Συγχύστηκα πάλι σήµερα , την περαίωσή µου µέσα !

                        Δήµαρχοι, νοµάρχες, περιφερειάρχες     Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

 Η ΕΒΟΜΑΔΑ που πέρασε είχε πολλά και καυτά: επέτειος Πολυτεχνείου, επεισόδια µε µουσουλµάνους, η λαµογιά της Μέρκελ, η περαίωση (ναι, περαιώθηκα κι εγώ, µε τις υγείες µου!).
Ελα όµως, που εγώ ακόµα δεν έχω συνέλθει από τις αυτοδιοικητικές. Κάτι η ανατροπή στους µεγάλους δήµους, κάτι οι προβλέψεις που ήρθαν όλες τούµπα, κάτι η ζέστη, κάτι τα λόγια του παπά (Ανθιµου), ακόµα στο αποτέλεσµα των εκλογών έχω κολλήσει!
Να πω ότι δεν χάρηκα για τον Καµίνη, ψέµατα θα πω – και δεν είµαι τέτοιος άνθρωπος. Οι χαµηλών τόνων εµφανίσεις του µου έκαναν εξαιρετική εντύπωση. Εντυπωσιακό το βιογραφικό του, ιδεολογικά συνεπής η πορεία του! ∆εν ξέρω τι θα καταφέρει ως δήµαρχος – και µάλιστα άφραγκος δήµαρχος. ∆εν ξέρω τι θα παραλάβει, τι θα παραδώσει, δεν ξέρω τίποτα! Και κυρίως, δεν ξέρω τον ίδιο… Οχι, τον κύριο Καµίνη δεν τον γνωρίζουµε! Γνωρίζουµε όµως τον κύριο Κακλαµάνη. Και οφείλω να οµολογήσω πως στην αρχή της πολιτικής διαδροµής του µου ήταν έως και συµπαθής.
ΣτΗΝ αρχΗ… Γιατί µετά άρχισε η αλαζονεία να κλιµακώνεται! Η οίηση να περισσεύει… Και αυτή η απόλυτη πεποίθηση ότι θα είναι ο πρώτος, ότι θα κάνει περίπατο, όσο να πεις την κόβει τη µαγιονέζα! Μέχρι την πλήρη αποδόµησή του την εβδοµάδα µεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής. Οπου, µε τα ποσοστά του κουτσουρεµένα, ο κύριος Κακλαµάνης άρχισε να περιφέρεται στα κανάλια ωρυόµενος και κραδαίνοντας κάποια χαρτιά για Βουλγάρες! Ο Νικήτας ο βουλγαροκτόνος ηττήθηκε και ο αντιστάρ Γιώργος Καµίνης πήρε τη θέση του!
Στη Θεσσαλονίκη, πάλι, οι περισσότεροι Ελληνες ανακάλυψαν ότι ο Μπουτάρης, εκτός από κρασί είναι και άνθρωπος! Ο δε
Μητροπολίτης Ανθιµος δήλωσε (στο περίπου, δεν έχει χαραχτεί και µε πύρινα γράµµατα στη µνήµη µου η ακριβής φράση):
«Χωρίς εµένα, δηµαρχία δεν βλέπεις!».
Θαύµα, θαύµα! Χωρίς αυτόν, δηµαρχία είδε! Φοβερό; Τραγικό; Απαράδεκτο; Πάντως, ο άνθρωπος µε το …….


σκουλαρίκι µια χαρά την είδε! ∆εν γνωρίζω αν συνειδητοποιήσει ποτέ ο Ανθιµος Θεσσαλονίκης ότι το ιερό καθήκον κάθε κληρικού είναι να στηρίζει το ποίµνιό του! Να σκύβει πάνω στα προβλήµατά του! Να δίνει χείρα βοηθείας! ∆εν ξέρω αν καταλάβει ποτέ ότι είναι ιεράρχης και όχι κοµµατάρχης! Μητροπολίτης και όχι ο Γκρούεζας του Μαυρογιαλούρου στο «Υπάρχει και φιλότιµο»!
πρΟΣ μακαριώτατΟ Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυµο:
Μήπως ήρθε η ώρα να τραβήξετε κάνα αυτάκι; Μήπως οφείλετε να υπενθυµίσετε το προφανές σε όσους το έχουν λησµονήσει;
Μήπως πρέπει να πάρετε µια θέση; Μήπως ήρθε η ώρα να βγείτε µπροστά; Γιατί όλα έχουν ένα όριο! Και το όριο αυτό τσαλαπατιέται αλύπητα! Και δεν µιλάει κανένας!
Και στο καπάκι, χωρίς να ρωτήσει κανέναν (και πρωτίστως τον ενδιαφερόµενο) πήρε την πρωτοβουλία ο νοµάρχης που έγινε περιφερειάρχης να πάει να ζητήσει, λέει, από τον Ανθιµο συγχωροχάρτι για τον Μπουτάρη!
Τι γίνεται, ρε παιδιά; Πού συµβαίνουν όλα αυτά; Σε ποια χώρα ζούµε; Σε ποιον πλανήτη, σε ποιον αιώνα, σε ποιον πολιτισµό; Ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν πως η Θεσσαλονίκη είναι το προσωπικό τους κράτος εν κράτει;
Βγήκε ο Ψωµιάδης µετά τη νίκη του και δήλωσε ότι «ο Θεός της Ελλάδας τον δικαίωσε»! Και εδώ εγείρονται τα εξής ερωτήµατα:
1. «Ο Θεός της Ελλάδας»; Οπως λέµε «ο περιφερειάρχης της Μακεδονίας»; Αλλο Θεό έχει η Ελλάδα, άλλο η Ισπανία και άλλον η Ακτή του Ελεφαντοστού;
2. Ο Θεός ψηφίζει στη Μακεδονία; 3. Ο Θεός στηρίζει Ψωµιάδη; 4. Είµαστε σοβαροί; δεΝ θα ειχα καµία απολύτως αντίρρηση αν ο κ. Ψωµιάδης περιοριζόταν να πηγαίνει σε όλους τους γάµους τηλεπαρουσιαστριών, να ντύνεται Ζορό, να χορεύει ζεϊµπέκικα και να τραγουδάει Καζαντζίδη!
Αλλά τον Θεό – τον οποίο δεν έχετε πάρει εργολαβία µαζί µε τον Ανθιµο – µην το πιάνετε στο στόµα σας, κ. Ψωµιάδη! Γιατί δεν είστε µόνο εσείς χριστιανός ορθόδοξος! Είµαστε κι εµείς! Και δεν έχετε µόνο εσείς νεύρα! Εχουµε κι εµείς!
Συγχύστηκα πάλι σήµερα, την περαίωσή µου µέσα!

Συγχύστηκα πάλι σήµερα , την περαίωσή µου µέσα !

                        Δήµαρχοι, νοµάρχες, περιφερειάρχες     Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

 Η ΕΒΟΜΑΔΑ που πέρασε είχε πολλά και καυτά: επέτειος Πολυτεχνείου, επεισόδια µε µουσουλµάνους, η λαµογιά της Μέρκελ, η περαίωση (ναι, περαιώθηκα κι εγώ, µε τις υγείες µου!).
Ελα όµως, που εγώ ακόµα δεν έχω συνέλθει από τις αυτοδιοικητικές. Κάτι η ανατροπή στους µεγάλους δήµους, κάτι οι προβλέψεις που ήρθαν όλες τούµπα, κάτι η ζέστη, κάτι τα λόγια του παπά (Ανθιµου), ακόµα στο αποτέλεσµα των εκλογών έχω κολλήσει!
Να πω ότι δεν χάρηκα για τον Καµίνη, ψέµατα θα πω – και δεν είµαι τέτοιος άνθρωπος. Οι χαµηλών τόνων εµφανίσεις του µου έκαναν εξαιρετική εντύπωση. Εντυπωσιακό το βιογραφικό του, ιδεολογικά συνεπής η πορεία του! ∆εν ξέρω τι θα καταφέρει ως δήµαρχος – και µάλιστα άφραγκος δήµαρχος. ∆εν ξέρω τι θα παραλάβει, τι θα παραδώσει, δεν ξέρω τίποτα! Και κυρίως, δεν ξέρω τον ίδιο… Οχι, τον κύριο Καµίνη δεν τον γνωρίζουµε! Γνωρίζουµε όµως τον κύριο Κακλαµάνη. Και οφείλω να οµολογήσω πως στην αρχή της πολιτικής διαδροµής του µου ήταν έως και συµπαθής.
ΣτΗΝ αρχΗ… Γιατί µετά άρχισε η αλαζονεία να κλιµακώνεται! Η οίηση να περισσεύει… Και αυτή η απόλυτη πεποίθηση ότι θα είναι ο πρώτος, ότι θα κάνει περίπατο, όσο να πεις την κόβει τη µαγιονέζα! Μέχρι την πλήρη αποδόµησή του την εβδοµάδα µεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής. Οπου, µε τα ποσοστά του κουτσουρεµένα, ο κύριος Κακλαµάνης άρχισε να περιφέρεται στα κανάλια ωρυόµενος και κραδαίνοντας κάποια χαρτιά για Βουλγάρες! Ο Νικήτας ο βουλγαροκτόνος ηττήθηκε και ο αντιστάρ Γιώργος Καµίνης πήρε τη θέση του!
Στη Θεσσαλονίκη, πάλι, οι περισσότεροι Ελληνες ανακάλυψαν ότι ο Μπουτάρης, εκτός από κρασί είναι και άνθρωπος! Ο δε
Μητροπολίτης Ανθιµος δήλωσε (στο περίπου, δεν έχει χαραχτεί και µε πύρινα γράµµατα στη µνήµη µου η ακριβής φράση):
«Χωρίς εµένα, δηµαρχία δεν βλέπεις!».
Θαύµα, θαύµα! Χωρίς αυτόν, δηµαρχία είδε! Φοβερό; Τραγικό; Απαράδεκτο; Πάντως, ο άνθρωπος µε το …….


σκουλαρίκι µια χαρά την είδε! ∆εν γνωρίζω αν συνειδητοποιήσει ποτέ ο Ανθιµος Θεσσαλονίκης ότι το ιερό καθήκον κάθε κληρικού είναι να στηρίζει το ποίµνιό του! Να σκύβει πάνω στα προβλήµατά του! Να δίνει χείρα βοηθείας! ∆εν ξέρω αν καταλάβει ποτέ ότι είναι ιεράρχης και όχι κοµµατάρχης! Μητροπολίτης και όχι ο Γκρούεζας του Μαυρογιαλούρου στο «Υπάρχει και φιλότιµο»!
πρΟΣ μακαριώτατΟ Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυµο:
Μήπως ήρθε η ώρα να τραβήξετε κάνα αυτάκι; Μήπως οφείλετε να υπενθυµίσετε το προφανές σε όσους το έχουν λησµονήσει;
Μήπως πρέπει να πάρετε µια θέση; Μήπως ήρθε η ώρα να βγείτε µπροστά; Γιατί όλα έχουν ένα όριο! Και το όριο αυτό τσαλαπατιέται αλύπητα! Και δεν µιλάει κανένας!
Και στο καπάκι, χωρίς να ρωτήσει κανέναν (και πρωτίστως τον ενδιαφερόµενο) πήρε την πρωτοβουλία ο νοµάρχης που έγινε περιφερειάρχης να πάει να ζητήσει, λέει, από τον Ανθιµο συγχωροχάρτι για τον Μπουτάρη!
Τι γίνεται, ρε παιδιά; Πού συµβαίνουν όλα αυτά; Σε ποια χώρα ζούµε; Σε ποιον πλανήτη, σε ποιον αιώνα, σε ποιον πολιτισµό; Ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν πως η Θεσσαλονίκη είναι το προσωπικό τους κράτος εν κράτει;
Βγήκε ο Ψωµιάδης µετά τη νίκη του και δήλωσε ότι «ο Θεός της Ελλάδας τον δικαίωσε»! Και εδώ εγείρονται τα εξής ερωτήµατα:
1. «Ο Θεός της Ελλάδας»; Οπως λέµε «ο περιφερειάρχης της Μακεδονίας»; Αλλο Θεό έχει η Ελλάδα, άλλο η Ισπανία και άλλον η Ακτή του Ελεφαντοστού;
2. Ο Θεός ψηφίζει στη Μακεδονία; 3. Ο Θεός στηρίζει Ψωµιάδη; 4. Είµαστε σοβαροί; δεΝ θα ειχα καµία απολύτως αντίρρηση αν ο κ. Ψωµιάδης περιοριζόταν να πηγαίνει σε όλους τους γάµους τηλεπαρουσιαστριών, να ντύνεται Ζορό, να χορεύει ζεϊµπέκικα και να τραγουδάει Καζαντζίδη!
Αλλά τον Θεό – τον οποίο δεν έχετε πάρει εργολαβία µαζί µε τον Ανθιµο – µην το πιάνετε στο στόµα σας, κ. Ψωµιάδη! Γιατί δεν είστε µόνο εσείς χριστιανός ορθόδοξος! Είµαστε κι εµείς! Και δεν έχετε µόνο εσείς νεύρα! Εχουµε κι εµείς!
Συγχύστηκα πάλι σήµερα, την περαίωσή µου µέσα!

Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών

Το χρονογράφημα του Μ. Σαββάτου

Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών
της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝΑ ΜΙΚΡΗ, κάθε Μεγάλη Εβδομάδα ένα κουρέλι γινόμουνα. Όλη αυτή η πορεία του Χριστού προς τη Σταύρωση ερείπιο μ΄ έκανε! Ίσως έφταιγε κι ο τρόπος που μας τα διδάσκανε στο Δημοτικό. Θυμάμαι είχαμε μια δασκάλα που λογικά πριν γίνει εκπαιδευτικός θα πρέπει να είχε διατελέσει «Capo» στο Άουσβιτς. Δεν εξηγείται αλλιώς η σαδιστική ηδονή με την οποία περιέγραφε τα φριχτά μαρτύρια του Ιησού.
Μπροστά σε ένα τσούρμο έντρομα παιδάκια, ξεδίπλωνε τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη σύλληψη, το μαστίγωμα, τα βασανιστήρια, το ακάνθινο στεφάνι (εκεί ειδικά γυάλιζε το μάτι της), τη σταύρωση, το σφουγγάρι με το ξίδι και τελικά τον μαρτυρικό Του θάνατο. Έπεφτα να κοιμηθώ τη νύχτα και στα αυτιά μου κροτάλιζε ο ήχος του βούρδουλα. Τιναζόμουνα από εφιάλτες ότι μου καρφώνανε τα χεράκια με καρφιά.
ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΑΛΑΛΙΑΣΕΙ αυτή η γυναίκα.
Ήθελα, πρώτον, να τη …

σπάσω στο ξύλο και, δεύτερον, να μπουκάρω μέσα στην ιστορία και να αλλάξω τη ροή της. Να την ξαναγράψω, ρε παιδί μου.
Τα δικά μου παιδικά Πάθη άρχιζαν από την Κυριακή των Βαΐων. Εκεί όπου ο Χριστούλης έμπαινε στα Ιεροσόλυμα πάνω στο γαϊδουράκι και όλα αυτά τα λαμόγια Τον έραιναν με βάια. Ήμουνα απόλυτα πεπεισμένη πως ο Ιησούς ήταν ανυποψίαστος για αυτά που είχε να τραβήξει. Δεν ξέρω τι έλεγαν οι Γραφές και οι προφήτες, εμένα γνώμη δεν μου άλλαζες. Ο Χριστός βάδιζε ξυπόλητος στα αγκάθια. Ήθελα να μπω μέσα στην Ιστορία, να Του φωνάξω «φύγε, τρέχα να σωθείς, πάρ΄ το αλλιώς το τιμόνι, γύρνα πίσω στο μαραγκούδικο με τον Ιωσήφ, μάθε τέχνη κι άστηνε, Χριστούλη μου, πολύ σε παρακαλώ!».
Το δεύτερο σοκ το πάθαινα με τον Μυστικό Δείπνο. (Τι «Μυστικός» δηλαδή, βούκινο έγινε, μέχρι τον Ντα Βίντσι έφτασε η χάρη του!) Αυτό το δείπνο στον λαιμό μού καθόταν. Με τίποτα δεν κατέβαινε η μπουκιά κάτω. Μα να ξέρεις ότι θα σε προδώσουν και να μην κάνεις τίποτα; Σήκω να του αστράψεις του άλλου μια ξανάστροφη, μια μπούφλα, ένα κάτι! Για αγκαλιές και φιλιά είμαστε τώρα;
ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ αργύρια πολύ με προβλημάτιζαν. Επειδή αδυνατούσα να κάνω την ισοτιμία αργυρίου + δραχμής (τότε ακόμα) ποτέ μου δεν είχα καταλάβει αν ήταν πολλά ή λίγα. Διαβάζοντας, ψιλοκατάλαβα ότι το ποσόν ήταν της πλάκας- αλλά απ΄ την άλλη ποτέ δεν ξέρεις τι ανάγκες είχε ο άνθρωπος.
Την επόμενη ταραχή την πάθαινα στο όρος Ελαιών. Να Τον σκέφτομαι Τον Χριστούλη μου γονατισμένο να προσεύχεται και να κοντοζυγώνουν οι βρωμορωμαίοι; Ήθελα να Τον αρπάξω απ΄ το χέρι και να αρχίσουμε να πιλαλάμε βουνά, λόγγους, ραχούλες, μπας και προλάβει να σωθεί!
Κι άντε και Τον πιάσανε τα ρεμάλια. Κι άντε και Τον μαστιγώσανε τα κτήνη. Αυτό που δεν άντεχα με τίποτα ήταν το «Ιησούς ή Βαραββάς».
Μα είναι δίλημμα τώρα αυτό, στον Θεό που πιστεύεις δηλαδή!
ΚΑΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ο όχλος υπέρ του Βαραββά, που ήταν ένα κάθαρμα και μισό. Για να μην πιάσω στο στόμα μου και τον Πόντιο Πιλάτο (αυτόν τον πόντιο που έκανε πιλάτες). Και που δήλωσε το ζώον το όρθιο «νίπτω τας χείρας μου!». Τι νίπτεις τας χείρας σου, ρε μαλάκα, για τέτοια είμαστε τώρα;
Σώσε πρώτα τον άνθρωπο και μετά τράβα πλύσου, γελοίε, ξεφτίλα, απόβρασμα! Δεν κάνω πλάκα, δεν χαριτολογώ, ακόμα και τώρα, ακόμα και σήμερα που είμαι μεγάλη γυναίκα, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!
Ξέρω πως αν δεν υπήρχε η Σταύρωση, δεν θα υπήρχε η Ανάσταση. Ξέρω… ξέρω… ξέρω…
Όπως το παιδί που κρύβω μέσα μου υπερφαλαγγίζει τη λογική της γυναίκας… Το παιδί που κρύβω μέσα μου ακόμα θα ήθελε ο όχλος να είχε σταυρώσει τον Βαραββά. Να άφηναν ελεύθερο τον Χριστό, να παντρευόταν, να έκανε πολλά παιδάκια και να συνέχιζε τη διδασκαλία του μέχρι τα ήρεμα και γαλήνια βαθιά του γεράματα!
Όμως η φωνή του κοριτσιού που έγινε γυναίκα πνίγεται πάντα στη βοή του όχλου…
Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας!

Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών

Το χρονογράφημα του Μ. Σαββάτου

Η Εβδομάδα των παιδικών μου Παθών
της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝΑ ΜΙΚΡΗ, κάθε Μεγάλη Εβδομάδα ένα κουρέλι γινόμουνα. Όλη αυτή η πορεία του Χριστού προς τη Σταύρωση ερείπιο μ΄ έκανε! Ίσως έφταιγε κι ο τρόπος που μας τα διδάσκανε στο Δημοτικό. Θυμάμαι είχαμε μια δασκάλα που λογικά πριν γίνει εκπαιδευτικός θα πρέπει να είχε διατελέσει «Capo» στο Άουσβιτς. Δεν εξηγείται αλλιώς η σαδιστική ηδονή με την οποία περιέγραφε τα φριχτά μαρτύρια του Ιησού.
Μπροστά σε ένα τσούρμο έντρομα παιδάκια, ξεδίπλωνε τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τη σύλληψη, το μαστίγωμα, τα βασανιστήρια, το ακάνθινο στεφάνι (εκεί ειδικά γυάλιζε το μάτι της), τη σταύρωση, το σφουγγάρι με το ξίδι και τελικά τον μαρτυρικό Του θάνατο. Έπεφτα να κοιμηθώ τη νύχτα και στα αυτιά μου κροτάλιζε ο ήχος του βούρδουλα. Τιναζόμουνα από εφιάλτες ότι μου καρφώνανε τα χεράκια με καρφιά.
ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΑΛΑΛΙΑΣΕΙ αυτή η γυναίκα.
Ήθελα, πρώτον, να τη …

σπάσω στο ξύλο και, δεύτερον, να μπουκάρω μέσα στην ιστορία και να αλλάξω τη ροή της. Να την ξαναγράψω, ρε παιδί μου.
Τα δικά μου παιδικά Πάθη άρχιζαν από την Κυριακή των Βαΐων. Εκεί όπου ο Χριστούλης έμπαινε στα Ιεροσόλυμα πάνω στο γαϊδουράκι και όλα αυτά τα λαμόγια Τον έραιναν με βάια. Ήμουνα απόλυτα πεπεισμένη πως ο Ιησούς ήταν ανυποψίαστος για αυτά που είχε να τραβήξει. Δεν ξέρω τι έλεγαν οι Γραφές και οι προφήτες, εμένα γνώμη δεν μου άλλαζες. Ο Χριστός βάδιζε ξυπόλητος στα αγκάθια. Ήθελα να μπω μέσα στην Ιστορία, να Του φωνάξω «φύγε, τρέχα να σωθείς, πάρ΄ το αλλιώς το τιμόνι, γύρνα πίσω στο μαραγκούδικο με τον Ιωσήφ, μάθε τέχνη κι άστηνε, Χριστούλη μου, πολύ σε παρακαλώ!».
Το δεύτερο σοκ το πάθαινα με τον Μυστικό Δείπνο. (Τι «Μυστικός» δηλαδή, βούκινο έγινε, μέχρι τον Ντα Βίντσι έφτασε η χάρη του!) Αυτό το δείπνο στον λαιμό μού καθόταν. Με τίποτα δεν κατέβαινε η μπουκιά κάτω. Μα να ξέρεις ότι θα σε προδώσουν και να μην κάνεις τίποτα; Σήκω να του αστράψεις του άλλου μια ξανάστροφη, μια μπούφλα, ένα κάτι! Για αγκαλιές και φιλιά είμαστε τώρα;
ΑΥΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ αργύρια πολύ με προβλημάτιζαν. Επειδή αδυνατούσα να κάνω την ισοτιμία αργυρίου + δραχμής (τότε ακόμα) ποτέ μου δεν είχα καταλάβει αν ήταν πολλά ή λίγα. Διαβάζοντας, ψιλοκατάλαβα ότι το ποσόν ήταν της πλάκας- αλλά απ΄ την άλλη ποτέ δεν ξέρεις τι ανάγκες είχε ο άνθρωπος.
Την επόμενη ταραχή την πάθαινα στο όρος Ελαιών. Να Τον σκέφτομαι Τον Χριστούλη μου γονατισμένο να προσεύχεται και να κοντοζυγώνουν οι βρωμορωμαίοι; Ήθελα να Τον αρπάξω απ΄ το χέρι και να αρχίσουμε να πιλαλάμε βουνά, λόγγους, ραχούλες, μπας και προλάβει να σωθεί!
Κι άντε και Τον πιάσανε τα ρεμάλια. Κι άντε και Τον μαστιγώσανε τα κτήνη. Αυτό που δεν άντεχα με τίποτα ήταν το «Ιησούς ή Βαραββάς».
Μα είναι δίλημμα τώρα αυτό, στον Θεό που πιστεύεις δηλαδή!
ΚΑΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ο όχλος υπέρ του Βαραββά, που ήταν ένα κάθαρμα και μισό. Για να μην πιάσω στο στόμα μου και τον Πόντιο Πιλάτο (αυτόν τον πόντιο που έκανε πιλάτες). Και που δήλωσε το ζώον το όρθιο «νίπτω τας χείρας μου!». Τι νίπτεις τας χείρας σου, ρε μαλάκα, για τέτοια είμαστε τώρα;
Σώσε πρώτα τον άνθρωπο και μετά τράβα πλύσου, γελοίε, ξεφτίλα, απόβρασμα! Δεν κάνω πλάκα, δεν χαριτολογώ, ακόμα και τώρα, ακόμα και σήμερα που είμαι μεγάλη γυναίκα, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!
Ξέρω πως αν δεν υπήρχε η Σταύρωση, δεν θα υπήρχε η Ανάσταση. Ξέρω… ξέρω… ξέρω…
Όπως το παιδί που κρύβω μέσα μου υπερφαλαγγίζει τη λογική της γυναίκας… Το παιδί που κρύβω μέσα μου ακόμα θα ήθελε ο όχλος να είχε σταυρώσει τον Βαραββά. Να άφηναν ελεύθερο τον Χριστό, να παντρευόταν, να έκανε πολλά παιδάκια και να συνέχιζε τη διδασκαλία του μέχρι τα ήρεμα και γαλήνια βαθιά του γεράματα!
Όμως η φωνή του κοριτσιού που έγινε γυναίκα πνίγεται πάντα στη βοή του όχλου…
Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας!

Φασούλι το φασούλι,αδειάζει το σακούλι

της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ


ΒΓΗΚΕ, ΠΟΥ ΛΕΣ, ο άλλος ο παπάρας ο οικονομολόγος στην τηλεόραση και μας έδωσε ντιρεκτίβα: «Να ψωνίζετε για να κινηθεί η αγορά!». Ναι, αγόρι μου, αλλά την τελευταία φορά που τσεκάρισα η αγορά δεν κινιόταν με μαρουλόφυλλα. Δεν έδινες μια δωδεκάδα αυγά για να αγοράσεις σώβρακο! Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί να μπήκα σε λάθος μαγαζί!
Όμως στο λάθος αυτό μαγαζί, ευρώ ζητούσανε στο ταμείο, όχι μισό κιλό μπρόκολα!Κι εκεί που λέγαμε πως αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο, βρεθήκαμε μούρη με μούρη με τον πάτο. Αγκαλιά εγώ κι εσύ στο αμπαζούρ το θαλασσί από κάτω- με τον πάτο! Η χειρότερη οικονομική κρίση από τη μεταπολεμική Ελλάδα μέχρι σήμερα! Το τραγικότερο αδιέξοδο των τελευταίων 60 χρόνων!Κι έχεις και μερικούς αφελείς να αμφιβάλλουν ότι ο Καραμανλής τύλιξε πρόχειρα τη χώρα στη λαδόκολλα και την έδωσε στα χέρια του Παπανδρέου! Όχι ότι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις- του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου- δεν τα έκαναν σκατά! Αλλά αυτό το ΕΓΚΛΗΜΑ, αυτό το κακούργημα του κοινού ποινικού δικαίου το χρεώνεται ο Καραμανλής και η παρέα του! Βύθισαν έναν λαό στην απόγνωση, στην ανέχεια, στο τίποτα και στο πουθενά! Και παίρνουν τώρα τα μούτρα τους να κάνουν και κριτική! Χαζός δεν είναι ο Σαμαράς που αποστασιοποιήθηκε πλήρως από τους προηγούμενους. Αλλά, συγγνώμη κιόλας, δεν μπορώ τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε, ας δούμε τώρα πώς θα πάμε παρακάτω»!
Διότι με την ίδια λογική κι ένας τσαντάκιας που κλέβει το πορτοφόλι του συνταξιούχου θα μπορούσε να πει στην Ασφάλεια «ό,τι έγινε, έγινε, πάμε παρακάτω» και να τον αφήσουν ελεύθερο. Έλα όμως που δεν τον αφήνουν! Έλα όμως που τον μπουζουριάζουν κανονικά και με τον νόμο! Αν λοιπόν, αυτός ο όποιος νόμος ισχύει για το κλεφτρόνι, γιατί δεν ισχύει για μια κυβέρνηση που κατέστρεψε μια ολόκληρη χώρα; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, αντί να είναι αραχτοί και λάιτ, δεν περνάνε από δικαστήριο; Γιατί είναι στο απυρόβλητο; Γιατί δεν τους πατάμε κάτω, όπως μας πατήσανε κι αυτοί;
ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ που ανεβαίνουμε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδωσε…….

πρώτος το άριστο παράδειγμα ζητώντας συρρίκνωση των απολαβών του! Το ίδιο έκανε και η Νάνα Μούσχουρη που αποποιήθηκε τη σύνταξη της ευρωβουλευτού (προσπερνάω το γεγονός ότι δεν έχω καταλάβει γιατί ένας βουλευτής/ ευρωβουλευτής δικαιούται συντάξεως ύστερα από ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ θητεία 4-5 χρόνων ενώ όλοι εμείς οι υπόλοιποι θέλουμε 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή μέχρι να βγούμε στη σύνταξη).
Τουλάχιστον έγινε μια χειρονομία καλής θελήσεως. Και μη βγει κανένας να πει «η Μούσχουρη είναι πλούσια, τι ανάγκη έχει;»! Γιατί πρώτον τα λεφτά της δεν τά ΄χει κλεμμένα, σαν μερικούς όνομα και μη χωριό! Και δεύτερον, τους είδαμε και τους άλλους τους «παμπλούτου» στα ζόρια. Ολους αυτούς τους εφοπλιστές και τους βιομηχάνους με του γιαλού τα καβουράκια στις τσέπες τους! Που μέσα στην κρίση σφυράνε αδιάφορα κι ας δηλώνουν πολίτες μιας χώρας που έβγαλε μέγιστους ευεργέτες όπως ο Αρσάκης, ο Ζάππας, ο Αβέρωφ, ο Συγγρός, ο Μπενάκης. Και τώρα δεν δίνουν φράγκο για τη χώρα που τους έκανε να χεστούν στο τάλιρο!
ΚΙ ΟΣΟ για την Εκκλησία, αυτόν τον θηριώδη οικονομικό κολοσσό, καλά θα κάνει να μην κινητοποιείται μόνο με τους κρετινισμούς και τις μπαρούφες του Ελτον Τζον! Καλά θα κάνει να βοηθήσει, να συντρέξει, να συνδράμει τον κοσμάκη. Και ναι, να φορολογηθεί κάποτε αυτός ο εκκλησιαστικός πακτωλός. Να φορολογηθεί η ενορία περισσότερο από τον ενορίτη! Και μη δω στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση mails υβριστικά: Είμαι χριστιανή ορθόδοξη, είμαι πιστή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα στρουθοκαμηλίσω κιόλας! Κι έχω μεγάλες ελπίδες γιατί κεφαλή της Εκκλησίας μας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος! Αυτός ο φωτισμένος άνδρας που- αν τον αφήσουνε οι μικρόνοες αντιδραστικοί- θα κάνει το καθήκον του! Γιατί περί καθήκοντος πρόκειται- όχι περί επιλογής!
Όσο για τα κόμματα… Στις δύσκολες στιγμές καλό είναι να αφήνουμε τη μικροπολιτική στην άκρη! Καλό είναι να συσπειρωθούμε άπαντες!
Καλό είναι να μη βαράει το κάθε κόμμα το δικό του ντέφι! Καλό είναι να συντονιστούμε!
Και τελικά- καλό είναι να διακτινιστούμε όλοι στον ίδιο πλανήτη!
Γιατί τον πάτο του πηγαδιού τον εμπεδώσαμε πια!

Φασούλι το φασούλι,αδειάζει το σακούλι

της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ


ΒΓΗΚΕ, ΠΟΥ ΛΕΣ, ο άλλος ο παπάρας ο οικονομολόγος στην τηλεόραση και μας έδωσε ντιρεκτίβα: «Να ψωνίζετε για να κινηθεί η αγορά!». Ναι, αγόρι μου, αλλά την τελευταία φορά που τσεκάρισα η αγορά δεν κινιόταν με μαρουλόφυλλα. Δεν έδινες μια δωδεκάδα αυγά για να αγοράσεις σώβρακο! Μπορεί να κάνω λάθος. Μπορεί να μπήκα σε λάθος μαγαζί!
Όμως στο λάθος αυτό μαγαζί, ευρώ ζητούσανε στο ταμείο, όχι μισό κιλό μπρόκολα!Κι εκεί που λέγαμε πως αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο, βρεθήκαμε μούρη με μούρη με τον πάτο. Αγκαλιά εγώ κι εσύ στο αμπαζούρ το θαλασσί από κάτω- με τον πάτο! Η χειρότερη οικονομική κρίση από τη μεταπολεμική Ελλάδα μέχρι σήμερα! Το τραγικότερο αδιέξοδο των τελευταίων 60 χρόνων!Κι έχεις και μερικούς αφελείς να αμφιβάλλουν ότι ο Καραμανλής τύλιξε πρόχειρα τη χώρα στη λαδόκολλα και την έδωσε στα χέρια του Παπανδρέου! Όχι ότι και οι προηγούμενες κυβερνήσεις- του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου- δεν τα έκαναν σκατά! Αλλά αυτό το ΕΓΚΛΗΜΑ, αυτό το κακούργημα του κοινού ποινικού δικαίου το χρεώνεται ο Καραμανλής και η παρέα του! Βύθισαν έναν λαό στην απόγνωση, στην ανέχεια, στο τίποτα και στο πουθενά! Και παίρνουν τώρα τα μούτρα τους να κάνουν και κριτική! Χαζός δεν είναι ο Σαμαράς που αποστασιοποιήθηκε πλήρως από τους προηγούμενους. Αλλά, συγγνώμη κιόλας, δεν μπορώ τη λογική «ό,τι έγινε, έγινε, ας δούμε τώρα πώς θα πάμε παρακάτω»!
Διότι με την ίδια λογική κι ένας τσαντάκιας που κλέβει το πορτοφόλι του συνταξιούχου θα μπορούσε να πει στην Ασφάλεια «ό,τι έγινε, έγινε, πάμε παρακάτω» και να τον αφήσουν ελεύθερο. Έλα όμως που δεν τον αφήνουν! Έλα όμως που τον μπουζουριάζουν κανονικά και με τον νόμο! Αν λοιπόν, αυτός ο όποιος νόμος ισχύει για το κλεφτρόνι, γιατί δεν ισχύει για μια κυβέρνηση που κατέστρεψε μια ολόκληρη χώρα; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, αντί να είναι αραχτοί και λάιτ, δεν περνάνε από δικαστήριο; Γιατί είναι στο απυρόβλητο; Γιατί δεν τους πατάμε κάτω, όπως μας πατήσανε κι αυτοί;
ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ που ανεβαίνουμε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδωσε…….

πρώτος το άριστο παράδειγμα ζητώντας συρρίκνωση των απολαβών του! Το ίδιο έκανε και η Νάνα Μούσχουρη που αποποιήθηκε τη σύνταξη της ευρωβουλευτού (προσπερνάω το γεγονός ότι δεν έχω καταλάβει γιατί ένας βουλευτής/ ευρωβουλευτής δικαιούται συντάξεως ύστερα από ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ θητεία 4-5 χρόνων ενώ όλοι εμείς οι υπόλοιποι θέλουμε 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή μέχρι να βγούμε στη σύνταξη).
Τουλάχιστον έγινε μια χειρονομία καλής θελήσεως. Και μη βγει κανένας να πει «η Μούσχουρη είναι πλούσια, τι ανάγκη έχει;»! Γιατί πρώτον τα λεφτά της δεν τά ΄χει κλεμμένα, σαν μερικούς όνομα και μη χωριό! Και δεύτερον, τους είδαμε και τους άλλους τους «παμπλούτου» στα ζόρια. Ολους αυτούς τους εφοπλιστές και τους βιομηχάνους με του γιαλού τα καβουράκια στις τσέπες τους! Που μέσα στην κρίση σφυράνε αδιάφορα κι ας δηλώνουν πολίτες μιας χώρας που έβγαλε μέγιστους ευεργέτες όπως ο Αρσάκης, ο Ζάππας, ο Αβέρωφ, ο Συγγρός, ο Μπενάκης. Και τώρα δεν δίνουν φράγκο για τη χώρα που τους έκανε να χεστούν στο τάλιρο!
ΚΙ ΟΣΟ για την Εκκλησία, αυτόν τον θηριώδη οικονομικό κολοσσό, καλά θα κάνει να μην κινητοποιείται μόνο με τους κρετινισμούς και τις μπαρούφες του Ελτον Τζον! Καλά θα κάνει να βοηθήσει, να συντρέξει, να συνδράμει τον κοσμάκη. Και ναι, να φορολογηθεί κάποτε αυτός ο εκκλησιαστικός πακτωλός. Να φορολογηθεί η ενορία περισσότερο από τον ενορίτη! Και μη δω στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση mails υβριστικά: Είμαι χριστιανή ορθόδοξη, είμαι πιστή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα στρουθοκαμηλίσω κιόλας! Κι έχω μεγάλες ελπίδες γιατί κεφαλή της Εκκλησίας μας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος! Αυτός ο φωτισμένος άνδρας που- αν τον αφήσουνε οι μικρόνοες αντιδραστικοί- θα κάνει το καθήκον του! Γιατί περί καθήκοντος πρόκειται- όχι περί επιλογής!
Όσο για τα κόμματα… Στις δύσκολες στιγμές καλό είναι να αφήνουμε τη μικροπολιτική στην άκρη! Καλό είναι να συσπειρωθούμε άπαντες!
Καλό είναι να μη βαράει το κάθε κόμμα το δικό του ντέφι! Καλό είναι να συντονιστούμε!
Και τελικά- καλό είναι να διακτινιστούμε όλοι στον ίδιο πλανήτη!
Γιατί τον πάτο του πηγαδιού τον εμπεδώσαμε πια!

Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι….

Θα κάτσω σπίτι…..
 Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ   ela@ath.forthnet.gr

Κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό..
Διαβάστε το, ίσως αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας…
Μας αφορά όλους εμάς του @διαδικτύου…

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ, θ΄ αράξω σπίτι από την πόρτα δεν πρόκειται να βγω Θα κάτσω σπίτι θ΄ αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό…
Η φωνή το Λουκιανού Κηλαηδόνη ενώνεται με τη δική μου… Δεν το συζητώ, θα κάτσω σπίτι! Χτισμένη στους τέσσερις τοίχους, αμπαρωμένη, αποχαυνωμένη, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι! Ζαπ ζαπ ζαπ!
Όποιος να ΄ναι, ό,τι να ΄ναι, εγώ ακλόνητη στις ιδεολογικές πεποιθήσεις μου: ζαπ ζαπ, ζαπ!
    Άλλωστε, μου το λέει και ο παρουσιαστής ειδήσεων με μια ασύλληπτη ηδονή: «Κάτσε
μέσα και μην το κουνήσεις! Ρούπι μην κάνεις!
Έξω κυκλοφορούν κλέφτες, τσαντάκηδες, γρίπες, χοίροι, νέφος, όζον!

Με ποιον θα μιλήσεις;
Πού θα παρκάρεις;
Ανάσα πώς θα πάρεις;
Κάτσε σπίτι και ζαπ ζαπ ζαπ, δώσε μου τηλεθέαση!».
   Θα κάτσω σπίτι. Κι άμα βαρεθώ την τηλεόραση, έχω και το κομπιούτερ! θα πιούμε τα ουζάκια μας παρέα με το Διαδίκτυο. Ανθρώπινη επικοινωνία δεν θες, ηλίθια; Μπες στο facebook και στείλε καρδούλες και λουλουδάκια στους άλλους έγκλειστους της τεχνολογίας! Θα περάσει η ρημάδα η βραδιά, στο χέρι της δεν είναι! Κι αύριο πάλι, μια απ΄ τα ίδια. Μόνο να έχω μπαταρίες. Πολλές μπαταρίες. Για το τηλεκοντρόλ, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι, το κινητό, την ψηφιακή μηχανή.
Ανοίγω το συρτάρι και ξεμπλέκω με τις ώρες τα καλώδια των φορτιστών. Ποιο φορτίζει τι, θα σας γελάσω… Μόνο το νευρικό μου σύστημα παραμένει σταθερά φορτισμένο χωρίς έξωθεν ηλεκτρονική βοήθεια! Οι φορτιστές μου, οι μπαταρίες μου κι εγώ: η παρέα της φεγγαρόπετρας!
Έτσι κι αλλιώς, και την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου να επιχειρήσεις, τι βλέπεις γύρω σου; Ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά! Ανθρώπους να τους ξεχειλίζει το στρες από το σώβρακο! Με το βλέμμα το τρελό της πιστωτικής της απλήρωτης! Το βλέπεις το δάνειο, την βλέπεις την τράπεζα, το βλέπεις το κοινόχρηστο, το φως-νερό-τηλέφωνο: όλα τα βλέπεις στο μάτι το τρελό! Το επίδομα που ΔΕΝ δόθηκε, το φάρμακο που ΔΕΝ εγκρίθηκε, το ραπάνι που ΔΕΝ μπήκε στο καλάθι, τη σύνταξη της πλάκας, το πουρμπουάρ των 700 ευρώ!

      Τι να του πεις τώρα εσύ του αλαλιασμένου;

Φωτογραφία
 
«Καλημέρα σας, τι κάνετε»; Θα σ΄ αρχίσει στις κλωτσιές- και με το δίκιο του ο άνθρωπος! 
    
  ΚΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ότι πλήρωσε μια δόση και βρίσκεται σε επικοινωνιακό τσακίρ κέφι!   Κι άντε και θέλει μια κουβέντα να σου πει! Ή, μάλλον, μια κουβέντα να σου ουρλιάξει, αφού για να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον, επικοινωνούμε πλέον με ντουντούκα: καθόμαστε στα απέναντι πεζοδρόμια και ωρυόμαστε: «ΠΟΛΥ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑΑΑΑΑ!» «ΚΙ ΕΓΩΩΩΩΩ!» Πάνε, τέρμα αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες! «Πολύ χάρηκα που σε είδα, μίασμα της κοινωνίας, γρίπη των χοίρων, περιπλανώμενο μικρόβιο!» ΚΙ ΕΓΩΩΩΩ!

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ! Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία! Όλοι οι φίλοι στα σπίτια μας κλειστήκαμε. Κι όσο να πεις, της γενιάς μας (που δεν μεγάλωσε με ένα μόντεμ δίπλα στην πιπίλα) όλο αυτό το πακέτο της πέφτει κομμάτι βαρύ. Γιατί εμείς προλάβαμε τις αλάνες. Προλάβαμε τις γειτονιές και τις αυλές! Εμείς παίζαμε με άλλα παιδάκια κι όχι με άλλα κομπιουτεράκια. Βγαίναμε βολτίτσα και ο αέρας μύριζε πασχαλιά την άνοιξη. Και θυμάρι, και χαμομήλι.

Τα προλάβαμε… Κι αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μας! Η μυρωδιά έχει μνήμη! Κι εκεί που χτίζεις ένα φρούριο από μπαταρίες και φορτιστές, έρχεται η μνήμη η άτιμη, η ύπουλη, και σου τραβάει μια χαστούκα ξεγυρισμένη! Φραπ! μες τα μούτρα έρχονται οι μυρωδιές, και τα γέλια, και τα παιχνίδια, και τα χέρια να κλειδώνουν σφιχτά το ένα στο άλλο, και τα κλεμμένα εφηβικά φιλιά… Και η πλατεία, που ήταν γεμάτη απ΄ το νόημα που ΄χε κάτι απ΄ τις φωτιές… Οι φωτιές, που σβήστηκαν κι έμειναν αποκαΐδια…. Και οι εμπρηστές των ονείρων μας την έκαναν για άλλες πολιτείες. Πέρα και πίσω απ΄ τον χάρτη!

Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι. Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!

Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι….

Θα κάτσω σπίτι…..
 Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ   ela@ath.forthnet.gr

Κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό..
Διαβάστε το, ίσως αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας…
Μας αφορά όλους εμάς του @διαδικτύου…

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ, θ΄ αράξω σπίτι από την πόρτα δεν πρόκειται να βγω Θα κάτσω σπίτι θ΄ αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό…
Η φωνή το Λουκιανού Κηλαηδόνη ενώνεται με τη δική μου… Δεν το συζητώ, θα κάτσω σπίτι! Χτισμένη στους τέσσερις τοίχους, αμπαρωμένη, αποχαυνωμένη, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι! Ζαπ ζαπ ζαπ!
Όποιος να ΄ναι, ό,τι να ΄ναι, εγώ ακλόνητη στις ιδεολογικές πεποιθήσεις μου: ζαπ ζαπ, ζαπ!
    Άλλωστε, μου το λέει και ο παρουσιαστής ειδήσεων με μια ασύλληπτη ηδονή: «Κάτσε
μέσα και μην το κουνήσεις! Ρούπι μην κάνεις!
Έξω κυκλοφορούν κλέφτες, τσαντάκηδες, γρίπες, χοίροι, νέφος, όζον!

Με ποιον θα μιλήσεις;
Πού θα παρκάρεις;
Ανάσα πώς θα πάρεις;
Κάτσε σπίτι και ζαπ ζαπ ζαπ, δώσε μου τηλεθέαση!».
   Θα κάτσω σπίτι. Κι άμα βαρεθώ την τηλεόραση, έχω και το κομπιούτερ! θα πιούμε τα ουζάκια μας παρέα με το Διαδίκτυο. Ανθρώπινη επικοινωνία δεν θες, ηλίθια; Μπες στο facebook και στείλε καρδούλες και λουλουδάκια στους άλλους έγκλειστους της τεχνολογίας! Θα περάσει η ρημάδα η βραδιά, στο χέρι της δεν είναι! Κι αύριο πάλι, μια απ΄ τα ίδια. Μόνο να έχω μπαταρίες. Πολλές μπαταρίες. Για το τηλεκοντρόλ, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι, το κινητό, την ψηφιακή μηχανή.
Ανοίγω το συρτάρι και ξεμπλέκω με τις ώρες τα καλώδια των φορτιστών. Ποιο φορτίζει τι, θα σας γελάσω… Μόνο το νευρικό μου σύστημα παραμένει σταθερά φορτισμένο χωρίς έξωθεν ηλεκτρονική βοήθεια! Οι φορτιστές μου, οι μπαταρίες μου κι εγώ: η παρέα της φεγγαρόπετρας!
Έτσι κι αλλιώς, και την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου να επιχειρήσεις, τι βλέπεις γύρω σου; Ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά! Ανθρώπους να τους ξεχειλίζει το στρες από το σώβρακο! Με το βλέμμα το τρελό της πιστωτικής της απλήρωτης! Το βλέπεις το δάνειο, την βλέπεις την τράπεζα, το βλέπεις το κοινόχρηστο, το φως-νερό-τηλέφωνο: όλα τα βλέπεις στο μάτι το τρελό! Το επίδομα που ΔΕΝ δόθηκε, το φάρμακο που ΔΕΝ εγκρίθηκε, το ραπάνι που ΔΕΝ μπήκε στο καλάθι, τη σύνταξη της πλάκας, το πουρμπουάρ των 700 ευρώ!

      Τι να του πεις τώρα εσύ του αλαλιασμένου;

Φωτογραφία
 
«Καλημέρα σας, τι κάνετε»; Θα σ΄ αρχίσει στις κλωτσιές- και με το δίκιο του ο άνθρωπος! 
    
  ΚΙ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ότι πλήρωσε μια δόση και βρίσκεται σε επικοινωνιακό τσακίρ κέφι!   Κι άντε και θέλει μια κουβέντα να σου πει! Ή, μάλλον, μια κουβέντα να σου ουρλιάξει, αφού για να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον, επικοινωνούμε πλέον με ντουντούκα: καθόμαστε στα απέναντι πεζοδρόμια και ωρυόμαστε: «ΠΟΛΥ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑΑΑΑΑ!» «ΚΙ ΕΓΩΩΩΩΩ!» Πάνε, τέρμα αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες! «Πολύ χάρηκα που σε είδα, μίασμα της κοινωνίας, γρίπη των χοίρων, περιπλανώμενο μικρόβιο!» ΚΙ ΕΓΩΩΩΩ!

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ! Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία! Όλοι οι φίλοι στα σπίτια μας κλειστήκαμε. Κι όσο να πεις, της γενιάς μας (που δεν μεγάλωσε με ένα μόντεμ δίπλα στην πιπίλα) όλο αυτό το πακέτο της πέφτει κομμάτι βαρύ. Γιατί εμείς προλάβαμε τις αλάνες. Προλάβαμε τις γειτονιές και τις αυλές! Εμείς παίζαμε με άλλα παιδάκια κι όχι με άλλα κομπιουτεράκια. Βγαίναμε βολτίτσα και ο αέρας μύριζε πασχαλιά την άνοιξη. Και θυμάρι, και χαμομήλι.

Τα προλάβαμε… Κι αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μας! Η μυρωδιά έχει μνήμη! Κι εκεί που χτίζεις ένα φρούριο από μπαταρίες και φορτιστές, έρχεται η μνήμη η άτιμη, η ύπουλη, και σου τραβάει μια χαστούκα ξεγυρισμένη! Φραπ! μες τα μούτρα έρχονται οι μυρωδιές, και τα γέλια, και τα παιχνίδια, και τα χέρια να κλειδώνουν σφιχτά το ένα στο άλλο, και τα κλεμμένα εφηβικά φιλιά… Και η πλατεία, που ήταν γεμάτη απ΄ το νόημα που ΄χε κάτι απ΄ τις φωτιές… Οι φωτιές, που σβήστηκαν κι έμειναν αποκαΐδια…. Και οι εμπρηστές των ονείρων μας την έκαναν για άλλες πολιτείες. Πέρα και πίσω απ΄ τον χάρτη!

Θα κάτσω σπίτι. Θ΄ αράξω σπίτι. Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!

reality της Καγιά!

“Κάθησα, που λες, και το είδα! Τα είδα τα καψερά τα κοριτσάκια να φωτογραφίζονται αγκαλιά με τη σπαλομπριζόλα. Τα είδα να κάνουν ακροβατικά λες και ήταν συμβασιούχοι στο τσίρκο Μεντράνο. Τα είδα να βουτάνε ντυμένες σε πισίνες. Τα είδα να αγχώνονται, να ξεκατινιάζονται, να ωρύονται, να αγωνιούν να «μικρομεγαλίζουν». Τα είδα να ….

..μαθαίνουν από μικρά τους νόμους της ζωής: «Πάτα με να σε πατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό». Ή μάλλον, όχι: Εγώ θα ανέβω στο βουνό και θα γκρεμοτσακίσω εσένα!

Επειδή η κράση του Ελληνα είναι ανθεκτική, το σοκ που με περίμενε ούτε που το είχα υποψιαστεί. Εντάξει, ούτε το πρώτο ριάλιτι είναι  ούτε το τελευταίο. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κοριτσάκια. Με νέα παιδιά που τώρα διαπλάθουν χαρακτήρα. Τώρα η ζωή και τα όνειρα παίρνουν σχήμα. Τώρα…
Όταν η απόρριψη, η άρνηση χτυπάει την πόρτα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ολέθρια. Όλα έχουν ένα όριο. Και το δικό μου όριο το συγκεκριμένο ριάλιτι το ξεπέρασε.

Ενιωσα θυμό, ένιωσα οργή… Όχι σαν τηλεθεάτρια: Σαν μάνα!

Βλέπω ΣΤΗΝ οθόνη μου ένα κορίτσι (συνομήλικο του γιου μου) να μιλάει στο τηλέφωνο με τον πατέρα της. Τον ρωτούσε αν πήγε στον λυκειάρχη για να της δικαιολογηθούν οι απουσίες του σχολείου. Συγγνώμη… Συγγνώμη, πριν τρελαθούμε ομαδικώς: Υπάρχει ποτέ περίπτωση ένας λυκειάρχης να δικαιολογήσει απουσίες για να μπει μαθητής σε ριάλιτι;

Δηλαδή πώς έγινε η φάση; Η μικρή αποφάσισε – αντί να πάει σχολείο- να μπει στο ριάλιτι; Και το είπε στους γονείς της; Και οι γονείς της την άφησαν; Την αντιμετώπισαν ως απολύτως λογική όλη αυτήν την παράνοια;

Και πες ότι το κοριτσάκι τους το είπε. Κα πες ότι οι γονείς το θεώρησαν πολύ φυσικό. Μετά; Τι κάνανε μετά; Πήγανε στο σχολείο και είπανε:
- Το παιδί μας θα μπει σε ριάλιτι και σας παρακαλούμε να δικαιολογήσετε τις απουσίες της;

Και άντε ότι αυτοί οι άνθρωποι το ξεστόμισαν το ανείπωτο! Ο λυκειάρχης; Δεν τους το ξέκοψε; Φλου το άφησε το θεματάκι;

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι το κορίτσι ΟΝΤΩΣ δεν πήγε σχολείο; Ότι ΟΝΤΩΣ μπήκε στο σπίτι με τις κάμερες; Και τελικά, λέει, ΑΦΟΥ μπήκε, κάπου έκοψε η μαγιονέζα και έπρεπε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στα θρανία! Γιατί- surprise, surprise!- απουσίες για ριάλιτι δεν προβλέπει το υπουργείο Παιδείας!

Τα είδα όλα! Στο Λύκειο επιτρέπονται 114 ωριαίες ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ απουσίες. Ετσι κι ταβλιαστεί το παιδί μας με πυρετό, εμείς μετράμε τις ωριαίες με τα μπακαλοτέφτερα!

Πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους άρρωστα στο σχολείο για να μη χάσουν την τάξη. Αντικοινωνική συμπεριφορά- γιατί θα κολλήσει και τα υπόλοιπα παιδιά; Τέτοια ώρα τέτοια λόγια!

Κι όταν λέμε δικαιολογημένες απουσίες εννοούμε από παιδίατρο, όχι από τη Βίκυ Καγιά! Δεν το χωράει ο νους μου, τρελαίνομαι! Παρατάει ένα παιδί το σχολειό για να μπει στο ριάλιτι; Κι ο γονιός το αφήνει;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η Βίκυ Καγιά να αποκαλεί μια κοπελίτσα «μοσχαράκι» γιατί έχειλέει- παραπανίσια κιλά.

Κι όλα αυτά σε μια εποχή όπου η νευρική ανορεξία θερίζει κυρίως στις έφηβες. Κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά οδηγούνται στον θάνατο από αυτήν τη μάστιγα. Πολλά μοντέλα παίρνουν και κοκαΐνη για να ελέγχουν την όρεξή τους και να μην τρώνε πολύ! Υπάρχει μια ευκαιρία να περάσεις ένα μήνυμα σε χιλιάδες νέα κορίτσια κι εσύ τα αποκαλείς «μοσχαράκια»; Θα τρελαθούμε τελείως;

Και δεν είναι μόνο αυτό! Είναι το μήνυμα που περνάει η παρουσιάστρια σε όλους τους τόνους: Λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ούτε σπουδές, ούτε στόχους, ούτε αξίες, ούτε όνειρα νεανικά. Μόνο λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ναι, έχω θυμώσει! Σαν μητέρα, σαν άνθρωπος έχω θυμώσει πολύ! Και κάποτε- κάποιος, κάπου, όταν, άμα, εάν και εφόσον- θέλω να απαντήσει στο ερώτημά μου:

Τελικά έχει πάτο αυτό το πηγάδι;”

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
Συμφωνουμε και προσυπογραφουμε  .

reality της Καγιά!

“Κάθησα, που λες, και το είδα! Τα είδα τα καψερά τα κοριτσάκια να φωτογραφίζονται αγκαλιά με τη σπαλομπριζόλα. Τα είδα να κάνουν ακροβατικά λες και ήταν συμβασιούχοι στο τσίρκο Μεντράνο. Τα είδα να βουτάνε ντυμένες σε πισίνες. Τα είδα να αγχώνονται, να ξεκατινιάζονται, να ωρύονται, να αγωνιούν να «μικρομεγαλίζουν». Τα είδα να ….

..μαθαίνουν από μικρά τους νόμους της ζωής: «Πάτα με να σε πατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό». Ή μάλλον, όχι: Εγώ θα ανέβω στο βουνό και θα γκρεμοτσακίσω εσένα!

Επειδή η κράση του Ελληνα είναι ανθεκτική, το σοκ που με περίμενε ούτε που το είχα υποψιαστεί. Εντάξει, ούτε το πρώτο ριάλιτι είναι  ούτε το τελευταίο. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κοριτσάκια. Με νέα παιδιά που τώρα διαπλάθουν χαρακτήρα. Τώρα η ζωή και τα όνειρα παίρνουν σχήμα. Τώρα…
Όταν η απόρριψη, η άρνηση χτυπάει την πόρτα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ολέθρια. Όλα έχουν ένα όριο. Και το δικό μου όριο το συγκεκριμένο ριάλιτι το ξεπέρασε.

Ενιωσα θυμό, ένιωσα οργή… Όχι σαν τηλεθεάτρια: Σαν μάνα!

Βλέπω ΣΤΗΝ οθόνη μου ένα κορίτσι (συνομήλικο του γιου μου) να μιλάει στο τηλέφωνο με τον πατέρα της. Τον ρωτούσε αν πήγε στον λυκειάρχη για να της δικαιολογηθούν οι απουσίες του σχολείου. Συγγνώμη… Συγγνώμη, πριν τρελαθούμε ομαδικώς: Υπάρχει ποτέ περίπτωση ένας λυκειάρχης να δικαιολογήσει απουσίες για να μπει μαθητής σε ριάλιτι;

Δηλαδή πώς έγινε η φάση; Η μικρή αποφάσισε – αντί να πάει σχολείο- να μπει στο ριάλιτι; Και το είπε στους γονείς της; Και οι γονείς της την άφησαν; Την αντιμετώπισαν ως απολύτως λογική όλη αυτήν την παράνοια;

Και πες ότι το κοριτσάκι τους το είπε. Κα πες ότι οι γονείς το θεώρησαν πολύ φυσικό. Μετά; Τι κάνανε μετά; Πήγανε στο σχολείο και είπανε:
- Το παιδί μας θα μπει σε ριάλιτι και σας παρακαλούμε να δικαιολογήσετε τις απουσίες της;

Και άντε ότι αυτοί οι άνθρωποι το ξεστόμισαν το ανείπωτο! Ο λυκειάρχης; Δεν τους το ξέκοψε; Φλου το άφησε το θεματάκι;

Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι το κορίτσι ΟΝΤΩΣ δεν πήγε σχολείο; Ότι ΟΝΤΩΣ μπήκε στο σπίτι με τις κάμερες; Και τελικά, λέει, ΑΦΟΥ μπήκε, κάπου έκοψε η μαγιονέζα και έπρεπε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στα θρανία! Γιατί- surprise, surprise!- απουσίες για ριάλιτι δεν προβλέπει το υπουργείο Παιδείας!

Τα είδα όλα! Στο Λύκειο επιτρέπονται 114 ωριαίες ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ απουσίες. Ετσι κι ταβλιαστεί το παιδί μας με πυρετό, εμείς μετράμε τις ωριαίες με τα μπακαλοτέφτερα!

Πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους άρρωστα στο σχολείο για να μη χάσουν την τάξη. Αντικοινωνική συμπεριφορά- γιατί θα κολλήσει και τα υπόλοιπα παιδιά; Τέτοια ώρα τέτοια λόγια!

Κι όταν λέμε δικαιολογημένες απουσίες εννοούμε από παιδίατρο, όχι από τη Βίκυ Καγιά! Δεν το χωράει ο νους μου, τρελαίνομαι! Παρατάει ένα παιδί το σχολειό για να μπει στο ριάλιτι; Κι ο γονιός το αφήνει;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και η Βίκυ Καγιά να αποκαλεί μια κοπελίτσα «μοσχαράκι» γιατί έχειλέει- παραπανίσια κιλά.

Κι όλα αυτά σε μια εποχή όπου η νευρική ανορεξία θερίζει κυρίως στις έφηβες. Κορίτσια σαν τα κρύα τα νερά οδηγούνται στον θάνατο από αυτήν τη μάστιγα. Πολλά μοντέλα παίρνουν και κοκαΐνη για να ελέγχουν την όρεξή τους και να μην τρώνε πολύ! Υπάρχει μια ευκαιρία να περάσεις ένα μήνυμα σε χιλιάδες νέα κορίτσια κι εσύ τα αποκαλείς «μοσχαράκια»; Θα τρελαθούμε τελείως;

Και δεν είναι μόνο αυτό! Είναι το μήνυμα που περνάει η παρουσιάστρια σε όλους τους τόνους: Λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ούτε σπουδές, ούτε στόχους, ούτε αξίες, ούτε όνειρα νεανικά. Μόνο λεφτά! Λεφτά, λεφτά, λεφτά, λεφτά!

Ναι, έχω θυμώσει! Σαν μητέρα, σαν άνθρωπος έχω θυμώσει πολύ! Και κάποτε- κάποιος, κάπου, όταν, άμα, εάν και εφόσον- θέλω να απαντήσει στο ερώτημά μου:

Τελικά έχει πάτο αυτό το πηγάδι;”

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
Συμφωνουμε και προσυπογραφουμε  .

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: