Μάνο και τον Α. Παπαδόπουλο μέχρι τους «μεταμοντέρνους οικονομολόγους» σαν τον Πέτρο Κωστόπουλο και τον Βασίλειο Κωστέτσο, πρότειναν να δανείζεσαι για να ντυθείς και να γίνεις ένα εκθαμβωτικό τίποτα με πολλά κυβικά. Και το δέχτηκες.

Είναι αδύνατο να είσαι σοβαρός στους οικονομικούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς σου, όταν επιλέγεις το λίφτινγκ έναντι του νοήματος του χρόνου. Οταν σκεπάζεις το πρόβλημα του σαπίσματος και της σαθρότητας, βάφοντας την επιφάνεια.

Οι μεγάλες επιδειξιομανείς και επιφανειακές επιλογές, αντί να «πλεύσουν» τον τόπο προς τη Δύση του Διαφωτισμού και της κριτικής νεοτερικότητας, τον οδήγησαν στη μοβ περούκα και τη μεταμφίεση: γριά που βάφεται, ντύνεται και βγαίνει στην ερωτική πιάτσα… Αυτός ο σκοτεινός ιδεοληπτικός απόπλους, από τη φτωχή πραγματικότητα στο φαντασιακό πουθενά, σήμερα είναι και η κυριότερη τεχνική «αντιμετώπισης» της κρίσης.

Η κρίση «επιλύει» την κρίση. Η κρίση εγκαθίσταται στην ίδια τη λύση. Ενας μεταλλακτικός Πρωτέας, μια θανάσιμη περιέλιξη στο πολιτικό άπαν, που συνενώνει τον Σημίτη, τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου κι αυτούς, με τον Καραμανλή τον Μητσοτάκη και τον Παπανδρέου, σε ένα παχύρρευστο διαπολιτικό πήγμα.

Ενδεικτικό: Η ελληνική πολιτική ελίτ πρώτα θέλει να πουλήσει την Αγροτική Τράπεζα και μετά θα σκεφτεί πώς μπορεί να προχωρήσει η αγροτική αναδιάρθρωση προς πιο κερδοφόρες και οικολογικά προωθημένες κατευθύνσεις. Πρώτα σκέφτεται να εκποιήσει στον τοκογλύφο την κληρονομιά, την ανθηρή ΔΩΔΩΝΗ, τη ΔΕΗ, και μετά θα σκεφτεί την εργασία.

Ακριβώς εξαιτίας αυτής της παραφθοράς, η πολιτική ελίτ μιλά για «ενάρετη» ανάπτυξη, για τάξη στο Δημόσιο, για ηθική του κράτους και στερεώνει αυτή τη ρητορική στις «περαιώσεις», στις νομιμοποιήσεις των αυθαιρέτων, στις κόκκινες γραμμές με το άνομο (και εξαγοράσιμο) παρελθόν. Μια ρητορική του καλού πάνω στην πολιτική πράξη του δυσώδους. Μ’ αυτό το τρέκλισμα θέλει να ξωπετάξει από πάνω της την κρίση. Σαν σκόνη, σαν χνούδι που απλώς ξέφυγε από τον βορειοευρωπαϊκό φαιό χιτώνα…

dsevastakis@arch.ntua.gr

* Ζωγράφος, επ. καθηγητής ΕΜΠ

Από τον Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=272312

>H ΕΛΛΗΝΙΚΗ “ΔΙΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ” ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

>

lustiges_bild_hypnose-bild Ακόμα ένα άρθρο-”ξυπνητήρι”

‘Εντεκα μήνες μετά το μνημόνιο: που πάει η Ελλάδα;

Πριν συμπληρωθεί χρόνος από την υπογραφή του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης, είναι σαφές, ακόμα και σε όσους την επέβαλαν, ότι οδηγεί σε ανήκεστο βλάβη, αν όχι καταστροφή της ελληνικής οικονομίας-κοινωνίας. Ο πραγματικός σκοπός τους δεν είναι η έξοδος μιας Ελλάδας στο επίπεδο περίπου που την ξέραμε στις αγορές, μετά από μια περίοδο θυσιών, αλλά η μετατροπή της σε χώρα του Τρίτου Κόσμου, υπό συγκαλυμμένο αποικιακό έλεγχο. Αν η ελληνική κοινωνία δεν βρει τρόπο αντίδρασης, θα καταστραφούν οι οικονομικές προϋποθέσεις ύπαρξης στοιχειωδώς κυρίαρχου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού κράτους. Η ύπαρξη τέτοιου κράτους, στην ουσία, όχι μόνο στον τύπο, είναι προϋπόθεση για την προκοπή, αν όχι επιβίωση του ελληνικού λαού.

Tρεις από τους πέντε «σοφούς», για οικονομικά θέματα, που συμβουλεύουν τη Μέρκελ, διατύπωσαν δημοσίως την πεποίθηση ότι το μνημόνιο «δεν βγαίνει». Τα ίδια δηλώνει η Βάσω Παπανδρέου, ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Σε πρόσφατο «γκάλοπ» του BBC μεταξύ αναλυτών, η πλειοψηφία προέβλεψε ελληνική χρεωκοπία. ‘Οσοι λένε ακόμα ότι το μνημόνιο μπορεί να βγει, να αντιμετωπίσει το πρόβλημα χρέους και ελλειμμάτων, πρέπει να θεωρηθούν είτε ανόητοι, είτε, πιθανότερο, απατεώνες.

Ο ελληνικός λαός γνωρίζει την πραγματικότητα, ακόμα κι όταν την κρύβει από τον εαυτό του. Μαρτυρά την επίγνωση αυτή το «βλέμμα μελλοθανάτων» των επιβατών σε κάθε βαγόνι του μετρό, ο διπλασιασμός των αυτοκτονιών στη χώρα, το 80% των νέων που δηλώνει ότι θάθελε να φύγει από τη χώρα. ‘Oλοι ξέρουμε τι σημαίνουν τα ενεχυροδανειστήρια που ξεφυτρώνουν σε κάθε γειτονιά, οι διαφημίσεις των κορακιών που αγοράζουν χρυσαφικά κι ασημικά. Κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, αλλά πίσω από κάθε «ενοικιάζεται» κλειστού μαγαζιού, κρύβονται ανθρώπινες και οικογενειακές τραγωδίες. Σύντομα, ορισμένοι ήδη από τώρα, εκατομμύρια συμπολίτες, βρίσκονται ή θα βρεθούν προ της “επιλογής” να πεθάνουν από ασιτία ή από έλλειψη φαρμάκων, που δεν μπορούν ή δεν θα μπορούν να αγοράσουν. Θα χρειαζόμαστε βιβλίο για να περιγράψουμε αναλυτικά την ταχύτατη, συστηματική κατεδάφιση της χώρας, στην οποία επιδίδονται, με τόση επιτυχία, τα ανθρωπάκια μιας υποτελούς κυβέρνησης, άψογης σε ρόλο “διαχειριστή πτωχευμένης επιχείρησης”, για λογαριασμό των δανειστών. Αφού γκρέμισαν, σε λιγότερο από χρόνο, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που απέκτησαν οι ¨Ελληνες σε διάστημα ενός αιώνα, ετοιμάζονται τώρα να οργανώσουν την λεηλασία της χώρας με το πρόγραμμα των “50 δισεκατομμυρίων”.

Γράφω από παιδί, είναι η δουλειά μου. Αλλά τώρα δυσκολεύομαι κι εγώ, δεν ξέρω τι να γράψω. Διαλέγω την αλήθεια, τρέμοντας μήπως ενισχύσω άθελά μου τη μαζική κατάθλιψη, κατ’ εξοχήν όπλο των εχθρών μας, στοιχείο ενός ψυχολογικού πολέμου κατά του ελληνικού λαού που στηρίζεται στην καθολική ενοχοποίηση, στην ιδιοτελή αντιπαράθεση ενός στρώματος στο άλλο, στην καλλιέργεια φόβου και πανικού, για να παραλύσουν τους ¨Ελληνες, “σακατεύοντας” κάθε εθνική αυτοπεποίθηση (και καταστρέφοντας, en passant, τη διεθνή εικόνα της χώρας). Tο σχέδιο αυτού του πολέμου εκτελεί, υπό την καθοδήγηση μιας στρατιάς ξένων συμβούλων, η παρούσα “ελληνική κυβέρνηση”. Σχέδιο που εκπονήθηκε στα «στρατηγεία» μιας παγκόσμιας «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», του τέρατος του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου που προέκυψε από τέσσερις δεκαετίες αποφορολόγησης του κεφαλαίου, διαρκών “απελευθερώσεων” και “απορρυθμίσεων” “αγορών”, ροών κεφαλαίων και εμπορευμάτων.

Απαλλαγμένες από το αντίπαλο σοβιετικό δέος, με υποταγμένους και εξαγορασμένους ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και συνδικάτα, οι “αγορές” επιχειρούν να κατεδαφίσουν ότι απέμεινε από τον μεταπολεμικό ιστορικό συμβιβασμό Κεφαλαίου-Εργασίας, το κοινωνικό κράτος, τη Δημοκρατία, τον πολιτισμό της Ευρώπης. Επιχειρούν, με την καιροσκοπική συνδρομή της γερμανικής ηγεσίας, να ευθυγραμμίσουν ευρωπαϊκούς οικονομικοπολιτικούς θεσμούς με τον νέο συσχετισμό δυνάμεων, που προέκυψε από τη γιγάντωση του χρηματιστικού κεφαλαίου, τη σοβιετική κατάρρευση, την ευρωπαϊκή παρακμή.

Η Ιστορία, και οι επόμενες γενιές των Ελλήνων, θα καταγράψουν την κολοσσιαία ευθύνη της παρούσας ηγεσίας της ελληνικής κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο στην ελληνική καταστροφή, αλλά και γιατί επέτρεψε, από δω, να εκδηλωθεί ευκολότερα ο μεγάλος πόλεμος κατά της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, που συνεχίζεται ήδη σε Ιρλανδία και Πορτογαλία, αύριο Ισπανία, μεθαύριο Ιταλία, κάποια στιγμή Γαλλία. Σύμμαχος σήμερα των “αγορών”, το Βερολίνο κινδυνεύει να συνειδητοποιήσει πολύ αργά, το φοβερό τίμημα του Φάουστ για τη συμμαχία του με τις “αγορές” και τις πρόσκαιρες επιτυχίες εις βάρος της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Αυτό το γενικό πλαίσιο “υπερκαθορίζει” την ελληνική κρίση. Χωρίς το πρώτο δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη δεύτερη. Αλλά δεν μπορούμε να την ερμηνεύσουμε κι αν αγνοήσουμε τρεις παράγοντες, χωρίς τους οποίους η Ελλάδα δεν θα ήταν πιθανώς η πρώτη που θα υφίστατο την επίθεση:

α) την κατάρρευση όχι μόνο της ελληνικής παραγωγικής-εξαγωγικής βάσης, αλλά και του συνόλου των ελληνικών δομών και συστημάτων συλλογικών αξιών, καθώς η χώρα ολοκλήρωνε τον μετασχηματισμό της σε απέραντο “λαμογιστάν, εργολαβιστάν, ρουσφετιστάν”. Αναγκαστική ή οικειοθελής, η προσχώρηση ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων στις πρακτικές και την ιδεολογία του “λαμογιστάν”, ο εξωφρενικός κυνισμός, η ιδιοτέλεια, ο ξετσίπωτος ατομικισμός, η κουλτούρα της απάτης που χαρακτηρίζουν σημαντικό τμήμα των μεσαίων και ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων, σήμερα περισσότερο από χθες, όταν δεν θίγονται άμεσα τα ίδια, εμποδίζουν την ελληνική κοινωνία να αμυνθεί

β) τη γεωπολιτική θέση της χώρας, που αλληλεπιδρά πολύπλευρα με την οικονομική της θέση. Π.χ. η Ελλάδα υφίσταται μια γεωπολιτική πίεση που οδήγησε στην παροχέτευση τεράστιων πόρων στην άμυνα. ‘Εγινε η κύρια πύλη εισόδου μεταναστών από τις ζώνες των πολέμων και της εξαθλίωσης. Η επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων να στηρίξουν ενθουσιωδώς την αμερικανική πολιτική τουρκικής ένταξης στην ΕΕ, προσέθεσε και άλλα σοβαρά κίνητρα στη Μέρκελ να επιτεθεί στην Ελλάδα. Αν η Αθήνα έπαιζε το γεωπολιτικό “χαρτί” της έξυπνα, θα βελτίωνε ασφαλώς τη διαπραγματευτική της θέση. Θα την έπαιρναν στα σοβαρά και θα τη λογάριαζαν πολύ περισσότερο, αν αρνούνταν αίφνης τη χρήση του ελληνικού χώρου στον πόλεμο κατά της Λιβύης, σε συμμαχία με σημαντικές διεθνείς δυνάμεις που δεν θέλουν τον πόλεμο, παρά παίζοντας διαρκώς ρόλο δουλοπρεπούς “προθύμου”, χωρίς καν να διαπραγματεύεται αντάλλαγμα. Μια μικρή χώρα πρέπει να είναι απρόβλεπτη, είπε ο Ανδρέας σε μια ιστορική συνέντευξη στο Τάιμ, λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας, επί των ημερών όμως του Γιώργου η χώρα είναι απολύτως προβλέψιμη

γ) τα πνευματικά, ηθικά, ψυχολογικά χαρακτηριστικά της σημερινής ηγεσίας κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ, την καθιστούν ιδεώδη “φορέα αυτοκαταστροφής” του ελληνικού “συστήματος”, κατά το κλασικό πρότυπο Γκορμπατσώφ. Το ότι το κάνει αυτό χωρίς ενδεχομένως πλήρη συνείδηση των συνεπειών, την καθιστά περισσότερο, όχι λιγότερο επικίνδυνη, γιατί είναι πιο αποφασισμένη και γιατί μπορεί, με την επιμέρους ειλικρίνειά της, να εξαπατά αποτελεσματικότερα. Δεν υπάρχει μόνο το Μνημόνιο, υπάρχει και το “Μνημόνιο πίσω από το Μνημόνιο”, το πρόγραμμα διαχείρισης της ελληνικής κατάστασης και των αντιδράσεων του ελληνικού λαού και στην εκτέλεσή του η κυβέρνηση τα κατάφερε καλύτερα κι από ότι με το ίδιο το Μνημόνιο.

Για να εξηγήσουμε το τελευταίο σημείο, πολιτικοί όπως οι Γκορμπατσώφ ή Παπανδρέου οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα γιατί μπερδεύουν τον εχθρό με τον φίλο. Πάρτε το παράδειγμα μιας επιχείρησης που έχει πρόβλημα με την τράπεζά της. Η επιχείρηση και η τράπεζα επιχειρούν να βρουν έναν συμβιβασμό, έχοντας συνείδηση ότι βασικά είναι αντίπαλοι, αφού ο ένας θέλει να αυξήσει το βάρος του άλλου στον διακανονισμό. Τι θα συνέβαινε όμως στην επιχείρηση αν ο ιδιοκτήτης της πίστευε ότι η τράπεζα είναι βασικά καλοί άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν την επιχείρησή του, που είναι μόνη υπεύθυνη για το πρόβλημά της; Τι θα συνέβαινε στην επιχείρηση, αν ο ιδιοκτήτης της έβγαινε και έλεγε στον κόσμο ότι είναι υπερχρεωμένη, στην εντατική, Τιτανικός, διεφθαρμένη και κακοδιοίκητη; Το πιθανότερο είναι ότι μια τέτοια επιχείρηση θα έκλεινε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ακόμα κι αν δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα. Ασφαλώς τα προβλήματα της Ελλάδας είναι πολύ προγενέστερα της κυβέρνησης Παπανδρέου. Αλλά η κυβέρνηση αυτή έδρασε και δρα όπως ένας γιατρός που τον φωνάζουν για εγκεφαλική αιμορραγία και δίνει αντιπηκτικά στον ασθενή, οδηγώντας τον μια ώρα αρχύτερα στα θυμαράκια. Το πρώτο πράγμα που πρέπει κάποιος να κάνει σε έναν τέτοιο περιστατικό, είναι να διώξει τον γιατρό.

¨Όταν αντιμετωπίζουν κίνδυνο τα ζώα είτε φεύγουν, είτε παλεύουν. Το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί, και συμβαίνει τώρα στον ελληνικό λαό, είναι να παραλύσουν. Αλλά για να μπορέσει να αντιδράσει ο ελληνικός λαός και να είναι κάπως αποτελεσματική η αντίδρασή του, χρειάζεται, ούτε λίγο, ούτε πολύ, να βρει τη δύναμη, τη φαντασία, το κουράγιο, τις ιδέες να “επανιδρύσει” τη χώρα του, πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα στην ευρωπαϊκή επανίδρυση. Nα αποκαταστήσει συλλογικότητες, να ξαναβρεί την αλληλεγγύη, να αποκτήσει νέα πολιτικά υποκείμενα, που θα αποσπάσουν το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση από τον έλεγχο των ξένων δανειστών και δυνάμεων, ώστε να μπορέσει ο ελληνικός λαός να υπερασπισθεί τον εαυτό του διεθνώς. Θα χρειαστούν ίσως οι ¨Ελληνες τις ηρωϊκές παραδόσεις τους, για να στηρίξουν τον αγώνα τους, στις πολύ διαφορετικές σημερινές συνθήκες, θα χρειαστούν όμως να τον συνδέσουν με τον ευρύτερο αγώνα για μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της Ευρώπης, μόνο πλαίσιο που, αν φαίνεται κάπως ουτοπικό σήμερα, μπορεί να αποβεί μακροπρόθεσμα νικηφόρο. Είμαστε ακόμα πολύ μακριά από αυτά. Ούτε φως, ούτε άκρη δεν φαίνεται στο τούνελ. Η ιστορία όμως είναι καμιά φορά πονηρή. Ϊσως, αν υπάρχει μια πιθανή παρηγοριά μέσα στη μαυρίλα, την προσφέρει παραδόξως το ίδιο το πάχος του σκοταδιού. Είναι τόσο σοβαρή, σχεδόν θανάσιμη η απειλή, που ενδέχεται να προκαλέσει, στο τέλος, σωτήρια έγερση.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου,   Επίκαιρα, 14.4.2011

kavvathas : Αναδημοσιεύω (Από εκεί το…δανειστήκαμε και μείς !,και προσυπογράφουμε το ερώτημα που απευθύνει ο Δάσκαλος παρακάτω.. ) το κείμενο του Δ. Κωνσταντακόπουλου το οποίο περιγράφει, με τρόπο σπαρακτικό αλλά, 100% αληθινό, την περιπέτεια της χώρας από το 1975 και μετά (που είχε ξεκινήσει με την Αποστασία και συνεχίστηκε την “εθνοσωτήρια”) και που οδήγησε στο Μνημόνιο και στη κυβέρνηση τύπου “Σόρος”. Δεν ξέρω αν, σαν λαός, θα μπορέσουμε να αντιδράσουμε ή αν, τα χρόνια που έρχονται η χώρα θα μεταβληθεί σε χωράφι που ασκούνται ξένοι φαντάροι…
Εσείς τι λέτε;

>Και ξαφνικά όλοι βλέπουν χρεωκοπία. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ, κατόπιν εορτής προφήτες.

>

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
“Φυλάτε τη Γη σας και την Τιμή της μόνο με Σπαθί. Πάψετε σαπιοδάσκαλοι και σαπιορήτορες- ΑΝΑΦΟΡΑΤΖΗΔΕΣ- να εξευτελίζετε τη Φυλή. Πάψετε παλιόγρηες τις κλάψες, τα σάλια, τα μελάνια και πιάστε το Σπαθί. Τα πάντα στη Ζωή -Η ΦΥΣΙΣ ΤΟ ΛΕΕΙ- κατακτώνται με το Σπαθί.”

Περικλής Γιαννόπουλος.

“Από τη μια μεριά το καθήκον να πραγματοποιήσει την εθνική επανάσταση, που επιδιώκει να αποτινάξει το ζυγό του ξένου ιμπεριαλισμού, κι από την άλλη μεριά να πραγματοποιήσει τη δημοκρατική επανάσταση, που τείνει ν’ αποτινάξει το ζυγό των φεουδαρχών γαιοκτημόνων στο εσωτερικό της χώρας. Το κύριο από τα δυο αυτά καθήκοντα είναι η εθνική επανάσταση, που αποσκοπεί στην ανατροπή του ιμπεριαλισμού...” Μάο Τσε Τουνγκ

Και ξαφνικά πληθαίνουν οι φωνές αυτών που λένε ότι το μνημόνιο δεν είναι “σωτηρία”, η χώρα βρίσκεται σε λάθος δρόμο, οι πολιτικές οδηγούν μαθηματικά στην καταστροφή, επέρχεται η πτώχευση, η επιστροφή στην δραχμή, η κατάρρευση. Πότε; ΤΩΡΑ, ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ.

18 μήνες μετά την έναρξη της συνδιαλλαγής ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ. 18 μήνες μετά τις αποκαλύψεις μας για τον ρόλο της Goldman Sachs, των Swaps, του Παπακωνσταντίνου, του Προβόπουλου.

13 μήνες μετά τις αποκαλύψεις μας για τις μυστικές συνομιλίες Στρως Καν – Παπανδρέου, όταν όλοι τις διέψευδαν. 15 μήνες μετά από τις κραυγές μας ότι “μας οδηγούν στο ΔΝΤ με σχέδιο, ότι μας δένουν χειροπόδαρα με μία δανειακή σύμβαση για να δεσμεύσουν κάθε περιουσιακό στοιχείο της πατρίδας ώστε να εξασφαλίσουν τους ξένους πιστωτές και να μας πτωχεύσουν με ενυπόθηκες εγγυήσεις τις οποίες θα ξεκοκκαλισουν”.

Τώρα, κατόπιν εορτής, όλοι μιλούν για το “αναπόφευκτο”. Δηλαδή, ρίχνουν νερό στο μύλο του ΔΝΤ, αφού όπως γράψαμε εδώ και μήνες, όταν προσημειώσει ο τοκογλύφος πραγματική περιουσία έναντι αέρα, το επόμενο βήμα είναι να σε πτωχεύσει. Βασικές αρχές της αγοράς, που τις ξέρει μέχρι και ο τελευταίος έμπορος στα Τρίκαλα.

Που ήσασταν βρε πάνσοφοι όταν δίναμε την μάχη για να ΜΗΝ υπογραφεί το μνημόνιο; Που κρυβόσασταν όταν σας δίναμε στο πιάτο τα στοιχεία και τους πρωταγωνιστές με ονοματεπώνυμα; Τώρα ξαφνικά ανακαλύψατε και την …Αργεντινή, μόνο στην κατάντια όμως και όχι στην αντίδραση.

Τώρα, μετά από 12 μήνες ανακαλύπτετε και τους επώδυνους όρους της δανειακής σύμβασης όταν συστηματικά τους αποκρύπτατε και κατεβάζατε ακόμα και κεραίες καναλιών που είχαν το ευθιξία να τους αποκαλύψουν. Δολοφονούσατε Γκιόλιες για να έχετε τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης. Βαφτίζατε “μειοδότες” όσους τολμούσαν να ΜΗΝ υπογράψουν: Ο εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα ΔΕΝ υπογράφει κατοχικά συμβόλαια.

Σκάστε λοιπόν τώρα σαπιορήτορες. Όταν έπρεπε να μιλήσετε, σιωπούσατε. Όταν έπρεπε να αντισταθείτε, υπογράψατε. Όταν έπρεπε να ξεσηκωθείτε μαζικά, προτάσσατε τα εμπριμέ σημαιάκια της κάστας σας και καίγατε τράπεζες για να κρύψετε τον κόσμο στα σπίτια του.

Είστε περισσότερο υπεύθυνοι και από τους “αρμόδιους”. Και θα το πληρώσετε.

Γιατί ενώ εσείς σκούζετε παίζοντας πάλι το παιχνίδι των τοκογλύφων, υπάρχει μία Ελλάδα που ξεσηκώνεται μακρυά από το Κολωνάκι. Μακρυά από τους σαπιοδάσκαλους και τις κοτσίδες τους, τις περίτεχνες, κωμικές δηλώσεις τους. Μία Ελλάδα που ακροβατεί ανάμεσα στον Έλληνα Πούτιν και τον Έλληνα Μάο. (Χρειαζόμαστε επειγόντως έναν Πούτιν.)

Μία Ελλάδα όμως αποφασισμένη να αυτοοργανωθεί και να αντισταθεί. Είτε επουλώνοντας τις πληγές της και ξεριζώνοντας τους επίορκους “Γιέλτσιν” και “Τσουμπάις” με θεσμικό τρόπο και πυγμή, εκτός εάν οδηγηθεί σε άκρα Αργεντίνικα οπότε θα πρέπει να γεννήσει τον Μάο στα όμορφα σπλάχνα της Ελληνικής περιφέρειας. Γιατί εκεί ήδη σιγοκαίει η φλόγα. Η φλόγα μίας Εθνικής και Δημοκρατικής επανάστασης που θα κάψει τις πόλεις – φέουδα.

Δεν χωράει καμιά αμφιβολία ότι το βασικό της καθήκον είναι να δώσει χτυπήματα σ’ αυτούς τους δυο εχθρούς. Από τη μια μεριά το καθήκον να πραγματοποιήσει την εθνική επανάσταση, που επιδιώκει να αποτινάξει το ζυγό του ξένου ιμπεριαλισμού, κι από την άλλη μεριά να πραγματοποιήσει τη δημοκρατική επανάσταση, που τείνει ν’ αποτινάξει το ζυγό των φεουδαρχών γαιοκτημόνων στο εσωτερικό της χώρας. Το κύριο από τα δυο αυτά καθήκοντα είναι η εθνική επανάσταση, που αποσκοπεί στην ανατροπή του ιμπεριαλισμού... Συνεπώς, αν και αυτά τα δυο βασικά καθήκοντα είναι διαφορετικά, η εθνική επανάσταση κι η δημοκρατική επανάσταση, αποτελούν ταυτόχρονα ένα και το αυτό καθήκον.” Μάο Τσε Τουνγκ.

Και διαβάστε με προσοχή, όπου Κίνα, βάλτε Ελλάδα:

  • Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επέβαλλαν στην Κίνα πάρα πολλές ετεροβαρείς συνθήκες, με τις οποίες οι ιμπεριαλιστές πέτυχαν να διατηρούν στην Κίνα δυνάμεις ξηράς και θαλάσσης καθώς επίσης και το δικαίωμα της ετεροδικίας και διαίρεσαν όλη τη χώρα σε σφαίρες επιρροής των ιμπεριαλιστικών κρατών.
  • Με την παραχώρηση δανείων στην κινεζική κυβέρνηση και με το άνοιγμα τραπεζών στην Κίνα, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μονοπώλησαν τη νομισματική κυκλοφορία και τα δημόσια οικονομικά της Κίνας. Έτσι όχι μόνο πνίξανε το εθνικό κινεζικό κεφάλαιο, κάνοντας συναγωνισμό στα κινεζικά εμπορεύματα, αλλά έπιασαν από το λαιμό την Κίνα και σε ό,τι αφορά τη νομισματική κυκλοφορία και τα δημόσια οικονομικά.
  • Με τις ετεροβαρείς συνθήκες, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εξασφάλισαν τον έλεγχο σ’ όλα τα σημαντικά εμπορικά λιμάνια της Κίνας. Σε πάρα πολλά δε απ’ αυτά πέτυχαν “εκχωρήσεις” που τα έθεταν απ’ ευθείας κάτω από τη διοίκησή τους. Πήραν τα τελωνεία και το εξωτερικό εμπόριο της Κίνας και βάλανε χέρι στις συγκοινωνίες (θαλάσσιες, ξηράς, ποτάμιες και εναέριες). Τοποθέτησαν στην Κίνα τεράστιες ποσότητες από τα εμπορεύματά τους, μετατρέποντας τη χώρα σε μια αγορά για τα βιομηχανικά τους προϊόντα και, ταυτόχρονα, υποτάσσοντας την κινεζική αγροτική παραγωγή στις ανάγκες τους.
  • Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ίδρυσαν ταυτόχρονα στην Κίνα πάμπολλες επιχειρήσεις ελαφριάς και βαριάς βιομηχανίας, για να χρησιμοποιήσουν επί τόπου κινεζικές πρώτες ύλες και φτηνή εργατική δύναμη, για να μπορέσουν ν’ ασκήσουν έτσι μια άμεση πίεση πάνω στην εθνική κινεζική βιομηχανία και να φρενάρουν άμεσα την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της Κίνας.
  • Για να εκμεταλλεύονται πιο εύκολα τις μάζες των αγροτών και τα άλλα στρώματα του κινεζικού λαού, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τοποθέτησαν ένα πυκνό δίχτυ εκμετάλλευσης με την κομπραδόρικη αστική τάξη, τους εμπόρους και τους τοκογλύφους, που σκέπαζε όλη την Κίνα, από τα εμπορικά της λιμάνια μέχρι τα πιο ασήμαντα και τα πιο καθυστερημένα μέρη. Ανάθρεψαν και διαμόρφωσαν την αστική τάξη των κομπραδόρων, των εμπόρων και των τοκογλύφων, που βρίσκεται στην υπηρεσία τους.
  • Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για να οργανώσουν τους εμφυλίους πολέμους, ανάμεσα στους Κινέζους μιλιταριστές, και για να καταπιέζουν τον κινεζικό λαό, προμήθευσαν στις αντιδραστικές κινεζικές κυβερνήσεις τεράστιες ποσότητες όπλων κι έστειλαν στην Κίνα ένα μεγάλο αριθμό στρατιωτικούς συμβούλους.

Και το πλέον επίκαιρο, το πλέον ελεεινό:

Εκτός απ’ αυτά τα μέτρα, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, δεν παρέλειψαν να δηλητηριάσουν το πνεύμα του κινεζικού λαού. Σ’ αυτό αποβλέπει η επιθετική τους πολιτική στον πολιτιστικό τομέα. Αυτή η επιθετική πολιτική εφαρμόζεται με τους ιεραποστόλους, με νοσοκομεία και σχολεία, με την έκδοση εφημερίδων κι επίσης με το να υποχρεώνουν τη νεολαία να σπουδάζει στο εξωτερικό. Όλα αυτά γίνονται για να δημιουργήσουν πνευματικά στελέχη, πειθήνια στις διαταγές των ιμπεριαλιστών και για να αποβλακώσουν τα πλατιά στρώματα του κινεζικού λαού.

Και οι φυσικοί σύμμαχοι:

http://s.enet.gr/resources/2009-06/putin-3-thumb-large.jpgΗ εθνική κινεζική αστική – μικροαστική τάξη και η αγροτιά.

Η εθνική κινεζική αστική τάξη, είναι κυρίως μέση αστική τάξη. Μολονότι ανάμεσα στα 1927-31 (ως τα γεγονότα της 18ης Σεπτεμβρίου) είχε αγωνισθεί εναντίον της επανάστασης, ακολουθώντας τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τη μεγάλη αστική τάξη, στην πραγματικότητα δεν κρατούσε την εξουσία ή είχε δεμένα τα χέρια από την αντιδραστική πολιτική των μεγάλων γαιοκτημόνων και της μεγάλης αστικής τάξης που ήσαν στην εξουσία. Στην πάλη εναντίον των Ιαπώνων επιδρομέων, η εθνική αστική τάξη διαφέρει από τη θέση της, όχι μόνο από τη συνθηκολόγο ομάδα των μεγάλων γαιοκτημόνων και της μεγάλης αστικής τάξης αλλά επίσης και από τους υπεραντιδραστικούς της μεγάλης αστικής τάξης και ως τώρα παραμένει για μας ένας σύμμαχος σχετικά σίγουρος. Επίσης είναι απαραίτητο να ενεργούμε με επιδεξιότητα προς την εθνική αστική τάξη.

Η μικροαστική τάξη περιλαμβάνει, εκτός απ’ την αγροτιά, τα μεγάλα στρώματα των διανοούμενων, τους μικρεμπόρους, τους χειροτέχνες και τους ελεύθερους επαγγελματίες.
Η κατάσταση όλων αυτών των κατηγοριών μας θυμίζει την αγροτιά. Επειδή υφίστανται την καταπίεση του ιμπεριαλισμού, της φεουδαρχίας και της μεγάλης αστικής τάξης, γλιστρούν κάθε μέρα και περισσότερο στην καταστροφή και στην αθλιότητα.

Γι’ αυτό η μικροαστική τάξη είναι μια από τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, ο πιστός σύντροφος του προλεταριάτου. Η μικροαστική τάξη δεν μπορεί μόνη της να ελευθερωθεί, παρά μόνο με την καθοδήγηση του προλεταριάτου.

Ας εξετάσουμε τώρα τις διάφορες κατηγορίες της μικροαστικής τάξης εκτός απ’ την αγροτιά.
α) Οι διανοούμενοι και η σπουδάζουσα νεολαία. Οι διανοούμενοι κι η σπουδάζουσα νεολαία, δεν είναι ούτε μια τάξη ούτ’ ένα στρώμα που να ‘χει ταξικό χαρακτήρα. Όμως, από την κοινωνική τους προέλευση, τους όρους της ζωής και τις πολιτικές τους αντιλήψεις, η πλειοψηφία των Κινέζων διανοούμενων και σπουδαστών σήμερα, μπορούν να τοποθετηθούν στην κατηγορία της μικροαστικής τάξης. Στις τελευταίες δεκαετίες διαμορφώθηκε στην Κίνα ένα πλατύ στρώμα διανοούμενων και σπουδαστών. Εκτός από το μέρος των διανοούμενων και των σπουδαστών που συμβιβάστηκε με τον ιμπεριαλισμό και την μεγάλη αστική τάξη, που έχει μπει στην υπηρεσία του και που είναι εχθρικό προς το λαό, η μεγάλη πλειοψηφία των διανοούμενων και των σπουδαστών, υφίσταται το ζυγό του ιμπεριαλισμού, της φεουδαρχίας και της μεγάλης αστικής τάξης και κινδυνεύει είτε να μείνει χωρίς δουλειά, είτε να μη μπορέσει να σπουδάσει. Απ’ το γεγονός αυτό, οι διανοούμενοι κι οι σπουδαστές είναι πολύ επαναστάτες. Έχουν λίγο πολύ αφομοιώσει την αστική επιστήμη, αντιδρούν ζωηρά στα πολιτικά γεγονότα και παίζουν συχνά στο σημερινό στάδιο της επανάστασης το ρόλο του επικεφαλής και του διαφωτιστή. Έχουμε σ’ αυτό εξαιρετικά παραδείγματα: πριν από την επανάσταση, το κίνημα των νέων που σπουδάζανε στο εξωτερικό, μετά το κίνημα της 4ης Μαΐου του 1919, της 30 Μαΐου 1925, της 9 Δεκεμβρίου 1935.

Τα πλατειά στρώματα των διανοουμένων, μια που έχουν ανεπαρκείς πόρους, μπορούν ν’ ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο που ακολουθούν οι εργάτες κι οι αγρότες, να πάρουν μέρος στην επανάσταση. Επί πλέον, οι ιδέες του μαρξισμού – λενινισμού γνώρισαν στην Κίνα μια πλατιά διάδοση ανάμεσα στους διανοούμενους και τους σπουδαστές και κατανοήθηκαν και αφομοιώθηκαν απ’ αυτούς. Η οργάνωση των δυνάμεων της επανάστασης και η επαναστατική δουλειά δεν μπορούν να στεφθούν με επιτυχία χωρίς τη συμμετοχή των επαναστατών διανοούμενων. Όμως, όσο οι διανοούμενοι δεν είναι οργανικά δεμένοι με την επαναστατική πάλη των μαζών, όσο δεν είναι βαθιά αποφασισμένοι να μπουν στην υπηρεσία των συμφερόντων των λαϊκών μαζών και να ζήσουν την ίδια ζωή που ζουν οι μάζες, είναι συχνά επιρρεπείς προς τον υποκειμενισμό και τον ατομισμό, οι ιδέες τους συχνά είναι στείρες και συχνά δείχνουν αστάθεια στη δράση τους. Γι’ αυτό, αν και πλατιά στρώματα των Κινέζων διανοουμένων παίζουν το ρόλο του επικεφαλής και του διαφωτιστή, όλοι δεν είναι έτοιμοι να πάρουν μέρος ως το τέλος στην επανάσταση. Σε κρίσιμες στιγμές ένα μέρος των διανοούμενων εγκαταλείπει τις γραμμές της επανάστασης. Όλα αυτά τα ελαττώματα των διανοουμένων δεν μπορεί να εξαλειφθούν παρά στην πορεία μιας μακρόχρονης συμμετοχής τους στην πάλη των μαζών.

β) Οι μικρέμποροι. Έχουν μικρομάγαζα και γενικά δεν έχουν καθόλου υπαλλήλους ή έχουν πολύ λίγους. Η εκμετάλλευση που δοκιμάζουν από τους ιμπεριαλιστές, τη μεγαλοαστική τάξη και τους τοκογλύφους, τους κρατά κάτω απ’ την απειλή της καταστροφής.

γ) Οι χειροτέχνες. Είναι πάρα πολλοί. Έχουν δικά τους μέσα παραγωγής, δεν καταφεύγουν στη μίσθωση εργασίας ή χρησιμοποιούν έναν ή δυο μαθητευόμενους. Η κατάσταση του χειροτέχνη είναι ανάλογη με την κατάσταση του μεσαίου αγρότη.

δ) Οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει τους εκπροσώπους διαφόρων επαγγελμάτων, π.χ. τους γιατρούς. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν εκμεταλλεύονται τη δουλειά του άλλου, ή μάλλον αυτό γίνεται σε ασήμαντο βαθμό. Η κατάστασή τους είναι όμοια με την κατάσταση των χειροτεχνών.

Οι κατηγορίες της μικροαστικής τάξης που εξετάσαμε πιο πάνω εκπροσωπούν ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, που το μεγαλύτερο μέρος τους μπορεί να πάρει μέρος στην επανάσταση και να υπερασπίσει την υπόθεση της επανάστασης. Αυτοί είναι σίγουροι σύμμαχοι της επανάστασης. Είναι απαραίτητο να τους πάρουμε με το μέρος μας και να τους υπερασπίσουμε. Το μειονέκτημα της μικροαστικής τάξης είναι ότι μερικοί εκπρόσωποί της επηρεάζονται εύκολα από την αστική τάξη. Γι’ αυτό πρέπει να δώσουμε μια πολύ μεγάλη προσοχή στην επαναστατική προπαγάνδα και στην οργανωτική δουλειά στη μικροαστική τάξη. Μάο Τσε Τουνγκ

Το πλήρες κείμενο, στο “Παρεκκλήσι”.

Πούτιν ή Μάο λοιπόν; Όσο καθυστερείτε κύριοι εκπρόσωποι των τοκογλύφων, μάλλον θα χάσετε το πλεονέκτημα της συνδιαλλαγής όπως έκαναν οι ομόλογοι σας στην Ρωσία του Πούτιν. Ο Μάο βλέπετε δεν ήταν “διαλλακτικός”.

Αλίευση :  Ολυμπιας

>Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη. Η ανεργία ή η..

>

..ανύπαρκτη αίσθηση της έννοιας του καθήκοντος ;  είναι το σοβαρότερο Ελληνικό πρόβλημα σήμερα ;     Γράψαμε εμείς πριν ένα σχεδόν χρόνο : 
Ωιμέ και ξανά Ωιμέ! για όλους εμάς τους υπόλοιπους.Χρειάστηκε τρία λεβεντόπαιδα να κάνουν απλώς το καθήκον τους και μείς νομίσαμε οτι είναι πράξη ηρωισμού.Λες και η σκοπιά υπάρχει όσο δεν πέφτουν σφαίρες και μπόμπες.Ότι παρατάμε το καθήκον στο πρώτο συννεφάκι δυστοκίας που θα εμφανιστεί στον ορίζοντα.Όπως κάνουμε όλοι μας τα τελευταία χρόνια και τρέχουμε να κρυφτούμε σε τρύπες.Ωιμέ μας.Πως καταντήσαμε! Όταν βροντοφώναζαν οι σκοποί πρόγονοί μας στις Θερμοπύλες,”ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ” δεν ήξεραν ότι έρχονται τα σύννεφα των εχθρών.Ήξεραν όμως ποιο είναι το καθήκον τους.Και έμειναν αιώνια εκεί”ΕΝΘΑΔΕ ΚΟΙΜΕΘΑ ΤΟΙΣ ΚΟΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ”.Καθήκον! τι λέξη! Μόνο που όλοι μας έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει, νομίζουμε ότι με τη γέννησή μας μόνο δικαιώματα πήραμε. Το πλήρες κείμενο   εδώ.   Γράφει ο Σαράντος Καργάκος, ιστορικός-συγγραφέας  σήμερα :
Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η . εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ότι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας αποδύθηκαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων». παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι’ αυτό τουμπάραμε….
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ξευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλά όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό­μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι­κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλά ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ότι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ­γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ­λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι­λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι , Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά­βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε . αγροτι­κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο­τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι­τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά­των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί­σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε­μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο. κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν. Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε­ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: